Além do Tejo.

Zoals blijkt uit deze blog en zijn vele posts, kunnen we onze liefde voor Portugal niet onder stoelen of banken steken. Van de vijf vasteland-regio’s van Portugal ontbreekt er nog één op ons “palmares”: Alentejo!

Met 30 % van de totale oppervlakte is Alentejo de grootste regio van Portugal, waarschijnlijk de minst bekende en bezochte, maar zeker de minst bevolkte : slechts 7 % van de Portugese bevolking leeft hier, een kleine 800.000 inwoners op een oppervlakte ongeveer gelijk aan die van België met zijn 11 miljoen inwoners.

“Alèm do Tèjo” is Portugees voor “voorbij de Taag”, maar vanuit Lissabon gezien is het er wel flink “alèm”, een heel eind voorbij, in feite helemaal achter de brede vallei van de Taag, voorbij de regio “Lisboa e Vale do Tejo”. In het noorden vormt de Taag de grens met de regio “Centro” en 47 km lang de grens met Spanje.

Vakantie in Alentejo, waarom?

Behalve het “afwerken van ons Portugees palmares”🤣, vind je hier een paar andere redenen:

Portugal’s Secret: The Alentejo Region, Rich In History And Beauty (Forbes magazine).
It’s hard to understand why few people choose to holiday here. (Bradt Guide. Jawel: er is een vlot leesbare en boeiende Bradt reisgids, uitsluitend gewijd aan de Alentejo).
You’ll be bewitched (Lonely Planet).

Verleidelijk, niet?

Als uitvalsbasis voor onze verkenning kiezen we:

• Een week in het oosten van de Alentejo, dicht bij Monsaraz en de Spaanse grens in Monte de Santa Maria.
• En een week in het uiterste zuidwesten, dicht bij São Teotonio in Monte dos Pinheiros.

Op naar “Além do Tejo”.

25 juli 2024.

Rechtstreekse vlucht Brussel-Lissabon, zonder problemen. Huurauto ophalen en in het hectische verkeer rond de luchthaven duiken, Evelien aan het stuur. Zij beslist wolf tussen de (verkeers-)wolven te zijn en boort zich op de rotondes door de files. Aan verkeerslichten treedt een vrouwelijke jongleur op . Verkiezingsaffiches zijn nog niet verwijderd.

Al snel rijden we over de spectaculaire Vasco da Gamabrug, de voorlopig tweede langste brug van Europa (voorlopig=tot Oekraïne er in slaagt de Krim-brug te vernietigen). Verderop is het land “leeg”: kurkeiken wisselen af met olijfbomen en wijngaarden met hier en daar een plek heel brandbare eucalyptusbomen. ‘t Is heuvelend en groen door de vele bomen en struiken maar eigenlijk is het gras dor, geel en droog daaronder.

We lunchen na een half uurtje rijden in het snelweg restaurant van Vendas Novas waar we – om in de sfeer te komen – Bolinhos de Bacalhau en Pastéis de Nata eten. Van daar is het nog een klein anderhalf uur tot Monte de Santa Maria, langs de “Rota dos Vinhos de Alentejo” . De heuvels worden zeldzamer en lager, gemaaide gele graan-stoppelvelden verschijnen, de temperatuur klimt van 26° C in Lissabon naar 37!

Wat een plek is Monte de Santa Maria? Slechts bereikbaar via een 1,7 km lange grintweg, in het begin twee auto’s breed maar al snel versmallend tot amper breed genoeg voor één auto. Hier en daar nog een “Monte” maar de laatste “buur” ligt driehonderd meter van Monte de Santa Maria. We zitten volledig geïsoleerd in de natuur …

Een “Monte” is het Alentejo woord voor “Finca”, een vroegere pachthoeve waar één vijfde van de opbrengst – een finca of “monte – aan de landeigenaar moest worden afgestaan. “Onze” Monte dateert van 1951, gebouwd in de typische Alentejo-stijl: alleen gelijkvloers, traditioneel wit en blauw geverfd, lang woonhuis met drie slaapkamers, vandaag wel met alle comfort, inclusief zwembad, 50 meter van het huis en gelegen op een terrein van 1 hectare.

Onnodig te zeggen dat “de meisjes” (Evelien en dochter Lou) de rest van de dag aan en in het zwembad spenderen. Betty en ik zorgen voor inkopen (in Reguengos de Monsaraz) vooraleer eveneens van de natuur met knoestige, eeuwenoude olijfbomen, de rust, het landschap, de zonsondergang, het zicht op het bergdorpje Monsaraz en het geluid van de cicaden te genieten … uiteraard met een Alentejo-wijntje bij de hand. Met zelfs na het avondeten nog een nachtelijk duikje (Lou en ik) in het zwembad.