Auteur: bluecrane7

1 april 2023.

De veranda aan de achterkant van ons huis heeft een prachtig uitzicht op grasland aan de voet van de Maluti-bergen. Bijna dagelijks zien we zebra, struisvogel, bobbejanen (bavianen), Afrikaanse eland, zelfs waterbuck. Op dat vlak is dit huis top. Maar: de afwasmachine is weggehaald en niet vervangen, een paar ruiten zijn gescheurd, één op vier lichten doet het niet, de kraan van de wasbak staat helemaal los, een steenhard gedroogde baviaan-stront ligt – waarschijnlijk al weken – op een zij-terras. Dit is ook Zuid-Afrika zeker? Niet gezeurd; vakantie; op naar de Blesbok loop.

Blesbok loop.

Dat is al onmiddellijk een voltreffer: we rijden naar de Langtoon Dam en zijn alweer onder de indruk van de spectaculaire landschappen. We moeten opnieuw een waterplas door met de Isuzu. Voor de perfecte foto stap ik uit en posteer me naast de plas … Rijden maar, David! Inderdaad perfecte foto maar ik ben kletsnat tot aan mijn onderbroek. Dank zij de reeds warme ochtendzon droogt alles snel op.

De Langtoon Dam is fotogeniek. Een pad leidt van hier naar de Zoeloehoek lookout point, in vogelvlucht 800 meter ver. David en Lou rijden daarheen; de rest volgt het wandelpad, eerst dalend, dan klimmend (zie foto’s). We spotten verder een kleine kudde zebra’s en een idem kleine groep rode hartebeest (denken we toch, volgens David’s oude maar steeds betrouwbare “field guide”). Of zijn het reedbucks?

Op de terugkeer stoppen we nog even aan het pittoreske privé-kerkhof van de van Reenen familie. Frans van Reenen is die van de van Reenen pas: hij toonde de ingenieurs-wegenbouwers welke weg hij met zijn vee aflegde over de bergen. Maar hij lijkt hier niet begraven te liggen. Wel een familielid, gesneuveld in 1900 in één of andere oorlog; een koppel dood gebliksemd in Lesotho en iemand die bij een overval om het leven is gekomen. Deze familie lijkt voor het ongeluk geboren. Maar ‘t is wel een fotogenieke plek. Net zoals de wat verder gelegen Gladstone Dam; dammetje eigenlijk.

Clarens. 

‘s Namiddags rijden we naar het 15 km verder gelegen Clarens, genoemd naar het Zwitsers dorpje dicht bij Montreux waar Paul Kruger zijn laatste dagen sleet. Clarens is de “Jewel of the Free State”. Net buiten de stad ligt “Titanic Rock”, een rots die inderdaad wat doet denken aan de Titanic. Maar we hebben hier al mooiere en indrukwekkender rotsformaties gezien. In Clarens is het gezellig druk, veel drukker dan toen we hier een paar dagen geleden in de late namiddag inkopen deden. Nu lopen de straten rond het centrale grasplein vol met kuierende mensen, vooral witte mensen deze keer. Veel café’s, restaurants, curio shops en prullaria-winkeltjes. Relaxte sfeer, alsof er een kermis aan de gang is. Europeeser ook. Na een espresso en een “Hulk” – sap van spinazie en komkommer – nog onze voorraad eten aanvullen en we kunnen terug naar huis.

De load shedding begint vanavond al om 18:00 uur. Dat wordt een “candle light dinner” (bloemkool met boerewors). Nog even naar de Melkweg kijken – helaas is de bijna volle maan veel te helder – en dan slapen.

31 maart 2023.

Umqombothi is een traditioneel Zuid-Afrikaans bier en ook een liedje van Yvonne Chaka Chaka wat je hier kan beluisteren. Dat bier, gemaakt van maïs, gaan we vandaag proeven. Maar laat ik niet op de dingen vooruit lopen. We bezoeken het Basotho Cultural Village;vanuit onze verblijfplaats is het 30 km doorheen het Golden Gate Highlands National Park. Een rit door een prachtig en zonnig landschap van savanne en geel-rode bergen en rotsen: alvast een goed begin van de dag.&

We moeten aansluiten bij een tour van het dorp die reeds bezig is. Voor het eerst zien we hier in Zuid-Afrika toeristen van buiten Afrika (een vijftal uit de U.S.A). De gids van dienst vertelt over de cultuur van het vredelievende Sotho-volk uit de 16de eeuw, hoe het dorp een chef kiest en de eerste vrouw van de chef en dat die eerste vrouw de tweede kiest en die de derde … waarom de ingang van de hutten zo laag is (verdediging), over het gebruik van koeienmest om hutten te verstevigen (“life “gedemonstreerd met vers materiaal). Wijzelf kiezen David als “chef” en die wordt prompt aangekleed zoals het hoort: met koeienhuiden. Betty wordt de eerste vrouw en krijgt ook traditionele kleding aangemeten, hoewel het rokje duidelijk op bredere heupen en kont is voorzien.

In het 19de eeuwse deel van het dorp wordt de invloed van de Nederlandse voortrekkers duidelijk. Door ruilhandel belanden allerlei voorwerpen bij de Sotho, zoals een kom uit Delfts blauw, gemaakt in Polen, of een “pottie”, een nachtpot uit … België. D’er is nog een tweekoppige traditionele muziekband live aan het spelen. Dan moeten wij met de gids terug naar het gemiste begin van de tour: de aankomst in het dorp gesignaleerd door de verkenner, toestemming vragen aan de chef om het dorp te betreden, de traditionele begroeting in het sotho uitspreken, uitgenodigd worden om Umqombothi te drinken. ‘t Is een heel licht bier met een zurig smaakje. Iedereen drinkt uit dezelfde aarden beker.

We besluiten deze activiteit met koffie en scones in een reusachtig, leeg restaurant. In het Golden Gate Highlands National Park kunnen we wandelen of met de auto “loops” rijden: kleine rondritten die je de spectaculairste panorama’s tonen. We volgen de Oribi-loop die ons naar het gier-restaurant brengt: een plek op de top van een berg met schuilhut waar soms kadavers van dieren voor de gieren worden gegooid. Gieren cirkelen wel boven ons hoofd maar er ligt alleen maar een verbleekt karkas in het “restaurant”. We spotten Zwart Wildebeest en Afrikaanse eland.

Terug naar “huis”. Tot onze verbazing – en opwinding – blijkt dat omsingeld te zijn door tientallen “voëlstruis”! Gelukkig zijn die struisvogels al even verbaasd als wij en zetten ze het op een lopen. In het vakantiehuis is een croque monsieur apparaat. Ideaal voor een late lunch; ‘t is al 14:00 uur! Maar, verrassing: load shedding, geen elektriciteit, we moeten nog een half uur wachten! Gelukkig duurt het iets minder lang …

Laat op de namiddag willen David en Evelien een trail lopen in het Nationaal Park. We rijden naar het Glen Reenen Rest Camp waar we “permits” kopen, een document dat ons het recht geeft vrij te wandelen en “loops” te rijden (hadden we al moeten kopen vooraleer we de Oribi-loop deden). Betty, Lou en ik wandelen naar de Echo Ravine. Maar Lou is boos omdat we niet eerst naar de speeltuin gaan. Ze loopt een tiental meter voor ons uit het steile pad op. Dat “lopen” is letterlijk te nemen en – natuurlijk – struikelt ze: knie geschaafd, traantjes. Inmiddels zet de ondergaande zon de rotsen in gloed. We proberen de echo uit in het ravijn: voortreffelijk! Terug naar de auto EN de speeltuin en wachten op de twee lopers. Als ze opduiken blijkt de ene (David) bloed aan de pols te hebben en de andere (Evelien) twee snijwonden aan het scheenbeen: gevallen! Ze hebben 10 km gelopen in anderhalf uur maar bijna 700 hoogtemeters gedaan: tot op de 2.440 meter hoge Woodehouse Peak, een tocht van normaal 4 tot 5 uur. Petje af voor de twee gekken.

Bij het avondeten worden we toch opnieuw verast door de load shedding: om 20:00 uur valt alle elektriciteit uit. Gelukkig hebben we de Waka Waka’s in de aanslag en kaarsen. Geeft een extra Afrikaanse touch aan de avond. Net zoals de kudu droë wors, Windhoek lager, de lokale Merlot of Savanna Dry. Helaas geen Umqombothi.

30 maart 2023.

Het weer is omgeslagen: koud (15° C) en zwaar bewolkt. Ontbijten moet binnen. We trekken vandaag 300 kilometer verder naar het westen. Als we Fugitive’s Drift uitrijden zien we nog vervet monkeys op de weg en een giraffe met kleintje in de verte. Oh ja, en impala’s maar daarvan zijn er zo veel dat ze het vermelden amper waard zijn.

Chauffeur David negeert de Waze-navigatie: hij vindt een korte route naar Dundee. ‘t Is een 30 km Lange aardeweg in slechte staat, amper beter dan een karrenspoor, eigenlijk een 4×4 track. Bovendien valt er een druilerige motregen. In een mum van tijd hangt onze Isuzu vol aangekoekt rood-zwart stof. Spannend: we durven niet stoppen uit schrik van te blijven steken in zand of modder. Maar we halen het! Onderweg welgeteld één boerderij gezien en twee tegenliggers, waaronder dan nog een veertien-wieler vrachtwagen.

In Dundee tanken we: “unleaded 95” benzine zoals ons gezegd door verhuurkantoor BLUU. De pompbediende merkt echter op dat op de brandstoftank “DIESEL” staat aangeduid. Consternatie: wat doen we. Het motorgeluid is dat van een diesel-motor, zegt de pompbediende. Auto-documenten nakijken … niets. Maar David vindt een kleine sticker op de voorruit: ‘t is inderdaad diesel. Oef.

Tussen Dundee en Ladysmith (70 km) breekt de zon door de wolken. We rijden langs glooiende groen-gele hellingen en heuvels. Lunchen doen we bij Wimpy in Ladysmith … aanvaardbaar.

Nu moeten we richting Harrismith, over de meer dan 2.000 meter hoge Van Reenen’s pas. We zijn inmiddels in de Drakensbergen, volgen de brede geasfalteerde Freeway (tol) en bekijken met verbazing het spectaculaire berglandschap. De top van de pas is de grens tussen de provincies KwaZulu-Natal en Free State. Alleen spijtig dat we niet kunnen stoppen voor foto’s omwille van het drukke en zware verkeer.

Een stralende zon begroet ons op de eindbestemming voor vandaag: Dynasty Red Mountain Ranch in de Maluti-bergen, deel van het Drakensberg-massief. De “ranch” is eigenlijk een geïsoleerd huis in de natuur, 500 meter van de weg af. De schoonmaakster komt net uit het huis en geeft ons zonder verdere plichtplegingen de sleutels. Toch bij de receptie van de dichtbij gelegen Kiala Lodge checken: eigenaar van het huis is onderweg van Jo’burg. Alles is in orde.

David, Betty en ik trekken naar Clarens (15 km verder) voor boodschappen. Clarens ziet er alvast pittoresk en leuk uit. Hier moeten we zeker terugkomen. Terug in “ons huis” bereiden we ons voor op de load shedding die begint om 20:00 uur. We zitten klaar voor ons dineetje met onze Waka Waka’s en kaars-verlichting. Maar … de stroom valt niet uit? Of zou dit huis op een generator zijn aangesloten? Wie weet?

Een ongenode gast sluit de dag af: een “African Dormouse”, ook wel “micro-eekhoorn” genoemd, loopt vanuit onze slaapkamer onder de zetel in de living. Eik een muis! Lou is verschrikt maar wil wel de muis zien. Wij willen ze vooral buiten krijgen. Deur open, zetel verschuiven, met grote handdoek alle ontsnappingsroutes anders dan de open deur blokkeren en … bij de derde poging lukt het! ‘t Was wel een mooie muis met een pluimstaartje! Lou is een beetje triestig omdat ze de muis niet goed genoeg gezien heeft.

29 maart 2023 – 6u30.

Klaar voor een ochtendlijke jogging, open ik de voordeur van Umzinyathi Farmhouse. Bijna ogenblikkelijk staat Margaret klaar om het huis op te ruimen, afwas te doen en bedden op te maken. Op dit ontiegelijk uur slapen mijn huisgenoten nog (zelfs Lou!): “Kom terug om 8 uur, Margaret”.

Lopen in een natuurpark in Zuid- Afrika: zalig! Zelfs ondanks het feit dat ik al snel verkeerd loop – ik heb wel een plannetje bij – en de “groene trail” in plaats van de “blauwe” volg. Plots hoor ik een luid geknor: 50 meter van de brede grintweg staat een wildebeest nerveus te doen. Mijn tocht voert me langs een smal pad door een dicht laag bos: de bushveld, een afwisseling van dicht struikgewas en open savanne. Drie kudu’s – of waren het nyala’s – stuiven verschrikt weg. Sterke bocht naar links nu en dan … twintig meter voor mij blokkeert een giraffe in volle breedte het pad. Ik blijf stokstijf staan, hartslag versnelt, ik kan er niet langs. Een herinnering aan een bosjesman met ingedeukt gezicht in de Kalahari duikt bij mij op. De kerel had een stamp gekregen van de achterpoot van een giraffe! Wat moet ik doen? Terugkeren? Voorzichtig schuifel ik dichterbij en kijk de giraffe in de ogen. Hij (of zij?) staart terug en wordt wat zenuwachtig. Nog wat dichter bij. De giraffe knippert als eerste met zijn bevallige wimpers en stapt dan van het pad af. Oef … ik kan verder. Ik wordt nog opgeschrikt door een grote mannetjes-nyala die plots uit de struiken voor mij uit schiet; beland bijna in een kudde impala’s en kom uiteindelijk uit op een brede grintweg. Alle gevoel voor oriëntatie is nu weg. Ik loop in de richting van de lodge, denk ik. Gebrom in de verte: een pick-up truck, drie mensen in de open laadbak (zwarten want de witte rijden nooit in een open laadbak). Wuiven en roepen “Is this the direction OK for the lodge?”. Nee, ‘t is totaal de andere richting. De “locals” lachen zich een kriek. Ik hoor ze denken: “gekke toeristen!”.

Uiteindelijk bereik ik de lodge – ik moet de gate-sleutel van gisteren afgeven – en loop dan door de open savanne terug naar Umzinyathi. Wat een tocht: 8 km, 56 minuten, 156 hoogtemeters; niet mijn snelste jogging maar wel de mooiste!

Wat doen we vandaag? Isandlwana bezoeken? Dat was het toneel van een bloedige strijd tussen Engelsen en Zoeloes. Vanop onze veranda zien we trouwens de rots van Isandlwana. Mijn huisgenoten beslissen er anders over: om te beginnen “blauwe wandeling” doen in de bushveld.

Zon, wolken, staalblauwe lucht en wandelen. We spotten – opnieuw – een giraffe (deze keer op grote afstand), kudu, nyala, zebra, blesbok … prachtig uitzichtpunt over de Buffelsrivier. Foto’s zeggen meer dan woorden. Lou stapt (meestal) flink mee, hoewel … ze ziet zo rood als een tomaat. ‘t Is waarschijnlijk 25° C: een Windhoek Lager in de lodge gaat er vlot in, maar de nog één kilometer stijgend terug naar “ons” huis is zwaar.

Rest van de dag: gaan zwemmen in het zwembad van de lodge. Betty blijft “thuis”, geniet daar van het uitzicht vanaf ons terras en krijgt bezoek van kippen, nyala’s en aapjes (vervet monkeys). David en Evelien gaan andermaal voor een avondlijke jogging, maar zijn wel in tegenstelling tot gisteren voor donker “binnen”.

Avondeten: als voorgerecht avocado’s … die steenhard blijken te zijn. Dan “boerewors” met erwtjes en worteltjes. Alleen … de boerewors, gisteren in Nquthu gekocht, stinkt vreselijk. Te verkopen tot … gisteren!!! Bij algemene stemming wordt beslist om vegetarisch te eten en de boerewors weg te kieperen.

Van de “load shedding” (geplande stroomonderbreking) hebben we nog niet te veel last gehad: we passen ons snel aan. Vanavond gaat de stroom uit om 21:00 uur = een gelegenheid om met de Wakawaka-lichtjes even buiten te wandelen; om te zien hoe de lichten van een ver dorpje plots uitvallen; om te zien hoe grote vleermuizen onder het afdak van ons terras muggen vangen; om te luisteren naar de geluiden van de bushveld. ‘t Is bewolkt, dus sterren zien we niet. Misschien morgen???

28 maart 2023.

Battlefields … slagvelden … niet dat ons dat speciaal interesseert maar daarvoor zijn we deze keer wel in dit deel van KwaZulu-Natal.

Bloedrivier. 

Na een Engels ontbijt rijden we Dundee uit, richting Bloedrivier. Langs de kant van de weg, dicht bij het centrale busstation van Dundee, wordt vuilnis gesorteerd. Dat wil zeggen: opgehaalde vuilniszakken worden uitgekieperd. Daarna gebeurt de manuele triage: flessen in grote aparte zakken, plastic apart, restvuil apart. ‘t Verschaft werk, maar of het efficiënt is?

Al snel verlaten we Dundee en de gebaande asfaltwegen met de vele putten en gaten. We rijden langs aardewegen, ook met putten en gaten! Koeien, schapen, geiten, kippen, ganzen lopen langs – en op – de voor de rest verlaten weg. ‘t Is hier nog steeds weiden en uitgestrekt “farmland” op golvende heuvels. Geen toeristen hier!

Na zo’n drie kwartier rijden bereiken we het “Bloedrivier erfenisterrein” (“heritage site”). Aan de ingang een bombastisch stenen huifkar-monument. Hier vond bijna twee honderd jaar geleden een veldslag plaats tussen Zoeloes – een leger van zo’n 10.000 krijgers – en een kleine 600 Voortrekkers die hun huifkarren in cirkelvorm hadden opgesteld. De Zoeloes hadden alleen maar assegaaien en speren en schilden van koeienhuid. De boeren-voortrekkers hadden geweren en zelfs één of misschien meerdere kanonnen. Resultaat: duizenden dode Zoeloes en geen dode Voortrekkers. Volgens de overlevering (van de overwinnaars … geschiedenis wordt meestal door overwinnaars geschreven) zou de rivier rood gekleurd geweest zijn door het bloed van de gesneuvelden, Bloedrivier dus.

Hoe dan ook, in 1939 werden hier 64 koperen huifkarren op ware grootte neer gepoot. Ze zijn opgesteld in cirkelvorm, net zoals het “laager” (kamp) van de Voortrekkers er moet hebben uitgezien. En … je kan er nu vrij naar, in en rond wandelen, wat we dan ook doen. Omfloerste zon en een koele bries = ideaal stap-weer. Behalve een terugkerende groep Afrikaners hebben we het monument van koperen huifkarren voor ons alleen, ideaal voor foto’s!

Het bezoekerscentrum is een winkeltje, annex museumpje waar een film over de slag bij Bloedrivier wordt vertoond. Een heel vriendelijke mevrouw die liefst met ons Afrikaans spreekt, doet hier alles. Een reclamebord vraagt: “Volg ons asseblief op Bakkiesblad” (Facebook). Om 12:00 uur laadt een Afrikaner een oud kanon en schiet daarmee met een luide knal een … tennisbal af. Lou apprecieert het niet en weent luid!

Ncome. 

Aan de overkant van de rivier ligt Ncome, een museum dat de “andere” kant van het verhaal vertelt – elk zijn waarheid. Maar dit museum, gebouwd na het afschaffen van de apartheid is veel groter, moderner en professioneler dan dat van Bloedrivier. We zijn hier de eerste en voorlopige enige toeristen. Mosé, een gids, begeleidt ons bezoek en legt uit hoe de Zoeloe-natie ontstond en uiteindelijk ten onder ging en hoe de cultuur van de Zoeloes in elkaar zit. Absolute must, dit museum!

We kunnen nu op twee manieren van Ncome naar Fugitives Drift, onze volgende bestemming: terug langs Dundee, of de meer avontuurlijke weg langs Nquthu. Chauffeur David kiest de tweede optie, natuurlijk!

l

Nquthu. 

Nquthu is een ongelooflijk druk en luidruchtig stadje en daardoor een kleine cultuurschok. Alles wordt hier op straat verkocht. Maar wij zoeken een lunch en “street food” zien we hier niet zitten. Er is een shopping centrum, wel even luidruchtig en druk, maar we wagen het er op. Alleen … we zijn de enige witten die hier rond lopen. We hebben veel bekijks, vooral Lou. Een meisje vraagt Evelien of ze met Lou op de foto mag. Haar vriendin heeft de smart phone al in de aanslag. Ja, maar Lou ziet dat niet zitten. Behalve als we met zijn vijven mee op de foto mogen. Maar uiteindelijk mag het ook alleen met Lou en haar mama. Uiteindelijk eten we in de Nquthu Steers & Debonairs de vreselijkste pizza’s ooit. Een eigenaardige – eigenlijk afgrijselijke – zurige smaak, zowel bij de Club Pizza (voor Betty en mij) als bij de pizza met kip en champignons van David en Evelien. Lou met haar frietjes en veggie nuggets deed nog de beste keuze, hoewel ze de nuggets ook laat liggen.

Boodschappen voor twee dagen doen in de Shoprite. Aangestaard worden, voortdurend. ‘t Voelt raar. Zouden zwarte mensen in Europa zich ook zo voelen? Dan nog biertjes kopen in de liquor store en we zijn klaar.

De rest van onze tocht verloopt rustig, wel langs “gravel roads” door piepkleine dorpjes waar waarschijnlijk zelden een toerist komt. Al rijdend nemen we hier en daar een foto. We moeten via een smalle brug de Buffelsrivier over en dan zijn we er … bijna.

Fugitives’ Drift Lodge.

‘t Is 16:00 uur als we het Fugitives’ Drift Lodge terrein binnen rijden. Hier kunnen we voor het eerst wilde dieren zien. En warempel, kleine Lou spot als eerste een impala. Inchecken en dan nog een 10 minuten rijden naar het Umzinyathi Farm House, waar we twee nachten zullen logeren. D’er is een “custodian”, een huishoudster eigenlijk, Margaret die ons lachend begroet en fluks de bagage mee uit de auto sleurt, het farmhouse in. Margaret zal voor ons afwassen, bedden opmaken en poetsen. Het huis lijkt zo weg geplukt uit de 19de eeuw: ‘t zou het huis van Paul Kruger kunnen zijn.

Om 17u30 gaan David en Evelien nog joggen – de big five zit hier niet, dus ‘t is relatief veilig maar wel om 18:00 uur donker! Gelukkig hebben ze lopers-lampen aan want om 18u30 zijn ze nog niet terug! Net als we beslissen om ongerust te worden, duiken ze op. Bezweet maar met een gelukzalige glimlach. En honderduit vertellen over hun tocht. Ze hebben zelfs een sleutel van een poort van het domein bij. Die hebben ze gekregen van een ongeruste klusjesman van Fugitives Drift die hun tig keer heeft gezegd dat ze “crazy” zijn om in het donker te lopen. Blijkbaar hadden ze die sleutel nodig om hun tour af te maken. Wel moet de sleutel morgen terug naar receptie …

‘s Avonds krijgen we nog bezoek: een Kudu wandelt doodgemoedereerd op een twintigtal meter van onze veranda. In Davis’s slaapkamer zitten twee reuzenspinnen (nou ja: een kleine met een lijf van 1 cm en een grotere …).

Met spaghetti bolognese sluiten we de drukke dag af. Morgen meer battlefields?