Auteur: bluecrane7

4 april 2023.

Ukutula Lion Lodge: een typisch Afrikaanse lodge-omgeving met zowat overal binnen de afsluiting metalen dierenbeelden.

Deze morgen staat de “Predator Tour” voor ons geprogrammeerd. Ukutula Lion Lodge is niet alleen een lodge maar ook een centrum van onderzoek: naar een vaccin tegen de leeuwen ziekte (waarmee 80 % van alle leeuwen in Kruger besmet zijn), naar de vruchtbaarheid van o.a. leeuwen en met name de witte leeuw, naar hoe het genetisch materiaal van o.a. leeuwen bewaard kan worden voor de toekomst. Want zou het niet één van de grootste rampen van Afrika zijn dat leeuwen en andere roofdieren uitsterven? Het hele eco-systeem zou instorten … toeristen zouden uit Afrika wegblijven. Aldus George, onze gids voor vandaag.

We wandelen met George de met hoge hekken afgesloten “Predator Enclosure” binnen. Links en rechts van ons opnieuw hoge afsluitingen met elektriciteitsdraden. Voelt een beetje als Jurassic Park. Daarbinnen leeuwen die uit hun sluimer ontwaken zodra ze Lou opmerken. Onmiddellijk is er bij deze roofdieren scherpe focus en ze komen (of stormen) tot vlak bij de draad. Hun instinct zegt: jong, klein dier = gemakkelijke prooi. Lou zelf, die al een panische angst heeft voor honden, heeft het moeilijk: stokstijf, alle spieren gespannen, plakt ze tegen haar mama.

Er is ook een witte leeuw. Een albino? Nee, dat is een grote menselijke fout en vergissing. Witte leeuwen leven o.a. in het Kruger park in een gebied waar de grond zeer wit is. Met het felle licht daarop heeft een witte leeuw een jachtvoordeel. Lange tijd probeerde men witte leeuwen met witte leeuwen te laten paren: teleurstellend resultaat! Tot Willie Jacobs, eigenaar en manager van Ukutula er achter kwam dat gezonde, witte leeuwen alleen maar door kruising van witte met “gewone “ leeuwen worden verkregen (kans van één op vijf). Overigens kan een witte leeuw ook wel albino zijn, maar dat is een genen-defect: dergelijke dieren overleven maximaal vijf jaar. Allemaal van George geleerd.

Nog een interessant dier waarover George alles weet is de hyena. Vrouwtjes hebben ook een penis – zelfs langer dan die van de mannetjes – en domineren de troep. Hyena’s zijn enorm sterk en worden tot 70 jaar oud. ‘t Zijn de opruimers of stofzuigers van de natuur. Ze drinken van een poel waarin ze ook geürineerd hebben. Ukutula Conservation Center onderzoekt hoe – op basis van het supersterke afweersysteem van hyena’s – een vaccin tegen leeuwen ziekte kan ontwikkeld worden.

‘

t Is tijd voor “interaction with lions”, d.w.z. een verblijf met drie leeuwenwelpen binnengaan en de welpjes strelen. George doet het voor, dan is het aan ons. Behalve Lou natuurlijk, die met haar mama dicht bij het hek blijft staan. De twee zusjes en het broertje leeuw kijken trouwens voortdurend indringend naar Lou: instinct! Ik streel de welpjes, te goed denk ik want binnen de kortste keren hangt er één aan mijn broek. George haalt hem er met een tik op zijn neus af. 🦁<

Zelfde scenario (zonder broek-gebijt) herhaalt zich bij een volwassen cheetah die tevreden ligt te spinnen in de zon. Inmiddels ook nog een andere katachtige gezien: een caracal, klein, max. 12 kg, maar zeer efficiënte jager die zelfs niet aarzelt om een veel grotere impala aan te pakken. Ten slotte: nummer 2 van de “big five”, de luipaard. Een sluipende doder die met één beet de nek van zijn prooi breekt … en bij een zeldzame val uit een boom altijd op zijn poten terecht komt (flexibele ruggengraat) in tegenstelling tot, bij voorbeeld een leeuw.

Als afsluiter bekijken we het professionele onderzoekslaboratorium van Ukutula Conservation Center. Dit centrum is het enige privé dierenbloed-analyse centrum van de zuidelijke hemisfeer. Leerrijke tour maar zeer stresserend voor Lou.

‘s Namiddags relaxen aan het zwembad. David en Evelien gaan nog joggen om 17u15. Ze hebben eerst aan de receptie het OK gevraagd. Je kan hier immers ook begeleid met leeuwen wandelen (wat we niet gaan doen). Af en toe stuift er zo een “wandelende” leeuw achter een dier aan en loopt dan vrij rond in Ukutula.

‘s Avonds maken we een kampvuur met “braai-hout”; moeilijk in brand te krijgen maar mits een kaarsje onder de houtblokken lukt het ons wel. We eten spaghetti met champignons en kip: super lekker. Maar met dat vuur en de rook voel ik me net een gerookte paling. Nog een laatste ongenode bezoeker: een 10 cm grote bidsprinkhaan! Nog even naar buiten in het felle licht van de maan en we kunnen gaan slapen …

3 april 2023.

Blijkbaar heeft het deze nacht geregend, gedonderd en gebliksemd. Niets gehoord of gezien. Er hangt mist in de vallei achter Dynasty Red Mountain Ranch. Mooi … maar we verlaten deze prachtige streek. Op naar nieuwe horizonten en de langste rit van deze reis (+/- 430 km)!

Even buiten Clarens op de weg naar Bethlehem verandert het landschap al: ‘t wordt vlakker, de koppies, tafelbergen en rotsachtige pieken verdwijnen. We blijven gestaag maar traag dalen. Voorbij Bethlehem ligt de “broodmand” van Zuid-Afrika: kilometerslange maïsvelden, afgewisseld met al even grote weiden of zonnebloem-velden met langs de randen de vertrouwde roze en witte bloemenzeeën. En ‘t wordt zo goed als volledig vlak. Na 2 uurtjes “bollen” stoppen we in Petrus Steyn- wat een naam voor een dorp – om te tanken (Riemland: enige tankstation – en zeer modern – voor honderden kilometers) en koffie met cheese cake te eten. Leuke stop.

Tot ver voorbij Heilbron verandert het landschap omzeggens niet: vlak, landbouwgebied, geen dorpjes. Na ruim 200 km naderen we Sasolburg. Deze stad is in 1954 gebouwd door Sasol, de energie-maatschappij van Zuid-Afrika (Sasol = Suid Afrika steenkool en olie?), om de vele duizenden werknemers van zijn steenkoolmijnen te huisvesten. Zware industriestreek want 50 km verder ligt Vanderbijlpark met de staalfabrieken van ArcelorMittal. Net zoals rond Sasol liggen hier een aantal townships, waaronder ook Sharpeville, berucht omwille van de Sharpeville massacre en de Sharpeville six. Overigens zien de townships er al veel beter uit dan tien of twintig jaar geleden: de meeste (maar niet alle) golfplaten huisjes zijn vervangen door kleine betonnen woon-units. Sommige hebben zelfs al een moestuintje. En over townships gesproken: we passeren langs de Zuidwest rand van Jo’burg, rakelings langs Soweto.

Een kleine 45 km voor onze eindbestemming stopen we in het stadje “Brits” – nee … ik moet nu Madibeng zeggen – voor inkopen. Dan een lange en vreselijk bobbelige weg van aangestampte rode aarde volgen tot onze eindbestemming: Ukutuka lodge. We worden er “begroet” door struisvogels.

‘t Is nog tijd voor een duikje in het zwembad. Daarna avondeten op onze veranda. Een vogel nestelt in ons strooien dak, vleermuizen vliegen rakelings boven ons hoofd en de leeuw brult in de Afrikaanse avond … tot de load shedding begint en een luid draaiende stroomgenerator overneemt. Ha, die Bush-geluiden!

2 april 2023.

Blijkbaar bevinden zich nog meer verborgen “verstekelingen” in ons huis: op één van de zetels ontdekken we iets wat op een muizenstrontje lijkt, een ferme dan. Is het de dormouse van een paar dagen geleden die weer is binnen geglipt, of iets anders?

Voor christenen is het palmzondag vandaag. De ingang van de Nederduitse gereformeerde kerk in Clarens is versierd met palmtakken. We zijn inderdaad terug in Clarens deze ochtend, voor een wandeling (of “trail-run” voor David en Evelien) in de Clarens Nature Reserve. Daarvoor betalen we wel 30 ZAR (+/- 1,5 €) per persoon. Helaas, de hemel trekt toe en amper tien minuten in de wandeling begint het te regenen. Tot overmaat van ramp komen we veel honden tegen, loslopend, aan de leiband of achter hekken. Lou heeft een panische angst voor honden! Maar ‘t regent niet zo hard en stopt snel. We doen de Spruit wandeling die door een dicht bos langs een riviertje loopt. En dat leidt ons naar de Clarens Dam … waar het opnieuw begint te regenen. Terug naar ‘t centrum van Clarens waar de twee joggers ons tegemoet lopen (12 km deze keer). Het is er nog druk maar rustiger dan gisteren. We aperitieven in de Clarens Koöperasie (bar / restaurant) met een vleisbord (boerewors, brochette, chicken wings en gefrituurde ajuinringen). Alle gasten – alleen witte (toevallig?) – lijken om stipt 12:00 uur aan te komen en zijn een uurtje later alweer weg

De luie zondagnamiddag brengen we door aan ons vakantiehuis. Betty, David en ik wagen ons in het hoge gras en begroeiing op het domein van onze “Red Mountain Lodge” en wandelen langs dierenpaadjes tot aan de rivier, de Little Caledon. Lou houdt zich bezig met kleuren, schilderen, stickeren en iPad kijken.

Vanavond opnieuw stroomonderbreking van 18:00 uur tot 20:30. We zijn er op voorbereid – denken we – vervroren kipfilets willen we ontdooien in de microgolf oven. Lukt natuurlijk niet meer. Wat langer bakken dan maar.

En wat gebeurt er met verkeerslichten tijdens zo’n load shedding. Simpel: ze werken niet. Het verkeer valt dan terug op het 4-stop principe: iedereen MOET stoppen aan het kruispunt en wie eerst is gestopt mag weer eerst vertrekken.

Morgen verkassen: we keren terug naar het warmere noorden.