Villanueva de la Concepción.

Zondag 6 augustus 2023.

Él que madruga, coge aqua clara. 

Vrij vertaald: wie vroeg opstaat, drinkt helder water, equivalent van “de morgenstond heeft goud in de mond”. Toepasselijk want om 7u45 jog ik al een berghelling op, onder El Torcal, richting het oosten. 

Rechts van mij een diepe vallei van droogstaande riviertjes: de Arroyo de las Pilas (van de batterij?!), Arroyo del Paraiso (van het paradijs) en Arroyo Hondo (de diepe). De zon is op maar nog juist niet over de kim van de bergen. Ik loop tussen olijfgaarden, afgezoomd met amandelbomen: vele bolsters zijn al open gesplit en tonen de rijpe amandelen. Overal hondengeblaf in de vallei: waarschijnlijk is de hele hondengemeenschap van Villanueva geïnformeerd en gealarmeerd door de honden van de zeldzame boerderijen die ik passeer. Of door de zes Jack Russels die plots opduiken in een bocht van de weg, gelukkig met eigenaar erbij. Een eindje verder beslist een andere “perro” – hond – op te houden met blaffen en een eindje met me mee te lopen. 

‘t Is verder en zwaarder dan ik dacht nu de zon al boven de bergen zit. Gelukkig is ‘t na 4 km meestal bergaf. Ik passeer de stal van de geitenhoeder van gisteravond. Zou hij ook op zondag met de kudde de bergen intrekken?  Dat de laatste halve kilometer een deel is van de Camino de Santiago helpt niet: het blijft zwaar! In totaal 8 km gelopen: over mijn limiet, maar ik kan nu helder water drinken.😊

Zondag = rustdag, maar we kunnen niet aan de verleiding weerstaan om Villanueva de la Concepción verder te bezoeken. De smalle straatjes met witte huizen tonen nog duidelijk de Arabische invloed. ‘t Is er levendiger dan gisteren. Pleintjes zitten vol met senioren (mannen!) die een soort kaartspel spelen en blijkbaar kiezels als “geld” of “punten” gebruiken. Hier en daar staat iemand in zijn of haar deuropening. Als Lou passeert wordt er meermaals “Hola, guapa” geroepen! Of was het “Hola, guapO!” en dus op mij bedoeld?🤣

In de onmiddellijke omgeving zijn er verschillende “Villanueva’s”: de Cauche, del Rosario, del Trabuco: de oude “Camino Real”, koninklijke weg  Malaga – Cordoba, aangelegd eind 17de eeuw, passeerde langs verschillende kleine gehuchtjes, soms niet meer dan een grote boerderij met enkele kleine huizen er rond. Die werden in de loop van de 19de eeuw omgedoopt tot “Villanueva’s”. Zo werd het gehucht Cuesta del Palmar: “ Villanueva de la Concepción”. 

In restaurante/bar Oasis wordt de paellapan op de bijhorende “oversized” gasring geplaatst. Een paar minuten later, pruttelen de eerste blokjes pollo (kip) al in het vet. Nog een kwartiertje en een Cerveza later moet er alleen nog rijst als allerlaatste ingrediënt worden bij gekieperd. Maar wij lunchen “thuis” en spenderen de rest van de dag aan – of eerder “in” – het zwembad. Morgen El Torcal verkennen!

Oh ja: ook op zondag trekt de geitenhoeder met zijn kudde de bergen in.