I Forchi di Bavedda.

28 oktober 2025.

Dag 3: zie dag 2 en dag 1 voor wat het weer betreft, alleen … deze keer zou de zon de hele dag van de partij zijn. In de verste verte geen wolkje te bespeuren. Laten we de bergen in trekken.

I Forchi di Bavedda.

Het vliegtuig van Air Corsica dat ons hierheen bracht, heette “I FORCHI DI BAVEDDA”, vrij vertaald uit het Corsicaans als “de vorken van Bavedda” of, de officiële naam in het Frans: Les aiguilles de Bavella. Het zuidoosten van Corsica is de streek van hoge, granieten rotsen: Alta Rocca. Een van de bergketens die deze streek afbakenen is het noordelijke Bavella-massief, zowat de natuurlijke grens tussen Noord- en Zuid-Corsica. Hoogtepunt, letterlijk en figuurlijk – en centrum van dit massief – zijn zeven rotspieken: de Aiguilles de Bavella. Daar willen we wandelen.

De ongeveer een uur durende autorit er naartoe is op zich al spectaculair. Zodra we van de kust wegdraaien, het binnenland in, presenteren zich de hoge grijs-roze granieten rotsen, uitstekend boven sparrenbossen. Een goede, bijna verlaten bergweg voert ons langs tientallen haarspeldbochten en evenveel zonovergoten panorama’s en bergzichten van nul naar 1250 meter hoogte. Om 10 uur ‘s morgens is het hier fris: 12° C.

Tientallen auto’s staan kriskras langs de weg geparkeerd. Er is nochtans een parking, maar … betalend en … duur: 2,50 € per uur en dus is die parking zo goed als leeg. Hier parkeren we onze twee auto’s. We splitsen op: David, Evelien, Pieter en Lou doen een grote wandeling, de Aiguilles de Bavella rondtoer of “loop”.

U Cumpuleddu.

Betty en ik kiezen voor ”une ballade facile” naar de “Trou de la Bombe” ofte “U Cumpuleddu” in het Corsicaans. Maar eerst even rondneuzen en kijken naar de Notre-Dame des Neiges, een wit beeld op een berg stenen met aan de voet daarvan het afval van de menselijke devotie: tientallen lege plastic omhulsels van religieuze kaarsen en plastic ex voto’s.

We stappen door een sparrenbos met varens die al duidelijk de herfst voelen: alle tinten van groen over geel naar oranje en bruin. Het lijkt wel of we hier alleen zijn. ‘t Is hier ook doodstil tot … twee oorverdovende knallen de stilte wreed verscheuren. Corsicaanse jagers op everzwijnen! Naarmate we rustig verder stappen, komen we meer wandelaars tegen en/of steken mensen ons voorbij. Het pad is aanvankelijk licht stijgend met af en toe rotspartijtjes. Na een tijdje wordt het echter serieus klim- en klauterwerk. Vanaf een open plek krijgen we een prachtig zicht op de rotspunten van de Aiguilles de Bavella. Vanaf hier houdt het klauteren niet meer op: op handen en voeten omhoog de rotsen op. Is dit echt “facile” naar Corsicaanse begrippen? Alvast een andere site klasseert deze wandeling als “difficile”!

Uiteindelijk, na 2 uur stappen, klimmen, dalen, klauteren en 140 meter stijgen, bereiken we de Trou de la Bombe, een rots met een rond gat er in. Niets te maken met een bom: het gat is door erosie ontstaan. De omgeving is wel fotogeniek. Alleen … na een tijdje staan, zitten, hangen hier tot veertig andere wandelaars samen op een kleine oppervlakte. Wat moet dat niet zijn in het toeristische hoogseizoen? Tijd om hier in het zonnetje de inwendige mens te versterken met eenvoudige lunch van brood en een paar straffe kaasjes: Tome de Brebis Alta Cima en Tome de Chèvre Alta Cima.

Terugweg … naar een Auberge.

De terugweg, deels een ander circuit dan de heenweg, is minstens even moeilijk. Verrassing: in het midden van het bos ligt een eenzame koe rustig te herkauwen. We komen uit bij de Auberge du Col de Bavella, een paar honderd meter van de betalende parking. De kastanjecake is hier excellent, maar je moet wel cash betalen … een technisch probleem met “Carte Bleu”, weet je wel.

Om 14.30 uur staan we terug bij de auto. Onze mede-vakantiegangers zitten nog ergens dicht bij de “Aiguilles”. Daar wachten we niet op: terug met de auto naar beneden. Maar een kudde producenten van de straffe kaas van deze middag blokkeert de weg. Staand en liggend op het warme asfalt maken ze niet direct aanstalten om plaats te maken. Ertussen laveren dan maar.

Onze andere reisgenoten arriveren drie uur later in ons vakantiehuis. Twaalf kilometer hebben ze gedaan, op en over rotsen met inbegrip van een afdaling met kettingen. Petje af, vooral voor achtjarige Lou. Morgen rustdag?