“‘You may well,’ said Parnesius. ‘Old men who have followed the Eagles since boyhood say nothing in the Empire is more wonderful than first sight of the Wall!”
Uit Puck of Pook’s Hill, Rudyard Kipling
1 augustus 2025.
Skiddaw, een van de hoogste “bergen” van Engeland (931 meter), heeft nog zijn witte slaapmuts van wolken op wanneer ik mijn loopschoenen aansnoer. Even naar Bassenthwaite joggen langs een rustige asfaltweg met zicht op Bassenthwaite Lake. Daarna terugkeren langs het “Robin Hood Wood”, dan een “public foothpath” nemen over een weide vol met paarsblauwe grasklokjes, tenslotte door het “Banks Wood” lopen, waar een uil geruisloos tussen de bomen zweeft. Goedemorgen!
Lanercost Priory.
Op het menu vandaag: de muur van Hadrianus met als eerste geplande stop Hare Hill, het enige stuk muur dat nog 3 meter hoog is. Helaas, dat blijkt op “private land” te staan, niet te bereiken met de auto. Die kleine teleurstelling wordt onmiddellijk tenietgedaan door Lanercost Priory, ruïnes van een oude priorij uit de dertiende eeuw. Hoewel … ruïnes … een deel van de kerk wordt nog steeds gebruikt, een ander deel met grotendeels intacte bogen is ruïne. Uiteraard is er een kerkhof met eeuwenoude grafzerken, een ondergronds booggewelf waar zwaluwen in- en uit vliegen, contouren van een oude kloostergang, een klokkentoren met een echte klok en klokkentouw … Het is zo verleidelijk om de klok te luiden, maar er woont hier een koppel torenvalken … toch beter niet verstoren. In het bezoekerscentrum van Lanercost serveren ze overigens excellente espresso. 😋
Birdoswald fort.
Banks East Turret biedt ons een eerste blik op Hadrian’s Wall. Een turret is een uitkijktoren: elke Romeinse mijl – ongeveer 2 km – stond er een mijl-kasteel en tussen twee mijl-kastelen stonden drie uitkijktorens. Van deze turret blijft niet zoveel over. De muur zelf is veel breder dan ik dacht. Op deze hoogte is vooral het panorama de moeite: de Pennines-bergketen eindigt hier in een vlakte verdeeld in kleine percelen en afgebakend door muurtjes of heggen. Uiteraard grazen in elk perceel schapen. Zoals in elke organisatie is er een (1) zwart schaap per kudde. Samen met een Engelse 60-plusser wielertoerist die de hele lengte van de muur van Hadrianus (+/- 117 km) in twee dagen fietst, genieten we van het uitzicht.
Op naar het serieuze “werk”: een site die alle elementen van een compleet Romeins verdedigingsmechanisme bevat en bovendien met het langste ononderbroken stuk overgebleven muur. Dat is het Romeinse fort Birdoswald, een uitgestrekte site met – opnieuw – een spectaculair panorama. Het ”kasteel” wat er nu staat is een Victoriaans gebouw, deels op de fundamenten van het vroegere Romeinse fort gebouwd. Het is leuk wandelen rond en tussen de ruïnes. Temperatuur is +/- 19° C, zwaar bewolkt, maar geen regen. Veel bezoekers maar geen overdreven drukte.
Sycamore Gap.
“Even” verder – nou ja, zo’n 17 km – ligt de beroemde Sycamore Gap. Oorspronkelijk vooral bekend omwille van de eenzame, tweehonderd jaar oude boom in de kloof, sinds 2023 vooral omdat de boom door vandalen werd omgezaagd. Dat moeten we nog zien. Op naar Steel Rigg Car park vanwaar de wandeling langs de Hadrian wall naar de Sycamore Gap start. Onderweg stopen we even in het pittoreske dorpje Greenhead waar vooral kerk en kerkhof met eeuwenoude graven opvalt. Niet op voorhand gepland, maar we zijn nu in Northumberland, niet meer in Cumbria.
Probleem: Steel Rigg Car Park is betalend en, door een technisch probleem aanvaard de betaalterminal alleen betaling met munten. Wat moeten cash-loze toeristen dan doen? Een vodje papier op het betaaltoestel vertelt dat we achteraf moeten betalen in “The Sill”, wat dat dan ook mag zijn. We zien het wel … Eerst onze sobere lunch (☺️) nuttigen: zuurdesem brood met gerookte zalm, een ongelooflijk smakelijke appel als dessert.
De zogezegd 20 minuten durende wandeling is zwaar, duurt veel langer, maar is wel prachtig: de Hadrian wall loopt hier op en door bergachtig gebied. We stijgen en dalen voortdurend waarbij stijgen moet opgevat worden als: zo goed als loodrecht de rotsen op! De muur blijft aan onze linkerkant: we lopen langs de zuidkant dus nog binnen het Romeinse rijk. Aan de overkant, in het land van de barbaren ligt een meertje: Craig Lough. We passeren mijl-kasteel nummer 39, net voor een laatste serieuze klim en nog serieuzer afdaling. Betty heeft gelukkig een vent mee die haar – als het bijna loodrecht naar beneden gaat – kan ondersteunen.
Een laatste steile klauterpartij naar beneden en we staan bij wat nu officieel het Sycamore Gap Tree Memorial heet: de brede stomp van de oude, afgezaagde boom met – gelukkig en hoopgevend – een aantal nieuwe scheuten, een monument voor de beperkte emotionele intelligentie van het mensdom!
Erg druk is het hier niet, maar er komen wel voortdurend bezoekers af en aan. Twee corpulente dames kruipen langzaam, heel langzaam, achterwaarts op handen en voeten de laatste helling naar de Sycamore Gap af. Bewonderenswaardig, maar er ontstaat een file op de flank van de berg. Wij keren terug langs een gemakkelijkere, lagere route.
The Sill.
De boete voor niet-betalen van de parking bedraagt 100 £! Ik vraag me af hoe ze controleren of je al dan niet hebt betaald, maar toch: dit is het risico niet waard. The Sill is een National Landscape Discovery Centre, een mix van museum, tentoonstellingsruimte, café en dakwandeling. Op het dak probeert men inderdaad de typische vegetatie van boven op de bergtoppen te recreëren. Maar wij willen ook onze parking cash-loos betalen: dat kan, 3 £, de nummerplaat van onze auto wordt op een servetje genoteerd. Alles komt in orde verzekert men ons.
Amper een mijl van hier ligt Vindolanda, opnieuw een Romeins fort. Maar ‘t is al 4 uur en we zijn van voor 9 uur onderweg … toch nog even gaan kijken. Ziet er, van op afstand, ook interessant uit met een museum van wereldklasse maar … non potest quis omnia in vita habere1. We keren “huiswaarts”, langs bochtige en een-auto-smalle wegjes waar de muurtjes bij wijlen op ons af komen en … stellen vast dat het landschap lieflijker, charmanter, minder ruw is eenmaal terug in The Lakes.
P.S. Terug in Ranworth Lodge blijkt het schaap-kadaver van gisteren opgeruimd te zijn.
- Je kan niet alles hebben in het leven. ↩
Blue Crane reisverhalen. 