Auteur: bluecrane7

Donderdag 3 november 2022.

Niets beter tegen turista dan een lokaal gerecht, denk ik dan: cachupa, een soort stoofschotel op basis van maïs en bonen met kool, cassave, yam, wortelen … eigenlijk alles wat je ook maar aan groenten in huis hebt. Uien, look, olie er bij en vis of vlees. En stoven maar … Deze morgen geprobeerd als ontbijt. Tja … pikant is het niet en het vult!

Nee, vandaag beginnen we niet met een bezoek aan Praia. We rijden naar Cidade Velha, de “oude stad”, of Ribeira Grande zoals de vroegere hoofdstad van Cabo Verde genoemd werd. In vogelvlucht 10 km van Praia. Het landschap is hier veel droger dan in het noorden; doet meer aan droge savanne denken. ‘t Lijkt hier ook warmer te zijn, of is dat ons gevoel? Cidade Velha was de allereerste nederzetting van de Portugese ontdekkers van Cabo Verde. Dank zij de goede haven werd het al snel een draaischijf van de scheepvaart naar Indië en Zuid-Amerika. Belangrijke ontdekkingsreizigers zoals Vasco da Gama en Christoffel Columbus zijn hier gepasseerd. Na verschillende “bezoeken” van Franse en Engelse piraten blijft er van de oude glorie niet veel meer over. Cidade Velha is een dorp geworden waar mensen op, in en tussen de ruïnes van vroeger leven. Wel heel fotogeniek, maar of het archeologisch verantwoord is?

Het is leuk wandelen op de kasseien, tussen de stokoude, nog bewoonde huizen. Maar restauratie gaat hier nog veel tijd en vooral geld vragen. De lokale jeugd speelt op het strand met een autoband, tussen vastgebonden geiten, of zwemt en duikt in zee. Twee vrouwen snijden een tonijn van ongeveer één meter open, halen ingewanden en kieuwen er uit. Iets hoger dan het strand en de vissershaven ligt de ruïne van de kathedraal. De natuurelementen en de toeristen hebben er nu vrij spel … De Igreja de Nossa Senhora do Rosário – het oudste kerkgebouw in de tropen – is wel gerestaureerd, maar zeer sober. Tijd voor een koffie – spuitwater voor

120 meter boven Cidade Velha, ligt het Forte Real do São Felipe. Je kan er te voet heen maar wij nemen de auto. Eens boven, is de weg erheen een kasseiweg in slechte staat over een dor, rotsachtig plateau. Ingang: 500 escudo’s per persoon maar daarvoor krijg je wel enthousiaste en historische uitleg bij een maquette van het fort. Vanop de borstweringen zie je langs de ene kant de canyon van de Ribeira Grande (“grote rivier” die echter droog staat), langs de andere kant panorama van Cidade Velha met strandje en haven, en langs de oostkant van het fort rotsachtige bergen met droge savanne-achtige begroeiing. Midden het fort is de overkoepelde wateropslagplaats intact bewaard gebleven. Her en der liggen kanonnen. En maar foto’s nemen 😊.

Nog maar pas op de terugweg met de auto, amper een paar honderd meter ver, staat een ouder koppel te … liften!? Hier passeren bijna geen auto’s – er stond behalve een busje, nog één andere auto aan het fort. Gek om hier te liften. Stoppen dan maar. Het blijken Fransen te zijn die zowat verloren zijn gelopen en naar Cidade Velha moeten. We kunnen ze mee nemen tot op de grote weg want wij rijden terug naar Praia. Maar op die grote weg durven ze niet liften. Komaan dan maar: we voeren ze terug naar Cidade Velha. Niet ver en zo hebben we weer “onze hemel verdiend” 🤣. Onderweg naar Praia passeren we de gloednieuwe (2021) campus van de universiteit van Praia, betaald en gebouwd door China. Dat is overigens niet het enige teken van aanwezigheid van China in Cabo Verde. Tegenover ons hotel ligt het piepkleine eilandje Santa Maria. Hier werden vroeger melaatsen gedumpt en geïsoleerd. Het Chinese Macau Legend Investments Ltd – een Chinees vastgoed bedrijf – wil op Santa Maria een casino bouwen. Een kantoortoren aan wal (staat voorlopig leeg) en een brug naar het eilandje (niet toegankelijk – bewaker!) is al gerealiseerd. Maar door de vastgoed-crisis in China dreigt Macau Legend Development Ltd failliet te gaan. Project ligt stil voor onbepaalde tijd.

Late lunch in het hotel. Dan wat uitrusten met af en toe een plons in het zeewater-zwembad. Voor vanavond hebben we een tête-à-tête gepland – zoals meestal – in Linha d’agua, een restaurant aan de zee, een paar honderd meter voorbij ons hotel. Helaas, Betty heeft koorts.  Zij probeert te overleven op bananen en zelf gebakken cantuccini, meegebracht uit België als noodrantsoen. Room service voor mij … niet te vreten hamburger en in olie gedrenkte frieten. Tomorrow is another day …

Update 2024: eind 2023 is Chan Weng Lin, de CEO van Macau Legend Development Ltd gearresteerd. In mei 2024 heeft de regering van Cabo Verde alle grond en gebouwen van Macau Legend Development Ltd in Praia aangeslagen.

Woensdag 2 november 2022.

6u45. Ik jog op de verlaten grintweg langs de oceaan. Zodra ik de hoge muur van het kerkhof nader hoor ik een loeiend, klaaglijk geluid, langgerekt en continu oeoeoeoeoe… Vreemd. Is het de toch wel sterke wind? Ik rond de hoek van het kerkhof en zie op de lange kaarsrechte grintweg tientallen en tientallen vrouwen, meestal in het zwart gekleed. Sommigen hebben een plastic stoeltje bij; andere een vijf-liter plastic waterfles; nog andere borsteltjes? Dan komt de ene na de andere vol geladen aluguer aanrijden. Bestemming: kerkhof. ‘t Is Allerzielen! Terug in het hotel, vraag ik uitleg aan de receptionist. Maar zijn Creools-Engels is niet voldoende … hij komt niet verder dan “Yes, holiday”.

Onze hotelkamer heeft officieel een mini-keukentje. In de praktijk is dat: een wasbak; daaronder een kast met potten, pannen en kookgerei; daarnaast een ijskast; boven de ijskast een afzuigkap … en geen kookplaten 😳 🤣! Vandaag checken we uit. Of ten minste, dat proberen we. Volgens de receptionist kan dat niet: we hebben gereserveerd tot 4 november. Ik toon hem onze reservering op iPhone. Hij moet bellen: OK, we mogen uitchecken. De rekening … moeilijk … opnieuw bellen … duurt lang. Dan komt de rekening: 51.800 $. We krijgen nog geen detail te zien maar vinden het bedrag toch redelijk laag. Bijna heb ik via creditcard betaald maar dan krijgt de receptionist opnieuw een telefoontje. De rekening is fout. Het nieuwe bedrag – na weer een tijdje wachten – is 54.800 $. OK, betalen en … wachten op een geprinte factuur. Als we het detail bekijken, zien we dat ze zich nogmaals vergist hebben en ons zo’n kleine 4.000 $ te weinig hebben aangerekend. Kom, snel de auto in en wegwezen.

Uit pure nieuwsgierigheid rijden we nog even naar het kerkhof. De laatste aluguers vertrekken al: ‘t is 10:00 uur en bijna alles en iedereen is al opnieuw weg. Nog een snelle blik op het zeer uitgestrekte kerkhof. Links lijken de arme stakkers te liggen – allemaal dezelfde eenvoudige kruisjes – rechts de rijke stinkerds met persoonlijke grafstenen, al dan niet getuigend van goede smaak. Rijk of arm, de doden hebben hier maar recht op 3 uur aandacht per jaar.

Op de nationale weg van Tarrafal naar Praia, ongeveer halfweg, ligt Assomada, bekend voor zijn dagelijkse markt. Hier, zo dicht mogelijk bij het centrum stoppen we. ‘t Is er druk, veel “voetverkeer”; mensen, vooral vrouwen, met” allerlei koopwaar op het hoofd lopen van en naar de markt; hier en daar liggen worstjes op een zwart geblakerde barbecue; straathonden lopen begerig rond. En we zijn nog niet eens op de markt zelf. Een typische, deels overdekte Afrikaanse markt waar alles te krijgen is – zelfs meubels – maar toch vooral groenten, fruit, specerijen, kruiden, vis, vlees en kleding. Oh ja, en de occasionele geit of kip (levend of dood) of speenvarken (levend!). We laten ons meevoeren door de losse Afrikaanse sfeer en kopen bananen, appelen, pruimen, appelsienen.

Op het centrale plein wippen we even een klein museumpje binnen (100 $ per persoon) in een historische gebouw, (vroeger bank en gemeentehuis). Beetje informatie over lokale producten, onder andere katoen, en de in Assomada en Cabo Verde wereldberoemde muzikant Norberto Tavares.

We vervolgen onze weg naar Praia en stoppen voor onze meegebrachte lunch op een schaduwrijk plekje. Een groep schoolkinderen komt naast ons zitten. Via Google Translate proberen we een rudimentair gesprek te voeren. Maar ze zijn redelijk schuchter en er is geen haantje-de-voorste bij.

Probleemloos hotel gevonden en ingecheckt in Praia. Nog wat luieren aan het zwembad, biertje drinken (Strela natuurlijk). Onmiddellijke omgeving van hotel verkennen: druk, zeezichten , strand en vuurtoren in de buurt … Auto’s worden gewassen met een half emmertje water op een originele manier.

Vanavond eten in het hotel: pasta de mar met linguini, camarão, mexilhão, ameijoa, polvo, molho de tomate,e coentros; een pasta met zeevruchten dus. Lekker, maar “turista” heeft ons inmiddels te pakken.

Dinsdag 1 november 2022.

Verhit en zwetend wakker geworden deze nacht: airco uitgevallen? Ja, maar ook geen elektriciteit meer, niets! Niets beter om ‘s morgens af te koelen dan een frisse duik in de Atlantische Oceaan. Hoewel fris? Het zeewater is 26° C in de baai. Een kleine vissersloep brengt manden met een soort zeepaling of murene aan land; ongeveer een halve meter lang en 10 cm dik zijn ze. Ze worden per stuk op ‘t strand verkocht onder luid gediscussieer.

Inmiddels blijkt alleen onze kamer geen elektriciteit te hebben. In het restaurant loopt het ontbijt ook al in het honderd. We worden simpelweg vergeten want “te druk”, = meer dan een tiental tafels tegelijk kunnen ze niet aan. Zen blijven is de boodschap; we hebben tijd; al havermout eten; opnieuw bestelling doorgeven; Betty’s spiegelei komt er aan … ‘t is een omelet geworden 😂. Op de koop toe krijg ik ook nog een omelet geserveerd … die ik niet besteld heb! Gelukkig is inmiddels het elektriciteitsprobleem in onze kamer opgelost.

Cabo Verde – of althans het eiland Santiago – is rijk aan kasseiwegen. Alle oude hoofdwegen zijn met kasseien geplaveid, ook de weg Tarrafal – Porto Formoso – Calheta de São Miguel die we deze morgen volgen. Eerst dwars het eiland over steken, dan langsheen de kust, niets dan kasseien. Gezapig (slow travel) dokkeren we over die kasseien – en stoppen we frequent – genietend van het landschap. Soms lijkt het alsof we alleen op de weg zijn. Dorpjes zijn dun gezaaid met niet veel meer dan een tiental huizen.

In één van die dorpjes passeren we een klein winkeltje, naast een wat groezelige bar. Een tiental Cabo Verdianen hangt er rond. We hebben dringend water nodig – we drinken hier niet genoeg. Dus stoppen en uitstappen. Betty vertrouwt het zaakje niet en blijft in de auto zitten. Maar de wereld behoort de dapperen: ik stap het winkeltje binnen. Veel volk, iemand met een bloemkooloor zo groot als een vuist. Ik wordt bekeken. Blijkt dat ze hier geen “agua” hebben maar wel hiernaast, in de bar. Ik stap de bar binnen, een langwerpig, kaal lokaal zonder tafels of stoelen. Helemaal achteraan een toog. Vier individuen “hangen” aan de bar, een jonge kerel, iemand met een rasta-kapsel, iemand met een veelkleurige gebreide muts en een kleine, magere die water giet in een whiskyfles die reeds half gevuld is met stukken citroen in een heldere vloeistof. “Agua” zeg ik aan de jonge barmadam. “Whisky?” vraag ik aan het bar-viertal. “Grogue” lacht de man met breimuts om zoveel domheid. “Grogue is een Kaapverdiaanse sterke drank van meer dan 40° gemaakt van suikerriet” herinner ik mij uit de reisgids. De barmadam wil weten of ik een kleine of grote fles water wil. Een grote. De man met rasta-kapsel wijst op de fles van de kleine magere, dan naar mij en vraagt “grogue”. Oh nee, ik heb gelezen dat je een aanbod van grogue niet mag afslaan … maar ook dat grogue in afgelegen dorpjes heel sterk en soms gevaarlijk is. De wereld behoort niet de roekelozen. Ik weiger met veel gebaren dat het te vroeg op de dag is – “Grogue drink je de ganse día”, zegt de breimuts. “Dat ik er ziek van zal worden en het te straf is voor mij” zeg ik met veel misbaar. Ze lachen hartelijk … ik druip af, wel met een grote fles koel water 😁

Van Calheta de São Miguel steken we opnieuw het eiland over: een asfaltweg! Raar gevoel na kilometers en kilometers kasseien. We passeren een dam waar zowel voor- als achter de dam elk spoor van water ontbreekt. Eigenaardig, zo net na het regenseizoen. Dan, waar de weg in Boa Entrada de centrale hoofdweg vervoegt, terug naar links, naar de Serra Malagueta. De wandeling van gisteren is ons zo bevallen dat w’er een tweede willen doen. Een kleinere, anderhalf uur, cirkelvormig, langs 400 jaar oude huizen (ruïnes?) van de eerste inwoners van Cabo Verde.

Eerst lunchen op de schaduwrijke picknick plaats aan het bezoekerscentrum. D’er zitten al heel wat families die maïs (iedereen eet maïs op 1 november, een feestdag) of Cachupa eten. Broodje kaas, hesp en/of ei voor ons met banaan en pruim als dessert.

Opnieuw leuke wandeling maar … we lopen verloren op de smalle, zo goed als dicht gegroeide paden. En aan de geiten die we ontmoeten, kunnen we de weg niet vragen. We dalen af door de dichte begroeiing en lopen ons hopeloos vast. Overleggen en wijselijk beslissen om terug te keren, alleen … lichte ongerustheid: vinden we onze weg terug nog wel? Ja! Uiteindelijk stappen we 2 uur. En die oude huizen? Die hebben we vanop afstand gezien. Terug naar Tarrafal voor twee ijskoude Strelas (lokale biertjes) en een uurtje platte rust.

‘s Avonds afspraak (en reservatie) in Alto Mira. We ontdekken de “hoofdingang” van het restaurant. Die brengt je eerst in een soort bar, dan naar de binnenplaats waar de tafeltjes en stoelen staan. We eten tonijn (Betty) – toch weer te hard doorbakken – en gegrilde octopus (ik) – niet slecht. Na dessert en espresso nemen we afscheid van Alto Mira. Op een plaatje aan de muur hangt – in het Engels – deze levenswijsheid:

Travel!
Money always comes back.
Life does not!

Maandag 31 oktober 2022.

Jogging. 

Geen betere manier om voeling te krijgen met een land dan via een ochtendlijke jogging. Nog maar pas ben ik het hotel uit of een jonge cachorro – straathond – loopt al met me mee. Die straathonden zijn rustig, onderdanig, niet gevaarlijk, geen Cabo Verdiaan die er acht op slaat. Twee grijskopijsvogels op een elektriciteitsdraad kijken op me neer. Een mevrouw veegt met een bezem de verlaten strandboulevard schoon. Op de grintweg langs de oceaan passeer ik regelmatig mensen: hand opsteken en luid bom día roepen. Lichte verbazing maar dan verschijnt een grote glimlach op hun gezicht: bom día en één of twee duimen gaan in de lucht. Leuk! Ik passeer een varken met biggetjes, kom uit bij … het concentratiekamp van gisteren! Maar de jonge bedelaartjes van gisteren zijn er niet, of toch … drie kinderen die bom día zeggen maar niets vragen: ze zien dat ik niets bij heb. Terug langs de kaarsrechte weg naar Tarrafal. Kinderen sjokken met rugzak naar school, veel verkeer, vooral “voetverkeer” en aluguers. De stad leeft op een ander ritme dan gisteren. 

Serra Malagueta. 

Het nationaal park Serra Malagueta ligt in het hart van het eiland Santiago. Het omvat de bergachtige kliffen die van oost naar west over het eiland lopen, bekend voor de prachtige panorama’s. Dat park “doen” we vandaag: een kleine, rustige wandeling in het nationaal park. Maar eerst fruit – bananen en pruimen – kopen op de lokale, overdekte markt. Parkeren op de parking van aluguers, ernaast. Who cares. Dan wat “couleur locale” op de markt. Zeer vriendelijk en behulpzaam zijn de verkoopsters.

Langs de spectaculaire weg van Tarrafal naar Praia ligt het bezoekerscentrum van de Serra Malagueta. Een vriendelijke Cabo legt ons uit welke wandelingen er zijn. We kiezen voor een anderhalf uur durende wandeling langs de rand van de Serra. Anderhalf uur enkel dan … we moeten ook nog terug. Maar we gaan maar zover als we zin hebben. Wel moeten we betalen voor de ingang tot het park: 500 $ (=4,5 €) voor twee personen en een foldertje met kaart. Op stap dan maar. De wandeling, de panorama’s, de vlinders, de natuur, de zon … alles is zo overweldigend dat ik het niet kan beschrijven. Dus voor eventjes wordt deze blog een foto-blog. Wel dient nog gezegd dat we uiteindelijk toch helemaal tot het eindpunt van de wandeling gaan. Jeugdige overmoed?

Oude Belgen. 

Op één van de weinige bankjes langs de wandeling zitten twee oude Belgen (=wat ouder dan wij zelf🤣).  Ze vertellen horror-verhalen over urenlang aanschuiven om een ferry te boeken die dan uiteindelijk wordt afgelast; weer aanschuiven om geld uiteindelijk niet terug te krijgen; wachten op aluguers – ze reizen duidelijk in een andere klasse dan wij. Ambitieus zijn ze wel: hun plan is om bij het eindpunt/keerpunt van onze wandeling een aansluitende vijf uur durende afdaling te doen en dan, eens beneden, hopen dat er nog een aluguer passeert. Good luck. We laten ze achter ons en zien ze pas weer als wij al terug keren. Waarop ze besluiten om ook “maar” tot het eindpunt te gaan en wijselijk in onze voetsporen terugkeren.

Wij picknicken op een kampplaats, in de schaduw, op een houten bankje dat met spanriemen aan een tak en de stam van een boom is bevestigd. Een groep Duitse wandelaars met gids trekt langs een onooglijk, compleet overgroeid pad het woud in, op zoek naar een kolonie Vervet aapjes (die zijn hier 400 jaar geleden door de Portugezen geïntroduceerd). Laten we de Duitsers discreet volgen … we banen ons een weg door het oerwoud. Tot we horen dat de groep met terugkeren: een groot rotsblok is op het pad gevallen, geen doorkomen aan. Niet erg. Nog wat verpozen op “ons” bankje. Dan afdalen naar het bezoekerscentrum, Betty met Leki-stokken, ikzelf sjokkend: de afstand begint door te wegen.

Aan het bezoekerscentrum zitten de twee oude Belgen rustig een mango te eten. Wachtend op een eventueel passerende aluguer die hen naar Tarrafal brengt. Of ze met ons willen meerijden? Natuurlijk! In ruil voor een halve liter fris bier in Tarrafal! In café Cegonha (“den ooievaar”) drinken we onze welverdiende pint en halen oude reisverhalen op.

Alto Mira.

We zijn het avondeten in het hotel wat beu: tonijn, op verschillende wijzen doorbakken! Laten we een pizza gaan eten in Alto Mira, wat letterlijk vertaalt als “hoog doel” of “hoge focus”. De ingang is een onooglijk steegje dat ons langs de pizza-oven op een met zeil overdekt binnenpleintje voert. Blauwe tafeltjes en stoelen, blauw geblokt tafelkleed … ziet er leuk uit. De baas is een “echte” vlotte Italiaan uit Milano. Hij charmeert Betty onmiddellijk: u lijkt op “mia mama”. Ik heb dan weer een Italiano-hemd aan. 😀 De sfeer zit hier goed, het restaurant vol, de aanbevolen rode wijn – Chã, vinho de Fogo – is heerlijk, de espresso (met Portugese koffie gebrouwen) zoals het moet. Hier komen we morgen terug. A domani!

Zondag 30 oktober 2022.

De morgenstond heeft goud in de mond. Zeker als de zon om 6u30 opkomt boven de heuvels achter Tarrafal. Zie foto.

Een half uurtje later al komt het strand tot leven: de eerste zwemmers, de eerste straathonden (of zijn het strandhonden), de eerste joggers, wandelaars, lanterfanters en zonnebaders. Om half acht klinkt luid de eerste muziek. Welkom in Tarrafal. Voor ons geen probleem: we zijn klaar wakker met dank aan de mini-jetlag, drie uur tijdsverschil. Gezien de vermoeiende dag van gisteren, doen we ‘t vandaag rustig aan.

Eerst om in de sfeer en het ritme te komen, een wandeling langs de grillige Atlantische rotskust onder een stralende zon. Langs een nieuwe brede weg, compleet met fiets- en wandelpad. Alleen … weg, fiets- en wandelpad zijn leeg; geen auto’s, geen fietsers, slechts een paar toeristen met hetzelfde plan als wij. Groene bergen, blauwe zee … foto’s nemen! Na een tijdje houdt de weg op; of beter: ‘t wordt een smallere aardeweg langs de oceaan. Wat een golven, veel hoger en wilder dan in de rustige baai van Tarrafal. Dat lokt surfers! We verpozen even, kijken uit over de oceaan, zien hoe de surfers met de golven spelen. In de mistige verte doemt het silhouet van Fogo op, de nog actieve vulkaan op het gelijknamige eiland.

We ontmoeten twee Franse toeristen – Parijzenaars – en slaan een praatje. Die zijn bijna aan het einde van hun 16-daagse Cabo Verde reis. De man is een “damper”: terwijl hij aan zijn elektronische sigaret lurkt, vertelt hij vol vuur over Santo Antão, het volgens hem mooiste eiland van Cabo Verde, zeker voor wandelaars. Belangrijke info: je hoeft NIET te reserveren voor de ferry. Drie kwartier voor afvaart aankomen en dan tickets nemen is OK. Bovendien is er een tweede ferry maatschappij – Armas – die geen internetsite heeft en op andere uren vaart dan CV Interilhas. Voor ons allemaal goed om weten. “Merci”, damper.

Onze wandelweg slingert verder door het groen, een tiental meter van de zee af. Alleen … hier en daar is bouwafval gestort: steengruis, plastic buizen, pleisterwerk … Maar er wordt aan gewerkt: een groot bord, net voor een hoopje stenen, zegt dat sluikstorten verboden is. De overtreder zal gestraft worden. We wandelen terug naar Tarrafal via een lange, kaarsrechte kasseiweg.

Het kerkhof van Tarrafal: groot, volledig ommuurd, verlaten en zelfs afgesloten. Viert Cabo Verde Allerheiligen niet? Het eerste deel van onze wandeling was prachtig, het tweede deel is interessant. We wandelen op niet-verharde straten door een wijk waar onafgewerkte nieuwbouw afwisselt met lege begroeide plekken met grazende geiten en koeien en koereigers. Sommige “nieuwe” huizen of appartementen lijken wel al bewoond. Zo bereiken we opnieuw het centrum: de Igreja Santo Amaro.  Daar is een kerkdienst bezig in de bomvolle kerk. Achteraan wordt er zelfs recht gestaan! Hm … vijftig jaar geleden heb ik voor het laatst een volle zondagskerk gezien. Weer een eindje verder worden we gelokt door vrolijke, luide gezangen: in de protestantse Igreja Evangelica do Nazareno is ook een “dienst” aan de gang. Er wordt gezongen, gedanst, in de handen geklapt, voorgelezen. ‘t Gaat er vrolijk aan toe. We worden zelfs uitgenodigd om binnen te gaan en foto’s nemen mag ook.

We bereiken opnieuw het strand van Tarrafal. Tijd voor een biertje op het terras van een bar, aan de rand van een klein parkje. Zo kunnen we de “couleur locale” bekijken. Drie vrouwen met manden kokosnoten op hun hoofd komen aangewandeld. Misschien omdat ik belangstellend kijk, komt één van hen naar het café-terras, biedt ons een stukje kokosnoot aan en vraagt of we geen kokosnoot lusten. “Boa, boa” zegt ze voortdurend.  OK, we proberen het; voor 250 $ (=escudo) kunnen we niet bedrogen zijn. De verkoopster neemt haar machete in de ene hand, de noot in de andere en hakt drie keer op de bast in. In mijn verbeelding zie ik de bloederige vingerkootjes alle kanten op vliegen. Maar nee: er is netjes een luikje in de kokosnoot gehakt. Daar gaat een rietje in … drinken maar. Even later komt de machete-vrouw terug, hakt de noot vakkundig met één houw in twee en biedt ons elk een stuk wit kokosnoot-vlees aan. Een deel van die “couleur locale” zeker? Net zoals de familie die in het parkje met een uitgebreide zondagse lunch uitpakt. Drie straathonden drentelen loensend rond hun pick-nick tafel.

In de jaren dertig van de vorige eeuw bouwde de Portugese dictator Salazar het zogenaamde “Campo da Morte lenta” een concentratiekamp, net buiten Tarrafal; bedoeld om dissidenten en politieke concurrenten uit te schakelen. Gevangenen verbleven er permanent in kleine cellen zonder verluchting en met minimaal daglicht. Zodra de onafhankelijkheidsbeweging in de Portugese kolonies in Afrika de kop op stak, kregen ook de voorvechters daarvan een ticket enkele reis naar Tarrafal, Campo da Morte Lenta. Volgens onze reisgids (Bradt guide, 😊) kan je dit kamp nu nog bezoeken en “Given the modest entry fee, it is well worth a visit,”. Na een wel heel lichte lunch – bananen en koekjes – rijden we naar dat kamp.

Bij onze aankomst worden we “overvallen” door … een varken en een meute kinderen. Het varken negeert ons, maar de kinderen omsingelen ons en bedelen. “Money for school” willen ze – onderwijs tot 14 jaar is gratis in Cabo Verde. Een streng gezicht en voortdurend “Não, não” zeggen en ze laten ons met rust, niet zonder eerst, met enig leedvermaak “Closed!” te roepen. Inderdaad, het complex is gesloten Vandaag? Op zondag? Voor altijd? Geen idee want geen enkele informatie. Gelukkig kunnen we wel op de gevangenismuur wandelen. Zo krijgen we toch nog een beeld van het uitgestrekte kamp in de vorm van een vierkant. Terug aan de auto wacht alleen het varken ons nog op …

Nu hebben we nog wat tijd op overschot. Laten we naar Tras-os-Montes (letterlijk: over-de-bergen) rijden, in het uiterste noorden van het eiland, een streek die we in geen enkele reisgids hebben gevonden. Een lange, brede kasseiweg leidt ons uit Tarrafal, het groen en verlaten platteland en de bergen in. Plots vliegt een grijskopijsvogel over de weg. Hij landt in een boom. Stoppen en behoedzaam foto’s proberen te nemen. Gelukt! Weer verder. We verlaten de kasseien: een smalle asfaltweg voert ons naar … het eindpunt van de weg, een rotonde in Ponta Furna. Maar wat een leuke rit, op en neer, door de groene bergen; hier en daar een paar huizen; mensen zitten op hun dorpel en kijken verwonderd naar een verdwaalde auto; een zatlap laveert over straat; kinderen spelen met een autoband …

Terug nu naar Tarrafal om met een Strela – lokaal biertje – te bekomen van onze “rustige” dag.

Oh ja, en hoe is dat afgelopen met onze kamer? Na veel gedoe zijn we deze avond verhuisd naar een grotere kamer waar alles werkt, alleen … er zitten geen kussenslopen rond de hoofdkussens. Ga dat maar eens uitleggen aan de receptionist die – zoals alle Cabo Verdianen – eigenlijk Creools spreekt, ook wel Portugees en basis Engels. Toch gelukt, bedankt vertaal-apps.