Het orakel van Dodoni.

4 mei 2024.

Zeus, oppergod en god van het weer is niet met ons. We staan op bij 6° C en een ijskoude wind. Zwarte wolken hangen boven de Vikos-kloof. Er zit maar één ding op: een orakel raadplegen, bij voorbeeld dat van Dodoni, 50 km van Aspraggeli, het eerste en oudste orakel van Griekenland.

Dodoni.

De archeologische site van Dodoni valt wat tegen: niet zo groot en het theater – hoewel één van de grootste van Griekenland – kan de vergelijking met Epidaurus niet doorstaan (echter ruimschoots met het theater van Aegae 😃). Met zijn 55 rijen valt het precies binnen de regels van de gulden snede en Fibonacci reeks, zodat perfecte akoestiek gegarandeerd is. Helaas, al minstens twee jaar wordt het gerestaureerd = niet ideaal voor foto’s.

Het orakel: in open lucht, onder een oude eik, kon je een vraag stellen – schriftelijk op een klei-tablet – aan de orakel-priesters. Die lazen het antwoord in het ritselen van de eikenbladeren en/of de vlucht van vogels. Heden ten dage staat opnieuw een eik in de ruïne van het “sacred house”. Mensen hangen nog steeds papiertjes met hun vragen? wensen? hoop? aan de takken. Helaas … er komt geen antwoord meer.

Van nog een klein aantal andere gebouwen, o.a. het bouleuterion staan nog wat overblijfselen recht. De site is lieflijk, in een mooie omgeving maar in een half uurtje ben je “rond”.

En dus rijden we verder: rustig langs het diep uitgesneden dal van de Louros-rivier naar de oude stenen brug van Arta, zo’n 70 km meer naar het zuiden. Het berglandschap is opnieuw moeilijk te beschrijven, ook al omdat achter elke bocht een andere begroeiing, rotsen, landschap op duikt. Ergens halfweg stoppen we voor koffie: wat een zalige espresso’s voor slechts 1,20 € per stuk, waterflesje van 33 cl inbegrepen. Prompt bestellen we nog een tweede.

De brug van Arta.

De oude stenen voetgangersbrug van Arta – laatste keer herbouwd in de 17de eeuw; er is legende aan verbonden – is heel fotogeniek. Dat weten tour-operators ook: hele busladingen toeristen worden hier gelost. Restaurants met grote terrassen op de linkeroever zitten stampvol. Maar zoals steeds … een paar tientallen meters van de brug af, vooral stroomopwaarts, wandel je alleen. Bovendien is het hier inmiddels een aangename 20° C, heel wat anders dan de schrale 14° C in Dodoni. Onze meegebrachte lunch zullen we wel ergens anders nuttigen: weg van de drukte.

Kipinas.

Langs de kant van de bergweg naar het Kipinas klooster bij voorbeeld, op een plek waar wilde venkel groeit. En een flinke bergweg is het: 70 km haarspeldbochten, stijgend en dalend, verlaten … een paar kleine, zeldzame dorpjes en loslopende koeien of varkens daargelaten. Toch misschien te veel hooi op onze vork genomen vandaag ? Te meer daar we af en toe overvallen worden door een flinke plensbui.

Bij een smalle brug over een bergrivier stoppen we even. Ernaast ligt een één meter breed, oud boogbrugje, zonder reling! Geeft een idee wat voor soort smalle bergwegjes hier vroeger geweest zijn. Langs zo’n paadjes sleurden monniken in 1212 allerlei bouwmateriaal naar boven om, gebruik makend van een natuurlijke grot, een klooster hoog tegen een steile bergwand te plakken! Ongelooflijk!

Gelukkig kunnen wij met de auto tot onder de rots rijden. Vandaar gaat het met een goed geplaveid stijgend voetpad tot een smal ophaalbrugje. Dat geeft toegang tot het klooster … of beter kloostertje, want groot is het niet. Er is een kerkje in de rots, een woonkamer tegen de rots gebouwd, individuele kamertjes en een smalle 240 meter tunnel door de rots (kruiphoogte!). Daarlangs konden de monniken ontsnappen indien nodig (overvallers, Turken …). Wat een ongelooflijke plek.

Terug richting Ioannina, naar “huis” … nog een keer +/- 70 km bergweg en haarspeldbochten. Te veel van het goede. Morgen rustdag!?