Storm over Cumbria.

Story weather … Keeps rainin’ all of the time

Uit het liedje Stormy Weather, Ethel Waters

4 augustus 2025.

Een zuidwester storm treft Engeland en Schotland. Om 7 uur waait het tuinmeubilair van ons terrasje omver. Een half uur later drijft een boer met 4×4 vrachtwagentje en herdershond zijn schapen samen, weg uit de wei. Wind giert rond onze “container”. Om 8 uur brengt de boer zijn schapen terug: zou het dan toch meevallen? Zou Cumbria aan het ergste ontsnappen, zoals BBC voorspelt? Hoe dan ook, met de regen wordt dit noodgedwongen een rustige dag. Dan maar inkopen doen in Keswick. Google Maps stuurt ons helemaal rond Bassenthwaite Lake; de gewone, kortere weg is afgesloten. Ongeluk? Omgevallen boom?

Rond 11 uur stopt de regen, de harde wind (6 Beaufort) zal de hele dag aanhouden. We lunchen “thuis”, daarna terug naar Keswick: stadsbezoek.

Keswick.

Dat Keswick druk is, wisten we al van dag een in Cumbria. We parkeren, eventjes buiten de stad op Lakeside Car Park, dicht bij Derwent Water. Door Hope Park – botanische tuin, arboretum, park, minigolf en “serieuze” golf – wandelen we naar de rode Saint John’s kerk. Nog even van de rust genieten want beneden in het autovrije centrum is het druk. Overal stappen, zitten en eten mensen of … lopen ze achter afwaaiende petten aan (niet als Betty er op stapt 🤣). In het midden van Market Place staat Moot Hall, tweehonderd jaar oud. Vroeger was dit het stadhuis en een gevangenis, nu het toeristisch infocentrum … bomvol toeristen. We wandelen verder. Ondertussen speelt de zon verstoppertje met de wolken.

Potloden.

De naam Keswick stamt uit het Oudnoords: “cëse” betekent “kaas” en “wìc” is “melkboerderij”. Ze hadden en hebben hier van oudsher iets met kaas, getuige: sympathieke kaaswinkeltjes. Maar meer nog dan kaas hebben ze hier iets met potloden! In de 16de eeuw ontdekte met dat de zwarte substantie die schaapherders gebruikten om hun schapen te merktekenen in een vorm gesneden kon worden. Het potlood was geboren! Keswick werd het centrum van de potloodindustrie. In wat nu “The George Hotel” is, werd uit de mijn gestolen grafiet, stiekem versjacherd. Vanaf de 19de eeuw was het uit met de pret: de Fransen hadden een techniek gevonden om grafiet te maken door amorfe koolstof te binden met klei. Nog altijd is er een potlood fabriek in Keswick en een potloodmuseum. Dat gaan we zien … NIET want de toeristische drukte vertaalt zich ook hier in een lange rij would-be bezoekers aan de ingang.

Greta.

Greta kan gevaarlijk zijn. In 2016 vernielde ze een groot deel van Keswick. Nochtans lijkt ze het stadje te mijden, want ze maakt een 90° bocht juist voor het centrum. Dit is de Greta rivier. We staan op de Greta brug die in het voorjaar 2016 geblokkeerd werd door ontwortelde en mee gespoelde bomen en caravans. Greta mondt uit in de Derwent, net nadat die het meer “Derwent Water” heeft verlaten. Achter de Greta brug is een voetweg naar Portinscale, een klein dorpje nog geen mijl verder. Dat voetpad volgen we. De zon is inmiddels weer van de partij en het is hier rustig. Alleen moeten we tegen de stormwind opboksen. Het pad loopt door weilanden met schapen. Sommige beesten hebben een donkergrijze vacht en zien er stoer uit: Herdwick schapen. Dit is een oud Ras uit Cumbria: slechte kwaliteit wol, niet snel groot, maar o zo sterk, geschikt om de ruwste fells te begrazen. Een eind verder moeten we via een voetbrug de Derwent over.

Portinscale.

Portinscale is een klein dorp met witte huizen, een hotel en een tearoom “The Chalet”. Als je hier klaar bent om te bestellen, stop je een plastic bloem in een lege fles wijn. Dat is het sein: ze mogen je bestelling komen opnemen. Nog even tot aan het jachthaventje en we kunnen de terugweg aanvatten.

Langs de zijkant van Keswick wandelen we door een bos – Crow Park – en opnieuw Hope Park. We komen uit bij het “Theatre by the lake” waar onder andere de voorstelling “Pride & Prejudice” van Jane Austen geprogrammeerd staat. Engelser kan niet! Nu nog even mijmeren bij Derwent Water en het spel van zon en wolken over het meer bekijken. Een roodborstje kijkt ons indringend en een beetje verwonderd aan:”Gaan jullie nu al terug?”.

Vanavond eten we “Cumbrian Lamb” met couscous, groenten en mosterdsaus. Schapen-boeren in Cumbria profiteren van de Brexit: de prijs van lam is sindsdien flink gestegen!