Auteur: bluecrane7

17 juni 2019.

Deze maandag is een “overgangsdag”: we pikken Evelien en Lou op in de Jože Plečnik luchthaven van Ljubljana (jawel: genoemd naar die beroemde architect) en we verkassen! We trekken voor deze week naar het zuiden van Slovenië: een vakantiehuis (“Vila Eva”) op een wijndomein in een klein dorpje, Dobrovo, gehucht Kozana.

We rijden rustig van Bled naar de luchthaven, langs secundaire wegen – “slow travel” weet je wel – doorheen landelijk, bebost gebied. En we mijmeren … over hoe proper Slovenië wel is: “Zero waste Slovenia” staat op de vuilniswagens die we in Bled dagelijks zagen uitrukken. Hoe veilig ook. Tijdens onze eerste nacht in Bled lieten we per vergissing onze deur op het gelijkvloers de hele nacht wijd open staan: geen probleem. In Ljubljana kan je camera of smart phone of zelfs portefeuille zomaar op je tafeltje op een caféterras leggen: geen probleem.

Na onze twee gasten te hebben opgepikt, nemen we wel de E61 snelweg naar het zuiden. Alleen de laatste 60 km lopen over secundaire wegen. We passeren even de grens met Italië en rijden de Isonzo-rivier (de Soča in het Sloveens) over. De Isonzo … bekend van het Isonzo-front tussen Oostenrijk en Italië uit de eerste wereldoorlog … het gebruik van gifgas door de Oostenrijkers … de roman “A Farwell to Arms” van Ernest Hemingway …

Algauw steken we weer de grens met Slovenië over.

Dan arriveren we in “Vila Eva” en kunnen we volop genieten van het ongelooflijke uitzicht over de heuvels met wijngaarden, akkers, bossen, dorpjes op de toppen. Het doet heel erg Toscaans aan, inclusief hier en daar cipressen. Heel anders dan de omgeving van Bled. Benieuwd om deze streek te verkennen.

Wat een prachtige maan deze nacht …

3 september 1972 – 00u28 – station Ljubljana – gewapende grensbewakers fouilleren alle Joegoslaven.

Bovenstaande tekst is de enige referentie naar Ljubljana uit mijn allereerste reisverslag ooit (1972): met de trein door Europa. In mijn herinnering maakte het station een deprimerende indruk. Maar is dat niet zo bij alle stations? In elk geval, Ljubljana vandaag is een rustige, gemoedelijke, vriendelijke stad, rijk bedeeld met historische monumenten en leuke terrasjes al dan niet langs de Ljubljanica-rivier. Allerminst deprimerend! Integendeel.
‘t Is zondag vandaag. Eerst nog een autowegenvignet kopen (30 € voor een maand). Dan de E61 snelweg op. Die slingert onder een opnieuw stralende zon door een groen, heuvelend landschap: 60 % van de oppervlakte van Slovenië is bos. Uitrit 35 – Ljubljana zahod – voert ons recht het hart van de stad in, tot in de parking onder Kongresni Trg (Kongresplein). Bovendien zijn er grote EN propere EN gratis toiletten in de parking en … gratis stadsplannetjes. Wat een service!

De terrasjes op het plein onder de grote bomen ogen al verlokkelijk. Maar ‘t is amper 9u30: eerst wat kuieren. Langs de Wolfova ulica naar het Prešernov plein. Hier heerst reeds een gezellige toeristische drukte. Eén of andere Franse toeriste wil met mij op de foto, voor een stadsspel of een weddenschap blijkbaar … of misschien toch voor mijn charmes? Langs de ene kant van het plein ligt de Franciscaner kerk (vrij en kort vertaald uit het Sloveens: Frančiškanska Cerkev Marijinega Oznanjenja Ljubljana). In deze barokke kerk loopt een mis juist ten einde. De kerk zit vol. Een koor brengt een prachtig slotlied. Applaus volgt. Langs de andere kant van het plein liggen “de drie bruggen”: drie – ook al barokke – bruggen op een paar meter afstand van elkaar. Ontworpen in de dertiger jaren van de vorige eeuw door de in Slovenië wereldberoemde architect Jože Plečnik. We kiezen de meest linkse brug (maakt op zich niet uit welke je kiest) en gaan dan via de Stritarjeva ulica naar een pleintje met een leuke fontein. De Robbov fontein zou geïnspireerd zijn door de fonteinen van de Piazza Navone in Rome. Een groepje Italiaanse toeristen vindt de vergelijking duidelijk niet opgaan en lacht om de armtierige waterstraaltjes.

De kathedraal van Ljubljana staat een eindje verder. Op zondag worden er zo maar eventjes 9 missen gevierd, de hele dag door. Maar net op dit moment niet: voor 2 € p.p. bezoeken we de kerk. Ook weer barok, druk beschilderd plafond vermoedelijk van een laatste oordeel, veel licht. ‘t Is een vrolijke kerk.

Eens buiten kunnen we de terrasjes-verleiding niet meer weerstaan. Even genieten van de sfeer en twee espresso’s vooraleer … we gaan klimmen. De vriendelijke dienster wenst ons nog een heel prettig verblijf in Slovenië.

Naar het kasteel van Ljubljana nu, op een groene heuvel 70 meter boven de stad – Ljubljana was groene hoofdstad van Europa in 2016. In het kasteel ben je algauw een paar uurtjes kwijt. Met een audio-gids (zelfs in het Nederlands beschikbaar!) bezoek je wachttorens, kerkers en zalen waarin de geschiedenis van het kasteel en van Slovenië wordt verhaald, de kapel, de vijfhoekige toren. Het kasteel is grondig gerestaureerd; je krijgt voor-na foto’s te zien; er is een modern gedeelte wat wonderwel in het oude kasteel is ingepast. Prachtig groot binnenplein met café en restaurant. En d’er is de grote toren. Van daar boven kan je niet alleen de hoogste berg van Slovenië zien (de Triglav), maar ook ongeveer een derde van het hele Sloveense grondgebied. 

Weer afdalen nu: langs het Levtsikov plein – ook al met een fontein – tot aan de šuštarski most, vrij vertaald: de Schoenmakersbrug. Dan is het tijd voor een late lunch, op één van de vele terrasjes, buiten, in de schaduw, aan de rand van de Ljubljanca.

De vermoeidheid neemt toe. Zo ook het besef dat we niet alles kunnen zien en doen. Onze selectie voor de rest van de dag:

1. De “zuilenmarkt” van Plečnik: een lange overdekte zuilengalerij, waar nu prullaria worden verkocht in allerlei kraampjes.
2. De brug der slagers. Naast gruwelijk uitziende standbeelden op de oevers, heeft deze brug nog iets speciaals. ‘t Is een liefdesbrug. Langs beide brugranden bestaat het wegdek over een breedte van anderhalve meter uit glas. De relingen hangen dan weer vol met liefdesslotjes. Moraal: verliefde koppeltjes stappen over het glas, kijken in de diepte naar het stromende water … het lijkt op een sprong in het onbekende die ze moeten overwinnen vooraleer hun slotje voor eeuwig aan de reling te kunnen ketenen. 
3. De Drakenbrug: iets verderop, een brug met vier standbeelden van draken. Een draak is overigens het symbool van Ljubljana. 
4. De Nebotičnik “wolkenkrabber”: een gebouw uit 1933, 13 verdiepingen hoog met op de 12de verdieping een café! Daar drinken we een wijntje en een kava’tje. Spectaculair uitzicht over Ljubljana en zijn kasteel. Wat een groene stad! We zien Tivoli liggen … een groot park … stond op ons to-do lijstje maar nu we het van hierboven hebben gezien …

Langs het immense plein van de Republiek waar in 1991 de onafhankelijkheid werd uitgeroepen keren we terug naar onze auto. Ons bezoek zit er op maar Ljubljana hebben we voorgoed in ons hart gesloten. Zoals Slovenië zelf?

6u30 – Een eenzame roeier op “jezero Bled” (het meer van Bled). Zowat de enige eenzaat op dit moment. Talrijke joggers, en nog meer wandelaars, jong en minder jong, doen al een “rondje meer”, begeleid door de zang van Sloveense vinken: šjušjkewitžj. Aan het roeicentrum warmen de eerste roeiers zich op. En zowaar … op de terassen van hotels verschijnen vroege gasten al voor hun eerste Kava van de dag.
Leuke jogging – 6 km!

Vintgar.

De Vintgar kloof ligt op zo’n 4 km van Bled. Daar trekken we deze morgen naar toe, vroeg (9 uur) want het kan er zeer druk zijn. Een veertigtal auto’s staan al op de parking bij de ingang van de kloof. Tien euro per persoon en we zijn vertrokken: langs een 1,6 km lang pad wat een paar meter boven het water loopt, of beter gezegd: “hangt”. Het grootste deel van de wandeling is immers over houten loopbruggen die tegen de rotsen geplakt lijken. De Radovna rivier kolkt en borrelt, stort zich stroomversnellingen, loopt onder een oude spoorwegbrug door en duikt ten slotte via de Slap Šum (= Šum waterval) 15 meter de diepte in. De wandeling is gemakkelijk en levert tal van mooie natuurfoto’s op. Maar de menselijke drukte neemt toe: bij de terugtocht zien we in de tegenrichting beginnende files van nieuw aangekomen wandelaars. Op de parking worden nu hele busladingen toeristen gedropt. Er vroeg bij zijn is hier inderdaad de boodschap.

Bled comme un Bled.
Uit “Un coeur de trop” – Brina Svit.

Ondanks de uitspraak van de Sloveense schrijfster Brina Svit is Bled geen “bled”, in de betekenis van godvergeten, achterlijk dorpje. Wel integendeel. Het iconische meer van Bled zorgde sinds begin 20ste eeuw voor een constante toestroom van “the rich and famous”. Vandaar de statige huizen. Nu bezoeken ook de “not so rich and famous” het romantische meer en omgeving.

Onder een staalblauwe hemel met stralende zon starten we onze wandeling rond het meer, 6 km. Het eerste wat ons opvalt – behalve het vanzelfsprekende meer, de omringende bergen en de “vila’s” – zijn de roeiers. Bootjes van 2, 4 of 8 atleten, al dan niet met stuurman of -vrouw, glijden met grote snelheid over het water. In 2020 worden hier al voor de vijfde keer de wereldkampioenschappen roeien gehouden. Er wordt al druk getraind. Slovenië boven in het roeien?

Een eindje verder vraag ons een Jordaanse toerist om een foto van hem te maken. Met meer, kerkje van Bled en kasteel op de achtergrond. Doen we. Hij was vijf dagen geleden in België en vond Gent de leukste stad. Mee eens! We stappen verder, genietend van de omgeving, elke paar honderd meter halt houdend voor foto’s

Een derde van onze wandeling gedaan. Tijd voor “dva expresso” op een terrasje aan de rand van het meer. Hier zit onze Jordaniër ook. Dus geraken we opnieuw in gesprek: we vertellen hem op onze beurt over onze reis naar Jordanië. “Life is beautiful” zegt hij … “but you have to keep moving”. Waarop ik hem het Sloveense verhaal van de kei en het mos vertel. Waarop hij – deels in het Arabisch – een warrig verhaal brengt over een leeuw die moet rond trekken om prooi te vinden en over water dat zuiver wordt als het stroomt. Hij trekt nu zelf verder … Overigens is het turkooiskleurige water van het meer zeer helder. Hele scholen kleine visjes zien we schaduw zoeken aan de oevers. Hier en daar grotere vissen en … op een geïsoleerde plek hangt een snoek onbeweeglijk op zijn volgende prooi te wachten.

Tito, geboren in Ljubljana, Slovenië en dictator van het vroegere Joegoslavië, heeft uiteraard ook een “vila” laten bouwen aan het meer. In typisch communistische stijl. ‘t Is nu een sjiek hotel – Vila Bled – waar we even een kijkje gaan nemen. De ligging is in elk geval uniek met een prachtig uitzicht op het meer.

Ongeveer half weg de wandeling verlaten we de rondweg en trekken een berg op. Naar een uitkijkpunt wat alleen maar te voet te bereiken is: Mala Ozojnica; langs een smal bospaadje; over omgevallen bomen; steil stijgend – 190 meter met 97 trappen op het einde; bij 30° C … dus puffen, blazen en zweten. Maar de beloning is: spectaculaire panorama’s over het meer. Bovendien zagen we een bosorchis tijdens onze klim!

Op de terugweg raken we echter het spoor bijster! Midden in een steil aflopend bos, doodse stilte, geen pad of weg of mens meer te bekennen. Toch afdalen, meer struikelend dan stappend, af en toe op het achterwerk naar beneden glijdend. Duidelijk niet voor doetjes. Maar we halen het en bereiken opnieuw de wandelweg rond het meer. We lunchen aan de roeiclub. Vandaar is ‘t nog een kleine 2 km tot Vila Mila. Alles bij elkaar hebben we geen 6 maar 8 km gestapt. Rust met een hapje en een drankje hebben we nu wel verdiend.

Vila Mila is een bed & breadfast met “self-catering” appartementjes. Voor vanavond en morgen willen we zelf eten voorzien. Een honderd meter verder is een kleine supermarkt.  Maar eten vinden is niet zo eenvoudig. Etiketten en verpakking zijn ofwel ééntalig Sloveens ofwel drietalig: Sloveens, Kroatisch en Servisch. Zo schieten we niet op. Gelukkig is er Google translate: “zobene pahuljice” zijn havervlokken, “mleko brez laktoze” is lactosevrije melk, “marelica” is abrikoos, “maslo” is boter en “jogurt” … spreekt voor zichzelf. Groenten of fruit vinden we er niet. Vanavond dus maar een gezellig restaurant zoeken.

Kamna, ki se obrača, se ne prime mah.

Letterlijk vertaald betekent deze Sloveense uitspraak: op een rollende steen groeit geen mos. Mijn eigenzinnige interpretatie: wie reist, behoudt een open geest, blijft jong … zoals in “Rust, roest”?

12 juni 2019.

We zijn op de klassieke manier – met eigen wagen – op weg naar Slovenië. Het motregent, het giet, het plenst, het miezert, het drasjt. Regen of ‘t scheelt niet veel. Bijna de hele weg door België, Nederland en Duitsland tot in onze stop-/slaapplaats Günzburg waar … de zon net op tijd door de wolken breekt.

Günzburg: waar de Günz in de Donau stroomt. We hebben nog tijd om door kraaknette, verkeersvrije straatjes te kuieren. Om typische huizen – sommige in vakwerk – te bewonderen (geen echte rijwoningen want tussen alle woningen is een ruimte van zo’n 70 cm gelaten). Om de vele standbeelden op mensenmaat en gedenktekens te ontdekken, onder andere dat voor de slachtoffers van de concentratiekamparts Josef Mengele, een helaas sinistere vroegere inwoner van Günzburg. En waar we nog tijd vinden voor “ein großes Bier” en een Frascati op één van de vele terrasjes op het 250 meter lange marktplein. In de zon, alstublieft!

Achter ons hotel meandert de Günz doorheen een natuurgebiedje. Leuk voor een laatste ommetje.Deze eerste dag afsluiten doen we met een filosofische quote, geschilderd op een decoratieve dakpan in de vitrine van een optieker in Günzburg: “Mit dem Glück ist es wie mit der Brille: man sucht sie … und hat sie auf der Nase

13 juni 2019.

Vandaag schijnt de zon! Maar we krijgen te maken met “Stau” – file – op de snelweg van München richting Salzburg. Zo maar eventjes 50 minuten aanschuiven langsheen een kilometerslange rechtse muur van vrachtwagens. Richting Kufstein betert het: vrachtwagens moeten gecontroleerd blokrijden op de rechter rijbaan. En net voor Kufstein, Oostenrijk, beslist “Waze” om de snelweg te verlaten en ons verder via secundaire (of kleinere) wegen te sturen. Eerst nog een Oostenrijks vignet voor de snelweg kopen … wat we uiteindelijk niet zullen nodig hebben: de snelweg in Oostenrijk zien we vandaag niet meer terug.

We rijden – nog steeds onder een stralende zon – dwars door de Alpen. Doorheen het landelijke Oostenrijk. Langs Kitzbühel, Mittersill, Matrei (dicht bij Kals am Großglockner waar we nog deze winter op ski-vakantie waren), Lienz (zie kasteel), Villach … en dan een stukje Italië. Tot in Tarvisio: het verschil in omgeving is opvallend! Zo proper en georganiseerd Oostenrijk is, zo vuil, slonzig en chaotisch is dit stukje Italië. Op de koop toe verliest Waze contact met internet (grens!) en stuurt ons hopeloos langs obscure, verloederde buurten rond Tarvisio. Wees met Waze toch op je hoede!

Maar we vinden de juiste weg terug en rijden eindelijk Slovenië binnen. Onze eerste indruk is zonder voorbehoud positief. Prachtige natuur, bergen, bossen, verzorgde huizen en dorpjes, pittoresk, landelijk. We rijden door een natuurpark langs wegjes en dreven van amper twee auto’s breed. Slow travel … al de hele dag … soms noodgedwongen.

Na 8 uur onderweg voor 500 km arriveren we in Bled (gisteren ook 8 uur gereden maar dan voor 700 km)! Bled is liefde op het eerste gezicht. Turkoois meertje tussen de bergen in zacht wazig avondlicht. Leuke terrasjes met uitzicht op het meer, heerlijk eten met vriendelijke bediening bij voorbeeld in Vila Prešeren … Elk vakantiehuis, elk café, elk restaurant wat zichzelf respecteert is hier een “Vila”. Wij logeren in Vila Mila.

Benieuwd wat Slovenië ons verder te bieden heeft.