Auteur: bluecrane7

12 april 2023.

Dicht bij Africamps Magoebaskloof ligt Haenertsburg, een klein maar dorpje. Het is vooral bekend omdat het in het midden van de “Woodbush Granite Grassland” ligt. Een unieke grasland-biotoop die – eens vernietigd – duizenden jaren vraagt om opnieuw te herstellen. Door de lokale milieu-groep is een wandelpad uitgestippeld doorheen dat grasland, het Louis Changuion pad. Dat “doen” we deze ochtend!

De zon schijnt, ‘t is warm en ons humeur is even zonnig. De wandeling is heel goed en duidelijk aangeduid vanaf het centrum van Haenertsburg, vanaf een speeltuin die is ingenomen door Vervet Monkeys. Ze vluchten weg over bomen en daken van huizen als we er aankomen. Het pad stijgt snel en lang en voert ons doorheen metershoog gras. Af en toe krijgen we panorama’s voorgeschoteld. Tientallen speciale bloemen, vogeltjes … David en Lou spelen spelletjes onder de weg. Maakt het voor Lou gemakkelijker om de 7 km te verteren met haar korte beentjes. Afdalen naar een bebost stuk met een beekje, dan weer het grasland in. We spotten twee grote vogels boven de bergen: kraanvogels of ibissen? Uiteindelijk belanden we terug op het hoogste deel van Haenertsburg. Alleen nog afdalen naar waar de auto geparkeerd staat. Maar we passeren het Long Tom monument: de brokstukken van de Long Tom (zie blogpost van gisteren) zijn hier naar toe gebracht in een soort van vredesmonument.

Onze meegebrachte lunch verorberen we in het park / arboretum van Haenertsburg, terwijl de Vervet aapjes van in de verte toekijken. Brood, kaas, gebakken hamburger, sardientjes, heerlijk!  Maar dan is het wel tijd voor een koffie of thee met kaastaart in “The Village Kitchen”: bookshop, snuisterijen-winkel, snoep-winkel, antiquariaat en restaurant in één. Ik bestel een stroopie (cappuccino met stroopwafel), Lou een melkskommel (milkshake). Nog even de oude gebouwtjes van Haenertsburg bewonderen en dan terug naar onze tenten.

Opnieuw probeer ik de houtkachel van de hot tub te stoken. Lou gaat alvast in het bad spelen. Lukt me aardig. Dezelfde hulpvaardige persoon van gisteren komt weer even kijken: hmmm, beter dan gisteren gestookt maar nog niet helemaal goed. Opnieuw klaart hij de klus! Bedankt!

Een troep vervet monkeys komt rond onze tent “hangen”. De vuilbak buiten is hun doel. Één van hen slaagt er inderdaad in om het deksel te verwijderen. Ingrijpen en de bende weg jagen.

Glamping is leuk maar af en toe kom je voor praktische problemen te staan. We hebben twee tenten voor ons gezelschap van vijf en koken altijd in één tent: die van David, Evelien en Lou. Maar deze avond om 18u30 valt de gaskraan droog! Whatsapp bericht om hulp gestuurd … geen antwoord. Dan maar “alles” (reeds gevulde potten) verhuizen naar de tent van Betty en mij. Opgelost!

Vanavond is het erg donker en wolkenloos. Ideaal om naar de sterren te kijken en te beseffen hoe nietig we zijn in het heelal.

P.S. Deze ochtend vroeg (6u20) gaan joggen tot aan een “Tree Felling” gebied: houtkap! Een open vrachtwagen vol geladen met mensen (30-, 40-tal?) voert de kappers en opruimers aan. Hier en daar stappen mensen langs de weg van rode aangestampte aarde, op weg naar … werk? Of om opgepikt te worden door “bakkies”?

11 april 2023.

Ik word gewekt door de roep van de ibissen, stipt om 6 uur. Joggen, zwaar: 6 km, 170 hoogtemeters. Een half uurtje later wordt Betty gewekt door vervet monkeys die luidruchtig op het bovenste tentzeil te keer gaan. Hier leven ook nog Samango aapjes, zeer schuw. “You are very lucky if you see them”, wordt ons gezegd. Zo “lucky” zijn we nog niet.

Modjadji Nature Reserve. 

We besluiten naar het “Modjadji Nature Reserve” te trekken, volgens reisgidsen en internet uniek omwille van zijn “cycads”, broodbomen. De rit er naar toe is alvast de moeite. Al snel ruimen de avocado-plantages en eucalyptus-aanplantingen het veld voor wildere natuur en veel, verspreide, bebouwing. Kleine, vierkante betonnen gebouwtjes weliswaar met hier en daar nog rondavels of hokjes in golfplaten. Veel mensen op straat. De vrouwen zijn kleurrijk gekleed.

We moeten zoeken naar “Modjadji Nature Reserve”. Vragen de weg … rechtdoor wordt ons elke keer gezegd maar ik heb de indruk dat ze het niet echt weten. We belanden op de “Africa Ivory Route”, pittoresk maar niet wat we zoeken. Een eind terug rijden dan maar en dan vinden we het … de gesloten poort gaat open. Iemand komt met de onvermijdelijke administratieve documenten om in te vullen en legt uit dat het NIET toegestaan is om te wandelen want gevaarlijk. Hoezo? Het gras is te hoog! Maar we mogen wel gratis binnen tot aan de picknick-site. Daar wordt alles snel duidelijk: al vijf jaar lang wordt het park niet meer onderhouden en is in verval! Voordeel: compleet verlaten. En een eindje wandelen tussen het metershoge gras doen we toch. Inderdaad veel en indrukwekkende broodbomen, sommige metershoog en met grote, zware vruchten. Broodbomen bestaan al miljoenen jaren. Leuk om er hier zo veel te zien in een omgeving waar de natuur duidelijk heeft overgenomen. Sinds pré-Corona wordt dit park niet meer onderhouden ondanks wat reisgidsen en internet ons blijven vertellen

We lunchen (zelf gemaakte tonijnsalade met “peaches in syrup”) op de verlaten en vervallen picknick-plek, onder een overgebleven strooien afdak. Onwerkelijk stil … vlinders … panorama’s over de omliggende bergen en plateau’s.

Tzaneen. 

De weg terug naar Tzaneen is pittoresk: enerzijds biedt deze weg prachtige vergezichten tot aan de Magoebaskloof. Anderzijds passeren we door kleine, traditionele dorpjes waar vermoedelijk niet zo vaak een toerist komt. Kraampjes langs de weg bieden zakken avocado’s aan. Stoppen voor een drankje doen we in het “Meet and Greet” café in Tzaneen. Water druppelt er van het terras-dak. Als afkoeling, of bevloeiing van de tuin?

Long Tom. 

Even voor ons verblijf – Africamps Magoebaskloof – wijst een bordje naar het “Long Tom” memorial. Dat blijkt een uitkijkpunt met een historie te zijn. In 1901, tijdens de laatste Anglo-Boerenoorlog is hier door de Boeren-Voortrekkers hun ”Long Tom” opgeblazen om te verhinderen dat dergelijk groot kanon in handen van de Engelsen zou vallen. Een krater(tje) en gedenkplaat wijst de plek aan waar die ontploffing gebeurde. Maar je kan hier ook aan stenen tafeltjes van een leuke picknick met prachtig panorama over de beboste bergen genieten.

Hot tub. 

Onze glamping-tenten hebben een hout gestookte “hot tub”. Dat moeten we toch even proberen. ‘t Is wel een klus om het vuur aan de praat te krijgen. Iemand van Africamps moet mijn”gesukkel” met hout, “zipkes” en vuur hebben opgemerkt want hij komt spontaan zijn hulp aanbieden. Of liever: de boel overnemen. Blijkt dat ik te weinig hout gebruik. De kerel biedt aan om zelf een extra-zak hout te gaan halen – 40 ZAR. Akkoord! Even later is hij terug en heel blij met een 10 ZAR fooi. Maar het vuur krijgt hij inderdaad volop aan de gang. Een uurtje later stapt Lou als eerste – natuurlijk! – de hot tub in, gevolgd door … Betty 😳 en Evelien. David en ik bekijken het zaakje rustig vanop de zijlijn met een Windhoek Lager in de hand. Hoewel … na het avondeten stapt David zelf nog een keer alleen in de tub … en komt er verhit uit.

Nog even genieten van de opnieuw indrukwekkende sterrenhemel – de Melkweg is duidelijk te zien, en Orion en Sirius en …

9 april 2023.

“Verhuisdag”: we verlaten de savanne, trekken naar het noordoosten, voor ons laatste verblijf in Zuid-Afrika: glamping in Africamps, Magoebaskloof. De rit van Kololo naar onze eindbestemming is relatief saai. Wat je saai noemt natuurlijk: na een 30 km lange, rode grindweg naar Bakkerspas gaan we de snelweg op tot Polokwane. Het landschap wordt nog groener, golvender, warmer (?), maar de “freeway” is eentonig recht.

We stoppen voor lunch en inkopen – opnieuw self-catering de volgende vier dagen 😛 – in de “Mall of the North” (MOTN), de grootste “shopping mall” ten noorden van Jo’burg. Weinig in deze super-deluxe mall doet vermoeden dat je hier in Afrika bent. Luxueuze vitrines; even weinig zwarte poppen als in Europa in de speelgoed-afdeling van de Checkers; cafés, fast-food en restaurants. Alleen is het publiek hier “zwarter” en kan je biltong kopen (wat we ook doen).

Even zoeken naar de liquor store … gesloten! Naar de wijn-afdeling in de Checkers: gesloten! Op deze “holy day” van Pasen wordt er in de Limpopo provincie in Zuid-Afrika geen alcohol verkocht. Ramp! Toch wat paaseitjes kopen om Lou te verrassen.

16u00 is het als we het afgelegen Africamps Magoebaskloof bereiken. Zo goed als geen GSM-bereik; wifi alleen aan de receptie. Dat wordt “social media – detox”. We nemen onze intrek in twee glamping tenten: Betty en ik in de ene, de anderen in een tweede “tent” aan een vijver. Alle comfort is er in basis-vorm aanwezig. Na drie dagen “op restaurant” zijn we blij met onze self-catering. Gelukkig vertellen ze ons aan de receptie dat zij – ondanks Pasen – wel “open” zijn “for business” en ons dus gerust wat biertjes en Savanna Dry kunnen verkopen.

Wat een geïsoleerde omgeving! Midden tussen dichte groene begroeiing die hier en daar al wat oranje-rood kleurt (herfst!), in een kom, donker, stil – behalve dan de kikker- en krekel-geluiden – prachtige sterrenhemel! Benieuwd wat morgen brengen zal.

10 april 2023.

6:00 uur, 16° C. Overvliegende ibissen (6) schreeuwen luid, op weg van hun slaapplaats naar ontbijt. Veel nevel tussen de bomen. Vochtig.

Debengeni. 

We trekken – na havermout-ontbijt met fruit – naar de Debengeni waterval. Vroeg, want ook in een glamping tent word je wakker met de zon: amper 9u30 als we reeds aan de “ingang” van het domein van de waterval staan. Drie mannen komen ons tegemoet. Ze zeggen “morre” (goede morgen) dus ik antwoord in het Nederlands, wat ze perfect begrijpen (alhoewel ik één van de mannen hoor zeggen: “He doesn’t speak English very well”!). Het kost hier 30 ZAR (+/- 1,5 €) per persoon, Lou gratis! Een koopje voor wat ons te wachten staat.

De Debengeni waterval overbrugt 80 meter hoogteverschil in verschillende “verdiepingen”. In tegenstelling tot wat internet en de meeste reisgidsen vermelden mag je er NIET meer zwemmen. Evident als je de gladde rotsen ziet. Een paar jaar geleden zijn hier trouwens dodelijke zwem- en duk-ongevallen gebeurd. We wandelen van het midden van de waterval via de “circle walk” naar beneden door dicht sub-tropisch bos. ‘t Is op dit uur nog niet te warm maar je voelt en ruikt de vochtigheid. Van beneden klimmen we langs de andere oever – er zijn verschillende “brugjes”, samengeklonken boomstammen dikwijls – opnieuw naar helemaal bovenaan. Lou stapt en klautert, soms via ijzeren kabels, mee naar boven. De zon breekt door de wolken: onmiddellijk voelt de warmte broeierig, plakkerig aan. Dan terug naar beneden, in totaal een wandeling van ruim 2 uur. Tijd voor meegebrachte lunch aan één van de picknick tafels.

We rijden nog even naar het dichtst bij gelegen stadje: Tzaneen.  Ziet er tropisch, netjes en goed verzorgd uit met heel wat sjieke wijken. Maar er is geen echt centrum of bezienswaardigheid of het zou de Tzaneen Dam moeten zijn. We keren terug naar Africamps Magoebaskloof.

Magoebaskloof. 

Overigens is de Magoebaskloof niet zoals wij ons dat voorstellen: een smal, diep ravijn ergens tussen de rotsen. Nee, het betreft hier een weliswaar diepe, maar zeer brede vallei, de uitlopen van de grote Afrikaanse slenk. De pas van de Magoebaskloof is één van de steilste van Zuid-Afrika: ongeveer 500 meter op 5 km. Door het sub-tropische klimaat is dit een diepgroen landschap van aangeplante eucalyptussen, dennenboom plantages en inheemse bossen.

Betty en ik “proeven” daar eventjes van door een wandeling in het domein van Africamps Magoebaskloof. David en Evelien gaan achteraf “trail” lopen.

Braai. 

Wie nooit een braai (barbecue) deed in Zuid-Afrika, is niet ”echt” in Zuid-Afrika geweest. Gewapend met een pakket “zipkes”, aanmaak hout en serieuze houtblokken begin ik er aan.  En het werkt: na een goed uur hebben we gloeiende houtskool. Waarop David als een echte Afrikaner een grote lap biefstuk grilt. Perfect gebakken, wel met een licht rokerige smaak. Gebakken patatjes en prinsesseboontjes er bij. Dat alles overgoten met een lokale (en goedkope!) Merlot. Soms zijn dingen simpel …

De regen tokkelt vanavond op het golfplaten dak boven onze tent, die overigens op palen staat. Niet erg: je kan niet in een sub-tropisch regenwoud zijn zonder regen. 🤣

7 april 2023.

In Kololo Game Reserve gaan we voor de “full treatment”: vanmorgen om 5u30 op staan voor een ochtendlijke “drive”. Louke loopt er nog wat verdwaasd bij; wij ook misschien.

Ranger Alex – ros haar, rosse baard – neemt ons mee op een drie uur durende tocht in een open safari-kar. We rijden Kololo uit, Welgevonden in.  Net zoals Kololo ligt Welgevonden in de door UNESCO erkende Waterberg biosfeer. Waterberg is een 1.400 meter hoog plateau ingesloten door bergen. Er zijn geen waterbronnen maar alle water wat er valt blijft lang in deze gigantische pan hangen. ‘t Kan maar op twee plaatsen weg door de bergen. Welgevonden is een “big five” park in tegenstelling tot Kololo.

Wat zien we allemaal op deze “game drive”? Te veel (en waarschijnlijk te saai) om op te lijsten. Laat mij volstaan met te zeggen dat ze hier aan witte neushoorns, wildebeest en warthog geen gebrek hebben. EN, we zien een metergrote, zonnebadende varaan! Alex analyseert sporen in het zand: van een luipaard! Een beetje verder van leeuwen! Maar we zien de grote katten niet, wel een jakhals (Grey-backed jackal).  Alex stopt voor meegebrachte koffie, thee en rusks op een strandje langs de Sterkstroom. Hij vertelt over de kwaliteit van het water, dat hij regelmatig in de rivier zwemt en … dat het zuivere water van Sterkstroom zo maar drinkbaar is. Koffie leeg slurpen, dan een flinke schep uit de rivier nemen en drinken. Smaakt inderdaad zuiver. Mijn reisgenoten kijken mij hoofdschuddend aan.  Van de Sterkstroom wordt je alleen maar sterker, denk ik dan. Lou trekt het zich niet aan en speelt in het water.

Terug in de lodge voor lunch en uitrusten. Hoewel, uitrusten is er niet veel bij: enerzijds door “wilde Lou” in het zwembad, anderzijds omdat er om 16:00 uur al een nieuwe “game drive” geprogrammeerd staat, deze keer met gids Eric. Die begint al met de verkeerde vraag te stellen: “What do you guys want to see?” Pangolin, aardvark, “wild dogs” en oh ja, we hebben ook nog een olifanten- of giraffenhaar nodig voor een kraaltjes-armband voor Lou. Hilariteit alom want pagolin is zeer zeldzaam, aardvark is een nachtdier dat zich zelden laat zien en voor “wild dogs” is het park, zelfs met inbegrip van Marakele veel te klein. Maar we zien wel leuke en interessante dingen: een mankende warthog met afgebroken slagtand en afgebeten oor, vannacht een leeuw ontmoet? Twee neushoorns die een modderbad nemen; heel in de verte een nijlpaard in het water; een leeuw, ook op grote afstand; één van de holen van een aardvark – als er vliegen voor de ingang cirkelen, zit het aardvark er in. Nog beter: Blue Crane! We zien inderdaad twee blauwe kraanvogels die rustig weg vliegen.

Dan is het tijd voor een “sundowner“, drankje in ‘t midden van de savanne bij ondergaande zon … en gebruik maken van het “bush-toilet”. Bij het terug rijden – met één hand, in de andere speurt Eric met een spotlight de omgeving af – stoppen we abrupt. Eric loopt naar een boom, 10 meter van de weg af. Hij plukt iets uit de takken … een 15 cm grote Flap-necked Chameleon, Flapnek-verkleurmannetjie in het Afrikaans, Klaphals Kameleon in het Nederlands. Leuk. 19:00 uur is het als we terug zijn in het restaurant van Kololo lodge.

Alsof de duivel ermee gemoeid is en ik weet dat ik in herhaling val, maar vanavond, terug van avondeten in de lodge, zit er andermaal een ongenode gast in ons huisje: een kikker deze keer. Maar weer een keer buiten zetten door de buitenzetter van dienst (=ik).