Maand: november 2022

Dinsdag 1 november 2022.

Verhit en zwetend wakker geworden deze nacht: airco uitgevallen? Ja, maar ook geen elektriciteit meer, niets! Niets beter om ‘s morgens af te koelen dan een frisse duik in de Atlantische Oceaan. Hoewel fris? Het zeewater is 26° C in de baai. Een kleine vissersloep brengt manden met een soort zeepaling of murene aan land; ongeveer een halve meter lang en 10 cm dik zijn ze. Ze worden per stuk op ‘t strand verkocht onder luid gediscussieer.

Inmiddels blijkt alleen onze kamer geen elektriciteit te hebben. In het restaurant loopt het ontbijt ook al in het honderd. We worden simpelweg vergeten want “te druk”, = meer dan een tiental tafels tegelijk kunnen ze niet aan. Zen blijven is de boodschap; we hebben tijd; al havermout eten; opnieuw bestelling doorgeven; Betty’s spiegelei komt er aan … ‘t is een omelet geworden 😂. Op de koop toe krijg ik ook nog een omelet geserveerd … die ik niet besteld heb! Gelukkig is inmiddels het elektriciteitsprobleem in onze kamer opgelost.

Cabo Verde – of althans het eiland Santiago – is rijk aan kasseiwegen. Alle oude hoofdwegen zijn met kasseien geplaveid, ook de weg Tarrafal – Porto Formoso – Calheta de São Miguel die we deze morgen volgen. Eerst dwars het eiland over steken, dan langsheen de kust, niets dan kasseien. Gezapig (slow travel) dokkeren we over die kasseien – en stoppen we frequent – genietend van het landschap. Soms lijkt het alsof we alleen op de weg zijn. Dorpjes zijn dun gezaaid met niet veel meer dan een tiental huizen.

In één van die dorpjes passeren we een klein winkeltje, naast een wat groezelige bar. Een tiental Cabo Verdianen hangt er rond. We hebben dringend water nodig – we drinken hier niet genoeg. Dus stoppen en uitstappen. Betty vertrouwt het zaakje niet en blijft in de auto zitten. Maar de wereld behoort de dapperen: ik stap het winkeltje binnen. Veel volk, iemand met een bloemkooloor zo groot als een vuist. Ik wordt bekeken. Blijkt dat ze hier geen “agua” hebben maar wel hiernaast, in de bar. Ik stap de bar binnen, een langwerpig, kaal lokaal zonder tafels of stoelen. Helemaal achteraan een toog. Vier individuen “hangen” aan de bar, een jonge kerel, iemand met een rasta-kapsel, iemand met een veelkleurige gebreide muts en een kleine, magere die water giet in een whiskyfles die reeds half gevuld is met stukken citroen in een heldere vloeistof. “Agua” zeg ik aan de jonge barmadam. “Whisky?” vraag ik aan het bar-viertal. “Grogue” lacht de man met breimuts om zoveel domheid. “Grogue is een Kaapverdiaanse sterke drank van meer dan 40° gemaakt van suikerriet” herinner ik mij uit de reisgids. De barmadam wil weten of ik een kleine of grote fles water wil. Een grote. De man met rasta-kapsel wijst op de fles van de kleine magere, dan naar mij en vraagt “grogue”. Oh nee, ik heb gelezen dat je een aanbod van grogue niet mag afslaan … maar ook dat grogue in afgelegen dorpjes heel sterk en soms gevaarlijk is. De wereld behoort niet de roekelozen. Ik weiger met veel gebaren dat het te vroeg op de dag is – “Grogue drink je de ganse día”, zegt de breimuts. “Dat ik er ziek van zal worden en het te straf is voor mij” zeg ik met veel misbaar. Ze lachen hartelijk … ik druip af, wel met een grote fles koel water 😁

Van Calheta de São Miguel steken we opnieuw het eiland over: een asfaltweg! Raar gevoel na kilometers en kilometers kasseien. We passeren een dam waar zowel voor- als achter de dam elk spoor van water ontbreekt. Eigenaardig, zo net na het regenseizoen. Dan, waar de weg in Boa Entrada de centrale hoofdweg vervoegt, terug naar links, naar de Serra Malagueta. De wandeling van gisteren is ons zo bevallen dat w’er een tweede willen doen. Een kleinere, anderhalf uur, cirkelvormig, langs 400 jaar oude huizen (ruïnes?) van de eerste inwoners van Cabo Verde.

Eerst lunchen op de schaduwrijke picknick plaats aan het bezoekerscentrum. D’er zitten al heel wat families die maïs (iedereen eet maïs op 1 november, een feestdag) of Cachupa eten. Broodje kaas, hesp en/of ei voor ons met banaan en pruim als dessert.

Opnieuw leuke wandeling maar … we lopen verloren op de smalle, zo goed als dicht gegroeide paden. En aan de geiten die we ontmoeten, kunnen we de weg niet vragen. We dalen af door de dichte begroeiing en lopen ons hopeloos vast. Overleggen en wijselijk beslissen om terug te keren, alleen … lichte ongerustheid: vinden we onze weg terug nog wel? Ja! Uiteindelijk stappen we 2 uur. En die oude huizen? Die hebben we vanop afstand gezien. Terug naar Tarrafal voor twee ijskoude Strelas (lokale biertjes) en een uurtje platte rust.

‘s Avonds afspraak (en reservatie) in Alto Mira. We ontdekken de “hoofdingang” van het restaurant. Die brengt je eerst in een soort bar, dan naar de binnenplaats waar de tafeltjes en stoelen staan. We eten tonijn (Betty) – toch weer te hard doorbakken – en gegrilde octopus (ik) – niet slecht. Na dessert en espresso nemen we afscheid van Alto Mira. Op een plaatje aan de muur hangt – in het Engels – deze levenswijsheid:

Travel!
Money always comes back.
Life does not!

Maandag 31 oktober 2022.

Jogging. 

Geen betere manier om voeling te krijgen met een land dan via een ochtendlijke jogging. Nog maar pas ben ik het hotel uit of een jonge cachorro – straathond – loopt al met me mee. Die straathonden zijn rustig, onderdanig, niet gevaarlijk, geen Cabo Verdiaan die er acht op slaat. Twee grijskopijsvogels op een elektriciteitsdraad kijken op me neer. Een mevrouw veegt met een bezem de verlaten strandboulevard schoon. Op de grintweg langs de oceaan passeer ik regelmatig mensen: hand opsteken en luid bom día roepen. Lichte verbazing maar dan verschijnt een grote glimlach op hun gezicht: bom día en één of twee duimen gaan in de lucht. Leuk! Ik passeer een varken met biggetjes, kom uit bij … het concentratiekamp van gisteren! Maar de jonge bedelaartjes van gisteren zijn er niet, of toch … drie kinderen die bom día zeggen maar niets vragen: ze zien dat ik niets bij heb. Terug langs de kaarsrechte weg naar Tarrafal. Kinderen sjokken met rugzak naar school, veel verkeer, vooral “voetverkeer” en aluguers. De stad leeft op een ander ritme dan gisteren. 

Serra Malagueta. 

Het nationaal park Serra Malagueta ligt in het hart van het eiland Santiago. Het omvat de bergachtige kliffen die van oost naar west over het eiland lopen, bekend voor de prachtige panorama’s. Dat park “doen” we vandaag: een kleine, rustige wandeling in het nationaal park. Maar eerst fruit – bananen en pruimen – kopen op de lokale, overdekte markt. Parkeren op de parking van aluguers, ernaast. Who cares. Dan wat “couleur locale” op de markt. Zeer vriendelijk en behulpzaam zijn de verkoopsters.

Langs de spectaculaire weg van Tarrafal naar Praia ligt het bezoekerscentrum van de Serra Malagueta. Een vriendelijke Cabo legt ons uit welke wandelingen er zijn. We kiezen voor een anderhalf uur durende wandeling langs de rand van de Serra. Anderhalf uur enkel dan … we moeten ook nog terug. Maar we gaan maar zover als we zin hebben. Wel moeten we betalen voor de ingang tot het park: 500 $ (=4,5 €) voor twee personen en een foldertje met kaart. Op stap dan maar. De wandeling, de panorama’s, de vlinders, de natuur, de zon … alles is zo overweldigend dat ik het niet kan beschrijven. Dus voor eventjes wordt deze blog een foto-blog. Wel dient nog gezegd dat we uiteindelijk toch helemaal tot het eindpunt van de wandeling gaan. Jeugdige overmoed?

Oude Belgen. 

Op één van de weinige bankjes langs de wandeling zitten twee oude Belgen (=wat ouder dan wij zelf🤣).  Ze vertellen horror-verhalen over urenlang aanschuiven om een ferry te boeken die dan uiteindelijk wordt afgelast; weer aanschuiven om geld uiteindelijk niet terug te krijgen; wachten op aluguers – ze reizen duidelijk in een andere klasse dan wij. Ambitieus zijn ze wel: hun plan is om bij het eindpunt/keerpunt van onze wandeling een aansluitende vijf uur durende afdaling te doen en dan, eens beneden, hopen dat er nog een aluguer passeert. Good luck. We laten ze achter ons en zien ze pas weer als wij al terug keren. Waarop ze besluiten om ook “maar” tot het eindpunt te gaan en wijselijk in onze voetsporen terugkeren.

Wij picknicken op een kampplaats, in de schaduw, op een houten bankje dat met spanriemen aan een tak en de stam van een boom is bevestigd. Een groep Duitse wandelaars met gids trekt langs een onooglijk, compleet overgroeid pad het woud in, op zoek naar een kolonie Vervet aapjes (die zijn hier 400 jaar geleden door de Portugezen geïntroduceerd). Laten we de Duitsers discreet volgen … we banen ons een weg door het oerwoud. Tot we horen dat de groep met terugkeren: een groot rotsblok is op het pad gevallen, geen doorkomen aan. Niet erg. Nog wat verpozen op “ons” bankje. Dan afdalen naar het bezoekerscentrum, Betty met Leki-stokken, ikzelf sjokkend: de afstand begint door te wegen.

Aan het bezoekerscentrum zitten de twee oude Belgen rustig een mango te eten. Wachtend op een eventueel passerende aluguer die hen naar Tarrafal brengt. Of ze met ons willen meerijden? Natuurlijk! In ruil voor een halve liter fris bier in Tarrafal! In café Cegonha (“den ooievaar”) drinken we onze welverdiende pint en halen oude reisverhalen op.

Alto Mira.

We zijn het avondeten in het hotel wat beu: tonijn, op verschillende wijzen doorbakken! Laten we een pizza gaan eten in Alto Mira, wat letterlijk vertaalt als “hoog doel” of “hoge focus”. De ingang is een onooglijk steegje dat ons langs de pizza-oven op een met zeil overdekt binnenpleintje voert. Blauwe tafeltjes en stoelen, blauw geblokt tafelkleed … ziet er leuk uit. De baas is een “echte” vlotte Italiaan uit Milano. Hij charmeert Betty onmiddellijk: u lijkt op “mia mama”. Ik heb dan weer een Italiano-hemd aan. 😀 De sfeer zit hier goed, het restaurant vol, de aanbevolen rode wijn – Chã, vinho de Fogo – is heerlijk, de espresso (met Portugese koffie gebrouwen) zoals het moet. Hier komen we morgen terug. A domani!