Castelos in Alentejo.

29 juli 2024

Om 7 uur is het al 24° C onder een blauwzwarte, dreigende hemel. ‘t Heeft inderdaad een beetje geregend vannacht en blijkbaar erg gewaaid: de grote zwembad-eend is 20 meter verder uit het zwembad geblazen, net zoals de Samson & Marie luchtmatras van Lou. Er staat een stevige maar zwoele wind uit het noorden. Weg de heerlijk-koele 18°C ochtenden.

Alandroal.

Vandaag wordt een “burchten-dag” of “Castelo-dag”. Onze eerste bestemming is Alandroal, wat we gisteren onachtzaam voorbij reden. ‘t Is een klein stadje en de sfeer is wat beklemmend: indrukwekkende kasteelmuren domineren het centrum. Donder rommelt in de verte. De lucht is dreigend donker; af en toe vallen er dikke, warme druppels uit de lucht.

De Castelo is vrij te bezoeken maar de kantelen zijn “off-limits” wegens te smalle en te gevaarlijke trappen. Overigens wordt het kasteel nu gerestaureerd op +/- 12 maanden tijd voor en goeie 600.000 €. David heeft nood aan een “salgado”, zoute snack in de vorm van een worstenbroodje … of twee. Wij stellen ons tevreden met excellente espresso onder een parasol … in de regen. Alandroal is overigens een culinair centrum van wijngaardslakken (niet geproefd).

Terena.

Een volgende Castelo vinden we in Terena, dichter bij Monte de Santa Maria. Maar wat een dorpje is dit: hier belanden we in een andere tijd. Alles lijkt hier oud tot zeer oud, behalve een paar overgebleven lokale inwoners die in blote bast rondlummelen.

Opnieuw is de Castelo vrij te bezoeken, maar … weinig te zien want je mag andermaal de kantelen niet op. Het pittoreske dorpje daarentegen is een bezoek meer dan waard: witte huisjes, bloemen, smalle kasseistenen straten. We beklimmen de oude klokkentoren en zien het verroeste binnenwerk van de nog steeds werkende klokken en het uurwerk met eenvoudigweg een rotsblok als tegengewicht.

Op naar onze volgende bestemming aan het meer van Alqueva: Mourão, nog maar een paar kilometer verwijderd van de Spaanse grens.

Mourão.

Opnieuw naar de Castelo? Eerst lunchen! We kiezen de Casa dos Lacerdos op de Praça da República. Hier eten we Gazpacho Alentejano com Cação (Betty en Evelien).Nee, dat heeft niks vandoen met cacao maar alles met de cação-vis. In Portugese Gazpacho zijn de groenten niet gemixt maar zwemmen ze als blokjes rond in water met ijsblokjes. Bovendien worden er hier gezouten en gefrituurde lappen vis bij geserveerd. David en ik kiezen voor Feijoada: een stoofschotel met bonen, laurier, kool, kruiden en allerlei soorten varkensvlees, eigenlijk alle overschot die je in de koelkast nog kan vinden. Eetbaar, maar nu ook weer niet om over naar huis te schrijven.

De Castelo dan. Lijkt indrukwekkend, van buiten gezien dan, want burcht en kerk zijn gesloten tot 14:00 uur! Panorama’s over het meer zijn leuk. Maar de grootste attractie – althans voor Lou – is een grote schommel, dicht bij de rand van het ravijn.

Nog even tot aan de rand van het meer rijden/ stappen … ook niet speciaal. “Ons” zwembad is leuker. Allen daarheen nu, want de donkere wolken zijn verdwenen! De zon en de blauwe luchten zijn opnieuw van de partij. Joepie!