De Vikos-kloof.

3 mei 2024.

Deze ochtend staat de gastvrouw van Aiolides Traditional Homes aan onze voordeur … met 4 grote, ronde koeken … traditioneel paasgebak voor “Holy Friday”. Morgen brengt ze “pie” (wat dat dan ook mag zijn, een soort quiche?) voor “Holy Saturday”. Leuke attenties bovenop de Tsipouro van gisteren.

Op het programma vandaag: de Vikos-kloof. Volgens het Guinness recordboek, editie 1997 is deze kloof de diepste ter wereld. In Peru met de Colca canyon, zullen ze daarmee niet akkoord gaan, in Namibië met hun Fish River Canyon ook niet en in de USA met de Grand Canyon ook al niet. Feit is dat de Vikos-kloof 900 meter diep is en 1.100 meter breed.

De bergen hier kan je best beschrijven als afwisselend woest – de toppen – en lieflijk – in de valleien – met “vijftig tinten groen” en tegen de hellingen geplakte dorpjes waarvan alle huizen standaard in de witgrijze steen van hier zijn opgetrokken. Het weer is al even afwisselend: zon, wolken, grijs, dreigend, een spatje regen tot een hagelbui toe.

Monodendri.

Het eerste dorpje op onze route is Vitsa, waarvan we al onder de indruk zijn, niet wetend dat er nog veel spectaculairdere en meer pittoreske dorpjes volgen. Zoals Monodendri waar we de auto parkeren aan de rand en te voet op verkenning gaan: langs straatjes waar geen kar of auto kan passeren, ruw geplaveid met bonkige stenen waartussen gras weelderig opschiet. Vanaf het centrale plein wandelen we naar het 600 meter verder gelegen Paraskevi klooster … hoewel veel meer dan een kerkje – binnenin beschilderd; foto’s nemen niet verboden 😉 – is het niet. Maar een prachtig uitzichtpunt over de kloof is er wel.

We rijden hogerop en passeren een herder die met zijn honden een kudde feta-producenten begeleidt. De rotsen lijken hier ineens op kunstmatig op elkaar gestapelde 5 tot 10 cm dikke lagen: rots-lasagna. Dit is het zogenaamde “stone forest”. Fotogeniek!

Oxya.

Deze weg eindigt bij het Oxya uitkijkpunt, of beter: bij een kleine parking. Vandaar leidt een geplaveid pad ons als vanzelf naar de kloof. Hier is pas goed te zien hoe diep deze canyon is. We stappen nog even verder langs een smalle rotsrichel tot die eindigt in … niets. Zwarte wolken hangen boven de kloof. Nog maar pas zitten we opnieuw in de auto of grote hagelbollen vallen uit de lucht. Amper 5 minuten duurt de bui. Dan kunnen we verder rijden, met de motorkap vol hagel, maar … 500 meter verder schijnt de zon alweer.

Vikos.

We kunnen toch niet de Vikos-kloof bezoeken zonder het dorpje Vikos zelf aan te doen. Meer van hetzelfde: prachtige panorama’s en typische straatjes en huizen. Een Griek zoekt in het struikgewas naar wilde, groene asperges. Fier toont hij ons een klein busseltje heel fijne asperges. Betty is jaloers … ik ook.

Papigko.

Vanuit Vikos is het maar een paar kilometer naar Papigko, in vogelvlucht dan. Langs de weg is het 18 km haarspeldbochten dalen en vooral stijgen. Mikro-Papigko – er is ook Makro-Papigko waar we niet stoppen – Mikro-Papigko is helemaal te gek. Woorden doen geen recht aan het typische, pittoreske, spectaculaire … foto’s misschien ook niet …

Nog wat door de steegjes van Mikro-Papigko “verdwalen” (niet letterlijk te nemen). Iemand heeft hier een vaatwasser besteld: wordt geleverd met speciaal karretje op rupsbanden! Na al ons stappen hebben we een dubbele espresso met “lemon pie” (mierezoet!) in bar Pinocchio dubbel en dik verdiend.

Vier uur in de namiddag: we keren terug, maar niet zonder te stoppen bij de “Papigko Rock Pools“. Op zich is dit niet meer dan in de rots uitgesleten en gepolijste poelen. Wel mooi. Bovendien zijn er sluisjes die in de zomer afgesloten worden zodat er natuurlijke zwembaden ontstaan. Vandaag kan je er alleen maar pootje baden.

Oh ja, de oever van en de brug over de turkoois-blauwe Voidomatis rivier kunnen we ook niet overslaan.

Aspragelli.

Het centrum van Aspraggeli, het dorpje waar we logeren, moeten we ook zien. Pittoresk met een reusachtige, eeuwenoude plataan op het dorpsplein. De Grieks-Orthodoxe kerk binnen is overladen met muurschilderingen, iconen, versieringen. Er is een – voor ons – eigenaardig ritueel aan de gang: een nogal corpulente mevrouw komt met twee tienerkinderen binnen. Ze kussen alle drie uitgebreid verschillende iconen en schilderijtjes achter glas, slaan tientallen kruistekens. Dan kruipen de kinderen heen en weer onder een tafel met daarop een speciaal (heilig?) doek. Ten slotte gaat ook de moeder het proberen: onder glimlachende blikken van haar pubers kruipt ze moeizaam onder de tafel door. De tieners helpen haar wel weer recht 👍.

Wat een intense dag. Met broccoli, kip en pasta tovert Betty nog een lekker éénpansgerecht uit haar mouw; er is maar één pan in het vakantiehuis!?🙄

P.S. Er lijkt vanavond veel meer sneeuw te liggen op de bergtoppen dan deze morgen.