11 augustus 2025.
Bowness.
Het wordt “uitzonderlijk” warm: tpt wel 23° C! Moeten we dan de koelte van water opzoeken? We rijden in elk geval naar Bowness-on Windermere. Daar vonden we het een paar dagen geleden zo druk. Nu valt het wel mee. Dit is duidelijk een toeristische hotspot waar de pendel-ferries op, en de toeristische bussen rond het meer vertrekken. Er is al heel wat bedrijvigheid. Een parkeerterrein is ingenomen door meerde tientallen tentjes: een tijdens de zomer permanente markt. Er staan kermis-attracties. We kuieren wat rond; de “Lake View” lijkt ons ideaal voor een koffie met uitzicht op het meer vanaf de eerste verdieping. “Sir, this is a pub and a restaurant, NOT a coffeeshop” zegt de mevrouw achter de toog vriendelijk maar beslist. Maar omdat het niet druk is, krijgen we toch onze twee koffies met zicht over Windermere. Leuk!
Wat hebben de Engelsen toch met voederen van wilde dieren? Een oudere meneer strooit granen en is omringd door tientallen eenden en Canadese ganzen. Duiven landen op zijn schouder, eten uit zijn hand en … pikken op zijn kale schedel. Pret bedovren!
Romeins fort in Ambleside?
Wij trekken verder, naar het Romeinse fort in Ambleside. Daar is niet zoveel meer van over: funderingen, met goede wil een paar stenen hoog, je kunt het zelfs geen muurtjes meer noemen. Infoborden geven wel duidelijk uitleg over wat hier ooit stond. Vandaag grazen koeien op en tussen de ruïne. Maar HET pluspunt is de omgeving: een parkje, overgaand in de vrije natuur, uiteraard met wandelwegje en vlonderpad tot waar de Rothay en Brathay rivier in Windermere vloeien. Rustig, stil, zo goed als geen toeristen. Bootjes, kayaks, peddel-surfplanken op het meer, zelfs vermetele zwemmers ondanks een waarschuwingsbord over mogelijke blauwalgen.
Wray Castle.
Nu we toch aan de meest noordelijke kant van Windermere Lake zijn, kunnen we even goed langs de westkant van het meer terugkeren en Wray Castle bezoeken. Wray Castle is in neogotische stijl gebouwd in 1840 door ene James Dawson met het fortuin van zijn rijke vrouw. Helaas, het kasteel is gesloten voor een renovatie … die minstens drie jaar zal duren. Geen nood, de site is leuk, we kunnen picknicken op banken en tafels voor het kasteel, zoals er velen doen. De omgeving en panorama’s zijn superleuk. Terwijl we onze boterhammetjes met kip of cheddar binnen spelen, tekent de zon de schaduwen van wolken op de heuvels … in vijftig tinten groen. Boeiend schouwspel.
Aan het meer is een “boathouse” gebouwd waar je in de Victoriaanse tijd zomaar rechtstreeks kon binnen varen. Vandaag is het een aanlegsteiger voor de Windermere “hop-on, hop-off” ferry. Die vaart continu het hele meer rond. Een rij toeristen staat al te wachten. De ferry arriveert met een vol bovendek. Lading mensen lossen, nieuwe lading mensen erop, het grootste deel ervan weer op het bovendek, en weg … We zouden bijna vergeten om foto’s te nemen van deze idyllische plek.
Esthwaite Water
Langs smalle, bochtige, op- en neergaande wegen rijden we verder naar Esthwaite Water, een klein meertje met slechts enkele bezoekers aan het Boathouse Café. Het terras van het café aan de rand van het meer is uitnodigend. Maar er is een parkeerprobleem. Alle parkings in Cumbria – en bij uitbreiding Engeland – hoe klein of hoe afgelegen ook, zijn betalend, via een app en/of via “Pay & Display”, een parkeerautomaat. Deze parking kan je alleen maar met een app betalen en die kan je alleen maar via de UK app-store downloaden wat praktisch gezien heel moeilijk is met een “Belgische” iPhone. Even in het Boathouse Café vragen: “Nobody ever controls here”, zegt de barman. Perfect; voor ons twee gemberbiertjes en een soort brownie met “sour cherries” en geen parking-zorgen hier.
Kindjes voeren eendjes. Iemand penseelt een waterverf-schilderijtje van het zicht over het meer. Een visser hengelt vanaf een stoel in het water. Een andere met vissersbroek heeft net beet, haalt de vis binnen, maakt hem los en … geeft hem weer de vrijheid. Wij genieten van de omgeving, de rust en de stilte. Wat is België toch lawaaierig. Wat is er weinig natuur in België.
Langs Newby ten zuiden van Windermere rijden we terug naar het vakantiehuis. Die weg voert ons omhoog, tussen Gummer’s How en Sow How1. Drie keer moeten we stoppen: de zichten over het meer van Windermere zijn te spectaculair om zomaar voorbij te rijden.
Ten slotte: Bowland Bridge, net voor we terug “thuis” zijn in Beck Head. Het is een petieterig dorpje met een fotogeniek bruggetje – niet dat we hier nog geen boogbrug gezien hebben – en een pub, uiteraard.
Zachte avond, aperitief op ons terras, luisteren naar de stilte.
- Een “how” komt van het Oudnoords en betekent “hill”, heuvel. ↩
Blue Crane reisverhalen. 