Auteur: bluecrane7

24/08/2020

Evelien voert Maarten naar Trier, voor een vijf uur durende treinrit, terug naar België. Wij springen opnieuw op de fiets, bestemming: Kloster Machern, 15 km van Traben-Trarbach.

In Rachtig willen we een koffie drinken in de Kaffeemühle. Hier nemen ze de Corona-maatregelen erg au sérieux: handen ontsmetten vooraleer het terras – in openlucht – te betreden EN wachten tot iemand een tafeltje komt aanwijzen. Binnen is verboden gebied!

Het vroegere cisterciënzer klooster Machern – voor vrouwen – werd in 1802 door Napoleon gesloten en … zou nooit meer als klooster dienst doen. Tweehonderd jaar lang werden de gebouwen door de lokale boeren gebruikt als schuren en/of om vee te stallen. Tot in 1969 een rijke wijnbouwer de hele boel opkocht en restaureerde. Hoewel … ‘t is nu vooral een zeer commerciële bedoening met een restaurant, een wijnbar en wijnwinkel, een kelder waar olie, digestieven en wijn worden verkocht, een brouwerij – voor bezoek gesloten wegens Corona. Er is een speelgoed- en ikonenmuseum – eigenaardige combinatie. Veel foto’s van spelende kinderen uit lang vervlogen tijden. En … staatsiefoto’s van koningin Astrid en koning Leopold III van Belgïe. Wat hebben die in hemelsnaam met dit klooster te maken? We kopen een flesje Dornfelder Trocken 2019 (6,5 €) voor vanavond.

Allemaal leuk als fiets-uitstapje en om van de omgeving te genieten maar geen omweg waard! Op de terugweg, langs de linkeroever in de buurt van Erden ligt een piepkleine archeologische site: Romeins!

Terug in Traben. Aperitiefje gaan drinken in Traben (Riesling Sekt en Riesling Trocken) om de dag af te sluiten en de avond goed in te zetten.

23/08/2020

Bernkastel.

Een paar dagen geleden zijn we Bernkastel-Kues ontvlucht wegens te druk. Vandaag zetten we dat recht: we vertrekken vroeger en met de auto, niet met de fiets. Het is nog geen 10u30 als we (Betty, Lou en ik) de “Altstadt” van Bernkastel instappen. Evelien en Maarten joggen ondertussen naar hier; 22 km

Eerlijk gezegd, dit hadden we niet mogen missen: vakwerkhuizen, tientallen en tientallen, met rood geschilderde balken, of bruine, of oker, of geel … Het ene huis(je) al schotser en schever dan het andere. Smalle steegjes, leuke pleintjes, allerlei standbeelden en fonteintjes en op een zondag op dit uur: weinig toeristen. Cafés en restaurants met terrassen blijven gesloten tot minstens 11 uur. Ook het heimat museum is en blijft gesloten, Corona weet je wel.

Op een pleintje staan twee bronzen beren van een bron te drinken; verwijst naar de naam van het stadje: beren => Bären => Bärenkessel (berennest) => Bernkastel. De Sankt-Michaels Brunnen (1606) vinden we op de markt, zo goed als volledig omringd door versierde vakwerkhuizen uit de 16de en 17de eeuw en het renaissance “Rathaus”. Ietsje verder lijkt mij een architektonisch meesterwerk of wonder te staan – het 600 jaar oude “Spitzhäuschen” – alhoewel er waarschijnlijk geen architect aan te pas kwam. Het ziet er uit alsof het op elk moment kan omvallen. Zoals vele andere gebouwen hier steekt de eerste verdieping boven het gelijkvloers uit – om koetsen toch doorgang te geven en … om fiscale redenen: belasting was gebaseerd op bebouwde, gelijkvloerse vierkante meter. Als we een koffietje drinken op de markt – de eerste terrasjes zijn inmiddels open – kunnen we nog wat langer van de speciale omgeving genieten en … de langzaam groeiende toeristenstroom gade slaan.

Aan de rand van de Moezel draait een kermisattractie: een reuzenrad. Lou staart er met verwachtingsvolle ogen naar. Iets later draaien we met zijn drieën naar boven – “eeuwen geleden” dat we nog zoiets deden – en bewonderen we Bernkastel (en Kues op de linkeroever) van uit de hoogte.

Evelien en Maarten arriveren, bezweet. Opnieuw een terrasje doen – zij hebben veel vocht en suikers nodig –  achter de Sankt-Michael’s Kirche. Daar is het voorlopig nog rustig. De lopers nemen daarna de korte maar moeilijke weg naar “huis”: nog een keer 8 km, over de berg. Wij keren met de auto terug, nog filosoferend over een gedicht op één van de vakwerkhuizen:

Küss beizeiten
Schöne Mädchen,
Trink beizeiten
Guten Wein,
Bald zerreisst dein
Lebensfädchen,
und ein and’rer küsst
DIE MÄDCHEN
Und ein and’rer trinkt
DEN WEIN.

Grevenburg.

Op één van de steile flanken van de Moesel-vallei, hoog boven Traben-Trarbach staat de ruïne van Grevenburg. Daar rijden we (zelfde drietal als deze morgen) ‘s namiddags naar toe. Helaas de weg is gedeeltelijk opgebroken. Maar geen nood, een lokale Duitser doet teken dat we toch door kunnen. De weg is echter zeer steil – tot 20 % stijging – en af en toe redelijk smal. We geraken er wel. Slechts drie andere auto’s staan hier geparkeerd. De meeste bezoekers komen hier via de Moselsteig vanuit Trarbach.

Deze burcht, ook weeral volgens plannen van Vauban gebouwd, is ontelbare keren verwoest door verschillende legers en uiteindelijk in 1734 door de Fransen opgeblazen. Behalve een toren en wat tongewelven staat er niet veel meer overeind. Wel krijg je van hier uit een onbetaalbaar panorama over Traben-Trarbach en de meanderende Moezel-vallei (bezoek aan de ruïne is overigens gratis).

Het weer is overigens vandaag omgeslagen: 20 ° en bewolkt. Geen dineetje op het terras deze keer.

22/08/2010 

Op een zaterdag in de vakantie moet je niet naar Cochem gaan. Tenzij je er de file bij het binnenrijden van het stadje en de drukte in de smalle straatjes er bij neemt. Betty en ik zijn dat toch met ons tweetjes van plan: de “Rijksburcht Cochem” is ons doel. 

Van Traben-Trarbach tot Cochem is niet zo ver, althans in afstand niet(45 km); in tijd toch ruim 40 minuten. We rijden over Mont Royal en worden getrakteerd op een weids panorama met zicht op één van de kunstwerken van de Kanonenbahn – lange bogenbrug. 

In Nehren stoppen we om twee Romeinse graven te bekijken. In één van de graven zijn de enige Romeinse muurschilderingen uit het Rijnland te zien. Hoewel “zien” … een gesloten ijzeren deur sluit het graf volledig af. Door een luikje in de deur zou je de muurschildering kunnen zien. Niet dus: te veel reflectie in het venstertje en te donker binnenin. We moeten het doen met een foto van de muurschildering. Bovenop de graven zijn de graftempeltjes herbouwd. Fotogeniek!

Cochem dan. Het aanschuiven met de auto alleen maar om naar de City-parking te rijden doet ons twijfelen. Willen we de drukte trotseren? Doorzetten maar … 

Ondanks die drukte dragen weinigen een mondmasker; overigens ook niet verplicht op straat. Wel als je één van de vele winkeltjes binnen stapt. Maar we zijn hier om het kasteel te bezoeken en nemen de Schlossstrasse, uiteraard bergop. Die is minder steil en korter dan ze er uit ziet. Al snel krijgen we de Rijksburcht te zien: boven op heuvel die begroeid is met … juist, wijnstruiken. Nog even een laatste haarspeldbocht en een laatste klim. We halen een moddervette bruine “dachshund” in; met de tong bijna over het asfalt schuifelt hij traag naar boven. “Du kannst es, dus kannst es” wordt hij door zijn bazin aangemoedigd. 

Binnenin de kasteelmuur is het Corona-aanschuiven aan de kassa. ‘t Gaat traag. De dachshund ligt languit achter ons op de kiezels: bekaf! We kiezen voor bezoek aan de binnenplaatsen; niet het interieur van het kasteel. ‘t Is een allegaartje van stijlen op, tussen en over mekaar: nep-kantelen, torentjes, sprookjeshuisjes op vestingmuren, mozaïek verwerkt in de dominante vierkante toren … maar het geheel is wel indrukwekkend. De moeite waard! Op het einde van de 18de eeuw vernietigden de Fransen deze burcht. Maar eind 18de eeuw is ze in dit allegaartje van stijlen – officieel neogotiek; vrije inspiratie denk ik – opnieuw opgebouwd door een Berlijnse industrieel.

Hier en daar staan Corona-informatie bordjes. We hadden ons bezoek op voorhand moeten registreren maar mits de geafficheerde QR-code en een “handy” (smartphone) kan dat ter plaatse. Doen we … waarschijnlijk als één van de weinigen. 

De Cochem-binnenstad is ons te druk. We rijden naar Beilstein voor ons “vieruurtje”: apfelstrudel en een grosses bier. Hier waren we vorig jaar ook, tijdens een verlengd weekend. D’er is een veer over de Moezel en vooral vakwerkhuizen en kleine steile straatjes.

Dan, langs de rustige en pittoreske Moezel-oevers terug naar Traben-Trarbach.

‘s Avonds chipolata, ribbetje (één) en filet pur op de gas-barbecue, met dank aan Maarten. Hmmm.

P.S. De Edeka supermarkt in Traben-Trarbach is perfect gestructureerd met groot assortiment.

20/08/2020

‘s Morgens vroeg (7 uur)  behoort Traben-Trarbach toe aan de hondenwandelaars en sigarettenrokers, soms gecombineerd in dezelfde persoon. Slaperig en nog verdwaasd of verwonderd of nors staren ze me aan: een jogger! De Moezel-linkeroever stroomopwaarts is rustiger dan de rechterkant langs de soms drukke n° 53 hoofdweg. Ik loop bijna tot aan de brug in Rissbach, dan bergop terug keren tussen de wijngaarden om uit te komen bij de “Vier Versuche zum Sehen”, een sculptuur van 4 (of drie?) kijkende gezichten – met of zonder ogen of pupillen – die uitkijken over de vallei. Lijkt een beetje op de iconische beelden van Paaseiland. Het beeldhouwwerk staat overigens te koop; geen vraagprijs bekend.

Mont Royal.

Achter ons vakantiehuis, op de top van de heuvel ligt “Mont Royal”, een vestingruïne. Gek, een Franse naam in Duitsland. Maar deze burcht werd gebouwd door Vauban, architect van Louis XIV toen dit stuk van Duitsland tot het rijk de zonnekoning behoorde. Alleen … ruim 10 jaar na de bouw vernietigden dezelfde Fransen hun eigen vesting: bang dat ze na de vrede van Rijswijk in handen zou vallen van de geallieerden van Engeland en Nederland.

Van aan onze Gartenvilla is het 3 km klimmen – soms zacht, soms zeer steil – opnieuw tussen de Riesling-velden. Dit stuk is een deel van de Moselsteig, een wandelpad dat van Trier naar Koblenz – monding van de Moezel in de Rijn – loopt. Mooie panorama’s over de Moezel-vallei: toeristenboten dobberen rustig voorbij en kruisen een enkele keer een rijnaak. Maar de zon brandt … gelukkig is de top met de Mont Royal-site bebost: schaduw! Een schuilhut gebouwd door de vrijwillige brandweer van Traben-Trarbach biedt een groots panorama en uitleg over de zonnekoning en zijn Mont Royal vesting. Maar … van die vesting is weinig terug te vinden. Voorbij het vliegveld (zie blogpost van 18 augustus), naast een “Kletterpark” (klimpark) – maar je moet goed zoeken – liggen de overblijfselen van de Mont Royal vestiging verspreid, voornamelijk ondergronds. Oude, half bedolven vestingmuren, gewelven, gangen, kelderbogen … ideaal om met kleine Lou te spelen … tot ze helemaal nat en onder de modder en de netels zit … 

De terugtocht is bergaf, maar helaas … de zon brandt steeds feller. Vandaag wordt het tot 33 ° warm 🥵; goed om de rest van de dag door te brengen aan het zwembad.

21/08/2020

Kanonenbahn.

Deze morgen keert David teug naar huis en … gaat Evelien een nieuwe gast ophalen aan het station van Trier: Maarten!

Wij kiezen er voor om éénrichting langs de Moezel naar het noorden te fietsen: Evelien zal ons wel per auto ophalen, waar we uiteindelijk ook zullen stranden. Ons stiekeme doel is tot burcht Eltz te fietsen. Deze keer vertrekken we langs de linkeroever, stroomafwaarts. Een eerste heel pittoresk dorpje langs de route, na zo’n goed uur “bollen” is Pünderich. De meeste huizen – in vakwerk – lijken heel oud met scheefgezakte gevels en muren of eerste verdiepingen die iets verder over de gelijkvloerse verdieping uitsteken waardoor de smalle straatjes nog smaller lijken. Heel speciaal.

Verder dan tot in Zell waar we – bijna op het middaguur – perfecte espresso en cappuccino drinken. We volgen verder de oude spoorbaan die van Berlijn naar Metz voert, de zogenaamde “Kanonenbahn” – volgt trouwens meestal de Moezel.

Na de Frans-Duitse oorlog in 1870 besloot Duitsland om deze spoorlijn aan te leggen, gefinancierd met Franse oorlogsherstelbetalingen. Bedoeling was om snel de nodige artillerie tot aan een eventueel nieuw Frans-Duits front te kunnen aanvoeren. De Kanonenbahn bewees haar dienst tijdens de volgende twee wereldoorlogen. Grote delen ervan werden door de geallieerden in 1944-1945 gebombardeerd. De lijn, nu niet meer in gebruik, kon prat gaan op tal van tunnels en bruggen. De brug van Bullay is één van de meest markante daarvan: een stalen spoorwegbrug met op een lagere verdieping de smalle rijbaan voor auto’s, en een voetpad; Fahrräder absteigen!. Die brug steken we over om daarna iets verder langs de Moezel onze meegebrachte boterhammetjes te verorberen. ‘t Is na één uur: het wordt stilaan duidelijk dat we Eltz niet gaan halen. Maar misschien wel Cochem?

De Moselradweg wordt nu af en toe een grindpad, stijgend, dalend, weer stijgen …we hadden een vlakke route verwacht! We komen in Bremm. Hier ligt de Calmont wijngaard, de meest steile wijngaard ter wereld, hellingsgraad tot 65°! Hoe kunnen ze hier nog de druiven behoorlijk snoeien en oogsten? 

Nog een kleine 30 km tot Cochem … dat halen we niet. We fietsen tot in Senhals. Hier logeerden we exact een jaar geleden voor een verlengd weekend. Bij een grosses bier en een Riesling-wijntje wachten we op het Moezel-terras van hotel-restaurant Halfenstube op Evelien die ons met de auto komt oppikken.

53 km hebben we er vandaag opzitten. Persoonlijk dagrecord gebroken! De Moezel inspireert tot sportieve prestaties.

19/08/2020

Fietsen aan de Moezel
Ver van iedereen
Fietsen met zijn beiden
Jij en ik alleen

Die parafrase van het liedje van The Ramblers – later met succes gecoverd door Radeis – klopt niet helemaal. We fietsen NIET “ver van iedereen”  tussen Traben-Trarbach en Bernkastel-Fues (22 km). Integendeel: ontelbaar zijn de oma’s en opa’s die ons vlot, elektrisch voorbij pedaleren. Een veertiger moet zich hier een jonge snaak voelen. Na een mistige ochtend is het overigens ideaal fietsweer: niet te warm met een omfloerste zon.

De Mosel-Radweg – grotendeels autovrij – volgt bijna elke bocht in de Moezel. Fotogenieke dorpjes liggen afwisselend links en rechts van de rivier. En waar er geen bebouwing is, hebben de wijngaarden – of bossen op te steile of noordelijke hellingen – overgenomen. Op tijd en stond ook een wein- en/of bierstube, maar wel meestal nog gesloten op dit “vroege?” (11) uur. We fietsen langs de rechteroever van de Moezel en passeren Wolf, Kröv, Kindel, Erden, Rachtig … Hier loopt de autosnelweg E42 sinds november 2019 zo’n 150 meter boven de Moesel-vallei op de Hochmoselbrücke. Tien monolitische pylonen ondersteunen het kunstwerk. Alles gebouwd na luid protest (natuurlijk!) van de lokale wijnboeren: zij vrezen dat het delicate micro-klimaat, nodig voor hun Riesling-wijn, er door verstoord wordt. Maar de dorpjes zijn waarschijnlijk wel rustiger geworden.

Even halt houden voor een wijngaardslak die op haar eigen tempo het fietspad over steekt. In Zeltingen, aan de sluis en waterkrachtcentrale – een “Kraftwerk” in het Duits – stoppen we voor een koffie op een terras, één verdieping hoog, met zicht op de rivier. Van hier is het nog ongeveer 7 km tot Bernkastel-Kues. Maar ‘t is ook al lang tijd voor lunch: aan een speelpleintje in Graach an der Mosel eten we onze meegebrachte boterhammetjes op. Ze hebben hier ook iets met zonnewijzers. In Traben-Trarbach stond er al een kleine zonnewijzer, voorzien van de nodige uitleg. Hier zijn er twee reusachtige in het midden van de wijngaarden, goed te zien vanop de weg of de rivier. En de tijdsaanduiding – zonnetijd – is accuraat.

In Bernkastel-Kues wacht ons een onaangename verrassing: drukte en volk! Veel volk, zeer veel volk, niet te rijmen met Corona. Honderden fietsen staan geparkeerd of vastgemaakt aan de ijzeren leuning, langs de weg die naar de brug over de Moezel leidt. Iedereen negeert het verbodsbordje met de tekst “Bitte hier keine Fahrräder abstellen”. Wij dus niet. We banen ons een weg door de drukte, fiets aan de hand, tot over de brug. Hier is het wijnmuseum met bijhorende vinotheek en heel rustig terras. Perfect! We proeven een Riesling van Traben-Trarbach en een Chardonnay van Bernkastel-Kues. En … we keren gelijk terug, weg uit de drukte met als voornemen om hier een keer ‘s morgens vroeg met de auto te stoppen. Hopelijk is er dan minder volk.

David, Evelien en Lou kiezen voor de korte, maar zware terugweg over de berghelling, amper 7 km ver tot Trarbach maar wel 300 hoogtemeters! Wij kiezen voor de lange terugweg van 22 km langs de Moezel, bergaf EN met grosses bier op een terras in Wolf.

Vanavond steekt David de gasbarbecue aan: onze prestatie – +/-45 km fietsen op pure mensenkracht – moet gepast gevierd worden.