Along England’s greenest hills …
Uit “Goodbye England’s rose” van Elton John.
2 augustus 2025.
Fell running.
Een populaire sport in Cumbria is fell running, een combinatie van trail en oriëntatie lopen die onveranderlijk over de toppen van de bergen – de fells – gaat. Niet dat ik dat ambieer, maar deze morgen loop ik toch een mijl-lange helling op. Eens boven roept een dame me toe: “That is a tough one, isn’t it?”. Ik ga er van uit dat ze mij bedoelt en niet de fell.
Dit wordt een zonovergoten dag, zeldzaam in Cumbria? Alleen op de top van de Skiddaw ligt nog een strook wolken, zoals tandpasta op een tandenborstel. Ook dat ruimt de zon snel op.
Castlerigg Stone Circle.
Ten oosten van Keswick ligt Castlerigg Stone Circle, een neolithische steencirkel, vier- tot vijfduizend jaar oud. Het speciale eraan is niet zozeer de 30 meter brede cirkel van 38 stenen (zelf geteld!), noch de tien stenen die binnenin de cirkel een rechthoek vormen, wel de locatie van de cirkel: op een hoog plateau, omgeven door fells, bergen. Even uitrusten op de kleinere stenen onder het motto: “Rest your bones on old stones”. Sommigen beweren dat de stenen een afspiegeling zijn van de omringende bergen. Feit is dat – zoals bij elke steencirkel – we gewoon niet weten wat het doel van deze prehistorische monumenten was. Daarom niet getreurd: bij dit zonnige weer overdondert de natuurpracht. Pluspunt: bijna geen andere nieuwsgierigen en als die wel arriveren zijn we weg.
Van ons oorspronkelijke plan – het dichtbije Keswick bezoeken – wijken we af, want het is zaterdag = marktdag in Keswick. 1 In plaats daarvan rijden we naar Cockersmouth. De bergen van The Lake District worden heuvels om ten slotte net voor Cockersmouth bijna geheel te verdwijnen.
Cockersmouth.
Wat een naam, Cockersmouth, maar toch verklaarbaar: hier mondt de Cocker rivier uit in de Derwent. Onwetend stappen we het geboortehuis van William Wordsworth voorbij, Market Street in. Twee bomenrijen, Georgiaanse huizen en huisjes uit de 18de en 19de eeuw, allerlei winkeltjes en pubs, in een woord: charmant.
Onze verkenning start met een wandeling door Memory Park: via Miller’s Bridge, een voetgangersbrug over de Derwent lopen we in het groen op de rechteroever. Dat biedt mooie uitzichten op het stadje, de samenvloeiing met de Cocker, de Jennings brouwerij, de ruïnes van het kasteel2 en de beide rivieren. Nog geen mijl verder staan we helemaal in de natuur met zicht op glooiende, groene hellingen. Dat de zon haar best doet, is een pluspunt.
Terug naar het centrum vinden we in Old Kings Arms Lane de “History Wall” die de geschiedenis van Cockermouth door de eeuwen heen vertelt, voornamelijk via beroemde personen die hier geboren zijn, naast Wordsworth bij voorbeeld John Dalton, chemicus die als eerste het gewicht van atomen kon meten en ook zijn naam gaf aan rood-groene kleurenblindheid, daltonisme. Mijn favoriet is echter Fletcher Christian, de leider van de muiterij op de Bounty. Als kind las ik het boek meermaals. Natuurlijk is hier een Fletcher Christian pub, maar de espresso op het terras van The Lanes Café is ook niet slecht. Op een muur staat het waterniveau van november 2009 aangegeven: meer dan 2 meter boven straatniveau! Sindsdien zijn overal “floodgates” geïnstalleerd en is een oud, vergeten en overwoekerd systeem van afvoerbuizen gemoderniseerd en opnieuw in gebruik genomen.
Op het puntje waar Derwent en Cocker samenvloeien zit een mevrouw alleen op een bankje te mijmeren. We maken kennis, vertellen ons verhaal van de voorbije twee dagen en vinden samen met haar The Lakes lieflijker, vriendelijker dan Hadrian’s Wall. Zij kan het weten: ze woont in Carlisle en nam de bus naar Cockermouth, een rit van 2 uur … “to spend a lovely day here”.
Brewery Lane loopt dwars door de oude, maar nog steeds draaiende brouwerij. Ook hier even een kijkje binnenin nemen; dan straatje op tot de ingang van de kasteelruïne. Daar tegenover is de Castlegate House Gallery een (gratis) bezoek waard: een verzameling van moderne en hedendaagse Engelse schilderkunst.
Laten we dan maar de wegwijzers “Wordsworth house” volgen die ons bijna aan het vertrekpunt van onze wandeling bij het geboortehuis van Wordsworth brengen. Het is statig, roze en ziet er van buiten een beetje verwaarloosd uit. We slaan het bezoek over – het is al 13.30 uur, zonde om niet van te zon te genieten- en besluiten “thuis” buiten te lunchen.
Bassenthwaite.
Zo snel zijn we nog niet thuis. De terugweg – smal, kronkelend, over groene heuvels – is te pittoresk om niet traag te rijden. Aan de smalle, een auto brede brug, waar de Derwent rivier Bassenthwaite Lake verlaat, stoppen we. Hier krijgen we voor het eerst een close-up van het meer. Eachy, een slijmerig, amfibie-achtig wezen met slangachtig hoofd dat in de diepten van het meer woont, ongetwijfeld verwant aan Nessy van Loch Ness, vertoont zich helaas niet. Geen nood: we zijn met het uitzicht vanaf de brug meer dan tevreden.
Optimaal van de zon profiteren is ook wandelen: van ons logement – Ranworth Lodge – naar Bassenthwaite – 1 mijl langs een rustige asfaltweg – en terug via de weiden op de berghelling met panorama’s van de vallei, Skiddaw en het meer, om dan af te dalen door het bos. Achteraf hebben we zeker een “pint of Guinness” verdiend, in de zon op het terras van … hoe kan het anders bij dit weer: The Sun Inn! Cheers!
Blue Crane reisverhalen. 