Categorie: Afrika

Woensdag 9 november 2022.

Laatste dag in Palmeira da Cruz op Santo Antão. We nemen de ferry naar Mindelo op São Vicente om 16:00 uur. Even terug rekenen: 2 uur rijden naar Porto Novo langs de kustweg, als er geen oponthoud is. Veiligheidshalve uitchecken tussen 12u30 en 13 uur. Maar eerst nog een flinke wandeling langs de kustweg. Het begin ervan lijkt een beetje op een duinen-landschap. Dat is het niet. De heuveltjes zijn versteend zand, grillige vormen, zanderige druipsteen. Voor het eerst staat de wind zeer sterk. Fijne druppeltjes water worden hier en daar als een nevel de rotsen in gestuurd. Het pad is goed en breed – er passeert ons zelfs een stokoude vrachtwagen, op weg naar illegaal zand? Wel zijn er serieuze niveau verschillen te overbruggen zodat het toch geen gemakkelijke tocht wordt. We stappen 45 minuten in één richting en keren dan terug.

Afscheid nemen van Guy en Dany en Palmeira da Cruz. ‘t is hier een hemelse plek met een warme service en voortreffelijk eten (bedankt, Guy). Maar we moeten naar een laatste eiland hoppen. Nu kennen we de rivierbedding, de bergwegen met kasseitjes, de kustweg. Drie keer houden we halt op de terugweg naar Porto Novo; één keer aan de kust, waar we een aantal jongens druk bezig zien met kruiwagens en zand schoppen. Zandrovers? ‘t Ziet er in elk geval niet naar uit alsof ze een zandkasteel bouwen. Een tweede keer bij een vuurtoren. Derde keer in het laatste deel van de kustweg om te “ezel slalommen”. Hier en daar lopen of staan groepjes ezels op de weg! We rijden zig-zag tussen de ezels door.

In Porto Novo tanken we de Jimny vol en leveren die vlotjes terug in. De zee-terminal is leuker en aangenamer dan die in Mindelo. Je kan er iets eten en drinken. Yevgeni en Nicolai, de Russen uit Palmeira, wachten heir ook. Ondanks de sterke wind verloopt de overtocht rustig. Gelukkig! Bij het binnenvaren van de haven, klinkt “Sodade” van Cesária Evora door de luidsprekers van het schip. Sodade is moeilijk te vertalen: weemoed? Heimwee? Melancholie? Op dit moment niet aan ons besteed: we kijken al uit naar al het nieuwe hier op São Vicente.

Bij het ontschepen in Mindelo spreekt een individu ons aan: of we een taxi nodig hebben. De kerel ziet er niet al te betrouwbaar uit (vooroordeel?) en de officiële taxi’s lijken allemaal al bezet: we gaan te voet naar ons hotel (900 meter). Geen probleem, behalve dat we opnieuw worden aangesproken. Deze keer door een jong, betrouwbaar uitziend persoon, die morgen (?!) zou vertrekken om in Nederland te gaan studeren Hij vraagt beleefd of we met hem schriften willen gaan kopen. Doen we niet. Ah, daar is Casa da Djeda, ons hotel. Wie checkt daar al in? Yevgeni en Nicolai. Wat een toeval. Het lijkt er op dat we hier voortdurend dezelfde mensen tegen komen.

Casa da Djeda, de naam doet Arabisch aan. Zo ook de binnenpatio met veel planten. Geen bier of wijn, geen alcohol te krijgen. We hebben een relatief kleine kamer maar wel kraaknet. De ontvangst is super-vriendelijk en behulpzaam!

‘s Avonds stappen we naar “Taverna”, een bekend Italiaans restaurant in Mindelo. Niet ver, maar af en toe door een smalle, minder goed verlichte straat. Ik heb geen onveiligheidsgevoel. Betty misschien wat meer. Er staat “security” aan het restaurant … Als voorgerecht delen we 40 cm bruschetta. Betty eet vis met heel veel groenten (ziet er heel lekker uit); ikzelf tagliatelli frute di mare (OK, maar veel). Als drank: niet onze favoriet Chã de Fogo maar Sodade, een witte wijn ook uit Fogo. Deze Sodade komt overeen met onze stemming: blij en opgewonden over wat we hier de volgende twee dagen gaan beleven. Terug in Casa da Djeda drinken we nog een gloeiend hete citroengras-tee en dan in bed 😴. Sodade, sodade … klinkt in mijn hoofd.

P.S. Vandaag de “oude Belgen” niet gezien? Jawel, in de zee-terminal van Porto Novo vingen we een glimp van de drie op. Niet meer gezien op de ferry. Ze zullen zich wel vergist hebben van ferry of opnieuw één of ander probleem hebben gehad. 🤣

Dinsdag, 8 november 2022.

Santa Antāo is een waar wandelparadijs. Maar vandaag nemen we de auto. We willen de oude weg “doen” die van zuid (Porto Novo) naar noord loopt (Ribeira Grande). Die heeft de reputatie van spectaculaire panorama’s te bieden. Benieuwd of we nog verbaasd zullen zijn na wat we hier al hebben gezien. Na een lekker en stevig ontbijt in Palmeira da Cruz rijden we de ons zo vertrouwde rivierbedding in.

Een uurtje later dokkeren we vanaf Ribeira Grande de noord-zuid kasseiweg op, over en langs de oude kraters van Santo Antao. Foto’s moeten voor zich spreken want woorden schieten te kort. De panorama’s zijn inderdaad van de indrukwekkendste die we al ooit gezien hebben. Een bekende plek is de richel van Delgadim, een smalle rots-strook tussen twee diepe valleien. Net breed genoeg voor de kasseiweg.

We stoppen voortdurend, bijna bij elke nieuwe bocht in de weg. Plots … wie komt daar de weg afgesjokt? Ongelooflijk: daar zijn ze weer, de oude Belgen! In een kleine bar hebben ze net aan de Cabo’s uitgelegd hoe je een grogue-cola maakt. Misschien is dit de geboorte van een nieuwe cocktail op Santo Antao 😂? Oh ja, mevrouw is gisteren met haar hoofd tegen de badrand gevallen. Flinke buil maar voor de rest is alles OK. Geen tijdsdruk voor ons maar toch: we willen voort en laten de oude Belgen verder te voet afdalen. Een flink eind verder kijkt een Miradouro uit over een krater. Dan rijden we door een dennenbos. Wat een doordringende dennengeur! Hier zijn geen dorpjes meer, alleen nog af en toe een geïsoleerd huis met een paar kinderen, een ezel …

We rijden tot Agua das Caldeiras. Hier hebben we een mooi zicht op de Cova krater. Beneden is de kratervloer opgedeeld in tientallen kleine landbouwperceeltjes. Langs de andere kant, kijken we uit over de zee en zien we zelfs São Vicente liggen. Twee bezwete mannen komen aangewandeld, een Nederlander en een Belg. We raken in gesprek. Zij zijn vanuit de vallei van Paúl, helemaal tot hierboven gewandeld. Kunnen ze met ons meerijden tot Ribeira Grande? Moeilijk in onze kleine Jimny, vooral omdat Alexander – de Nederlander – groot en struis is. Maar moeilijk gaat ook. We rijden volgeladen terug Toch nog een paar keer stoppen: even kort bij de afdalende oude Belgen (“Nee, jullie kunnen we echt niet meer meenemen!”),  bij de Miradouro en bij de Delgadim. Elke keer is Alexander tot tranens toe bewogen van de schoonheid van het uitzicht. In tegenstelling tot deze morgen, verschijnen hier en daar wolken tussen de bergen.

Alexander en Yve betalen ons een biertje op een terrasje in Ribeira Grande. Zij nemen verder de aluguer terug naar Paúl. Wij struinen nog even rond in ‘t stadje, nota bene de “hoofdstad” van Santo Antāo. Klein, pittoresk, sympathiek.

Chã d’ Igreja: had de weg naar Palmeira da Cruz niet opgebroken geweest, dan waren we daar elke keer gepasseerd in plaats van door de rivierbedding te rijden. Laten we toch proberen om tot daar nog te gaan. Dat lukt, de weg is pas na Chã opgebroken. ‘t Is nog een pittoresk dorpje ook, stil, gekleurde huisjes, witte kerk, bewoners die je vanachter het gordijn nakijken.

Als afsluiter van de dag krijgen we bij de avondschemering een ongelooflijk kleurenspel over zee en bergen. Wat een eiland is Santo Antāo toch!

Maandag 7 november, 2022.

Het “maan kijken” van deze nacht is teleurstellend. Om 4u30 staat een oranje maan nog te hoog boven de zee. Ik zet de wekker een uurtje later. Om 5u30 zit diezelfde maan als een klein, verlicht stipje in mist, net boven de zee. Tja … feeërieke maan-foto’s zijn niet voor vandaag.

Deze morgen laten we onze Jimny staan. We wandelen doorheen de inmiddels vertrouwde rivierbedding. Er ligt een eigenaardige constructie: een houten stelwerk met daarop een kromme ijzeren plaat met fijne gaatjes in. Vreemd. Een eindje verder wordt het duidelijker. Een vader schept grint uit de rivierbedding op de gebogen ijzeren plaat die op de houten constructie naar beneden afhelt. Korrelig zand valt door de gaatjes; stenen en kiezels rollen naar beneden. De zoon staat er een beetje beteuterd op te kijken. We mogen een foto nemen.

Een kleine groep Duitstalige toeristen onder leiding van een gids, komt ons tegemoet. We kruisen elkaar bij weer zo’n toestel waar twee mannen als bezeten grind op de plaat scheppen. De Duitse gids blijkt hier alles van af te weten. Bovendien is hij naar eigen zeggen 25 % Belgisch. Hij maakt er een erezaak van om ons alles haarfijn uit te leggen terwijl zijn groep zonder hem verder stapt.

Deze werkmannen zijn de zandrovers van Cabo Verde! Zij scheiden zand van kiezels en verkopen dat zand aan bouwbedrijven. Dat is illegaal in Cabo Verde maar de bouwwoede is (was?) zo groot dat er goed zand te kort is. Sommige zandrovers halen zelfs ‘s nachts zand van de stranden.  Daar zijn verschillende problemen mee. Om te beginnen is strandzand zout. Dat zal later bij gebruik in de bouw tot problemen leiden. Bovendien zijn op deze manier al hele stranden verdwenen. Resultaat: zeeschildpadden die al honderden jaren op hetzelfde strand eieren komen leggen, vinden plots alleen maar rotsen … waar ze op sterven! Ten slotte erodeert de kust en brokkelt af, samen met de weg die op de rotsen is aangelegd. Dat hebben we inderdaad zelf kunnen vast stellen. In heel Cabo Verde zijn er zandrovers, zelfs waar het eerder woestijnachtig is, hoewel woestijnzand dan weer te fijn is voor gebruik in de bouw.

Uiteindelijk is wat deze zandrovers in “onze” rivierbedding doen, nog relatief onschuldig. Het zand is “goed” en tot veel erosie zal hun werk niet leiden. Waarom doen ze dat? Om te leven of te overleven … De twee verbeten scheppers zijn fier op hun werk. Ze poseren netjes voor de foto. De groep van de Duitse gids is inmiddels in de verte achter een bocht verdwenen. De gids rept zich verder. Ook wij stappen voort.

Een eindje verder, juist voor een watervalletje, wijst een bord ons links naar Boca Ambas as Ribeiras, uit de rivierbedding en steil klimmend. Voordeel: mooie panorama’s; nadeel: zwaar, heet, weinig schaduwplekken. Een Cabo komt zingend de berg af en begroet ons uitbundig. Twee andere toeristen – opnieuw Belgen – hebben het ook zwaar. Na meer dan een uur klauteren, stappen we aan een verlaten en vervallen huis over de bergkam. Vanaf nu is het alleen nog dalen! Maar eerst … komen we aan restaurant Joanna’s. Deze plek is op geen andere manier te bereiken dan via voetpaden. We worden binnen geroepen door de dochter van Joanna.

Er zit een grote groep Duitse wandel toeristen. Toch is er plaats voor ons, onder een rieten afdak; tafeltje met “toile cirée”. Betty bestelt een fruitsap (nadat we hier al een kwartiertje zitten, tijd is geen issue in Cabo Verde 😀). Er komt een literkan papaya-sap aan! Joanna zelf vraagt ons in het Portugees (of is het Creools) wat we willen eten – geen menukaart. “Omelette” lijkt het enige woord te zijn wat zowel zij als wij begrijpen. Dat bestellen we dan maar. Drie kwartier later komen onze borden: omelette met rijst, erwtjes,  tomaten en nog een paar groenten waarvan ik de naam moet schuldig blijven. Lekker. Dan komt dessert, blijkbaar inbegrepen : lekker fruit-bord met banaan, papaya, limoen … Bij de koffie horen een soort kleine, dikke donuts met cocos. “Beignets de coco” zegt de dochter van Joanna. Alles samen de spectaculaire prijs van 1.280 $ (escudo) = ongeveer 11 €. Ik rond de rekening naar boven af op 1.500 escudo. Na vele obrigado’s en obrigada’s kunnen we langs een ander pad dan deze morgen aan de afdaling beginnen. Het gaat geleidelijk naar beneden en wordt zelfs breder, zodat af en toe zelfs een aluguer passeert.

Dit pad voert ons uiteindelijk langs de zee tot in Cruzinha, pittoresk dorpje een halve kilometer van Palmeira da Cruz Ecolodge. We zijn ruim 6 uur “onderweg” geweest, waarvan 2 uur bij Joanna’s. Nu nog wat zwemmen in de infinity-pool, van het uitzicht over de oceaan genieten, aperitieven, met de nieuwe gasten babbelen (Fransen die in Barcelona wonen en werken), avondeten, ambiance …

Zondag 6 november 2022.

Op zondag wordt hier gewerkt in en rond Cruzinha. Een bulldozer graaft de berg af waarover de weg vroeger tot ieders tevredenheid liep. Maar die berg moet weg Er zal een nieuwe vlakkere asfaltweg komen.

Rustiger dan gisteren rijden we door de rivierbedding, weg van Cruzinha en Palmeira da Cruz. Staat er nu niet meer water in de bedding dan gisteren? Misschien een illusie. Deze keer gaat het richting Ponta do Sol, aan de noordelijkste punt van Santo Antao. Een groot deel van de weg daarnaartoe hebben we gisteren al gedaan. Maar nu in de andere richting en met morgenlicht ontdekken we steeds weer andere vista’s. Overal staat suikerriet. De “pluimen” ervan waaien vrolijk in de wind. We doen rustig aan, met veel stops: meer dan een uur over amper 30 km.

Ponta do sol. 

Ponta do Sol, aan de kust, is een groot dorp, of is het een stad? Met veel half afgewerkte, relatief nieuwe gebouwen waarvan meer dan de helft leeg staat. Geen uitzondering op Cabo Verde: Corona heeft hier diepe sporen nagelaten. Toeristen zijn weg gebleven, waarschijnlijk ook nu nog.

We willen wandelen, richting Fontainhas. Maar we doen dat langs de achterkant van het stadje, langs de zeekant. Dit is de meest “authentieke” weg. Soms is het niet duidelijk of we aan de achterkant of aan de voorkant van de huizen lopen. Een enkele keer lijkt het alsof we in een doodlopende weg belanden tot een Cabo ons duidelijk maakt dat er nog een smal steegje is. De weg stijgt nu. We volgen een vrouw met twee plastic potten op haar hoofd, de ene op de andere gestapeld. Met constant ritme en vaste tred stapt ze de helling op. We kunnen niet volgen. Een beetje verder herstelt een tiental mannen de weg, op zondag! Aan een groepje van vier “niet-werkers” vragen we bevestiging of dit wel de juiste weg naar Fontainhas is. Yep, dat is het. In ruil krijgt één van de mannen mijn uitgerafelde oude pet … die hij in dank aan neemt.

Fontainhas. 

De wandelweg, deels grint, deels kasseien begint nu serieus te stijgen. We passeren een complex van half-open betonnen varkensstallen. Er zijn  grote betonnen boxen en kleine varkensboxen, alles net zoals huisjes tegen de bergwand geplakt, terrasbouw! Dan stappen we verder langs de kustweg naar Fontainhas, af en toe stijgend maar best te doen. Achter iedere bocht hopen we / verwachten we het dorpje te zien. Maar nee … alleen panorama’s van de bergen, de zee en Ponta do Sol. Tot 40 minuten later, het zicht waarvoor we gekomen zijn, opduikt: de gekleurde huisjes van Fontainhas! Even aarzelen: zullen we afdalen tot het dorpje? ‘t Is al laat en we hebben niet genoeg water en geen eten mee, een paar pruimen en cantuccini’s niet te na gesproken. Geen probleem vertelt een Cabo ons: je kan er eten en drinken. Bovendien is het ook niet zo ver meer: in totaal ongeveer 3,5 km van het centrum van Ponta do Sol tot Fontainhas. Dus stappen we verder … het dorpje in.

De oude Belgen.

Wie zit daar onder de schaduw van een boom op het kleine dorpspleintje van Fontainhas? De “oude Belgen” van een week geleden Maar ‘t zijn er nu drie: de vrouw van één van hen is er bij. Opnieuw hebben ze een horror-verhaal. Vorige keer was de vrouw ziek achtergebleven in hun hotel. Maar nadat we samen ons biertje hadden gedronken in Tarrafal bleek dat die mevrouw door het hotel reeds naar het ziekenhuis was gebracht, eerst in Tarrafal, daarna in Assomada. Verdict: erge diarree + blaasontsteking + misschien appendicitis; minstens een week ziekenhuis. Dat wilden de “oude Belgen” niet: ze zijn toch verder gereisd. Nu zijn ze tot hier gewandeld en mevrouw ziet er redelijk OK uit.

Maar wij zoeken eten en drank. Even door de één meter brede steegjes wandelen – Fontainhas is maar klein. Er is inderdaad een “bar-restaurant”, dat wil zeggen: een kaal lokaaltje met twee tafeltjes en vier stoelen. Bovendien belooft een roestig uithangbord “Ici, on parle français”. Helaas … wie hier ook Frans zou gesproken hebben, is er niet; alleen een mevrouw met peuter. Toch krijgen we een menu-kaart met keuze tussen twee gerechten: cachupa of omelette. We gaan voor de omelette … maar … de kippen hebben vandaag niet gelegd: geen omelette! We stellen verder geen vragen – cachupa zien we hier niet zitten – alleen drank dus. Een sinaasappelsap voor Betty – nee, dat is er ook niet; ‘t wordt mangosap – een “cerveja nacional” (Strela) voor mij.

Caleta. 

De terugtocht verloopt vlotter en gemakkelijker dan gedacht. We wandelen wat rond in het zo goed als verlaten Ponta do Sol, kopen koekjes in een supermarktje, vinden “Caleta” een leuk restaurantje aan de oceaan. Hier bestellen we, buiten op het terras in de schaduw, bruschetta. Maar eerst krijgen we een soort van gezouten cake met een vinaigrette met vis-smaak. Heel lekker, net zoals de bruschetta’s met – misschien – een ietsie-pietsie te veel vers geraspte look. Binnen is het restaurant helemaal in het felblauw geverfd. Vooral de bar is fotogeniek. Een foto mag maar dan zonder de Franse eigenares van Caleta – de barman mag er wel op!

In Palmeira da Cruz heeft Guy voor sashimi van lokale vis – Black Jack en Amberjack – als voorgerecht gezorgd. Heel lekker! Ook hoofdgerecht – kip-curry – en nagerecht – flan caramel – smaken. Als dan ook het gezelschap meevalt – drie Russen, een Duitser, het koppel “jonge Belgen” en wij – dan kunnen we zeker spreken van een absolute topdag.

Vannacht om 4u30 opstaan om de volle maan te zien ondergaan in de zee.

Zaterdag 5 november 2022.

In het weekend is er geen rechtstreekse vlucht van Praia naar Sāo Vicente. We moeten met Bestfly eerst naar Sal vliegen en vandaar, met hetzelfde vliegtuig – uitstappen en weer instappen – naar Cesária Evora International Airport op Sāo Vicente. Dat “eiland hoppen” verloopt allemaal super vlot. Nog maar pas zijn we opgestegen in Praia of we vliegen al over het kleine eiland Maio: lijkt grotendeels zand- en zoutvlakte te zijn. Dan langsheen Boavista en afdalen naar Sal, wat ook grotendeels vlak en zanderig is. Vanuit de lucht zien we de reusachtige resorts aan de stranden. Half uurtje wachten in de luchthaven van Sal. Verder nog een vluchtje van een half uur naar Sāo Vicente. Taxi nemen naar de ferry-terminal in Mindelo. Voor 3.200 escudo kopen we bij Armas twee heen- en terug tickets om naar ons eiland van bestemming te hoppen: Santa Antāo.

‘t Is middag; de boot vertrekt pas om 14:00 uur. We wachten en eten onze meegebrachte lunch in de zo goed als verlaten, grote “marina terminal”. Bij ‘t vertrekuur wachten een tweehonderdtal passagiers om in te schepen, naast een klein aantal auto’s. Ook de overtocht verloopt vlot. Er worden wel kotszakjes uitgedeeld – ik neem er ook één, je weet maar nooit – het schip schommelt sterk (de oceaan, hé). Net buiten de haven passeren we Djeu, een mini-eilandje. Het lijkt op een grote drol midden in zee.

Iets na 15:00 uur: eindelijk in Porto Novo, op Santo Antāo.  Hier wacht een auto-verhuur bedrijf ons op om ons de sleutels van een Jimny 4 x 4 (Suzuki) te overhandigen. We maken er toevallig kennis met een koppel Belgen – veel jonger dan wij – die ook in Palmeira da Cruz Eco-lodge verblijven. Zij hebben deze morgen nog “weg-instructies” via e-mail gekregen van Dany en Guy, de eigenaars van Palmeira. Betty neemt een foto van die e-mail want het lijkt wat ingewikkeld:
“Het laatste half uur is er een wegblokkade. Je ziet de wegaanduiding CRUZINHA en die moet je volgen door de rivierbedding!!! Even uitleggen: je rijdt effectief naar links op de slechte weg en 50 meter verderop opnieuw naar links en je rijdt onder de brug. 20 minuten door de canyon, prachtige weg, ligt slecht en af en toe wat water. Op het einde zie je een  brug onder constructie .Je neemt de weg rechts naar boven, links is de oceaan. Na 400m verder is er een heel klein weggetje naar rechts en dat moet je nemen. 200m verder ben je op Palmeira 🌴.”
We zien het wel.

Langs de kustweg is het landschap eerst kurkdroog; hoge rotsachtige en steile bergen langs de ene kant, blauwe oceaan langs de andere kant; geiten en ezels op en over de weg; geen bewoning; geen mensen … niets. De weg (grotendeels kasseien, soms asfalt) stijgt fel, daalt dan weer even sterk, en zo verder. Meer naar het noorden wordt alles groen. En plots: een dorpje tegen de bergwand geplakt, met huisjes in verschillende felle kleuren. Zo mooi. Uiteraard stoppen we steeds weer om foto’s te nemen. Voortdurend opletten: hier en daar is de helft van de weg verdwenen in zee, weggespoeld tijdens het regenseizoen.

We schieten niet op. Bijna 17:00 uur – om 18:00 uur wordt het donker! – en we komen aan de vermelde wegblokkade! Een houten bordje wijst ons naar links, een grintweg in. ‘t Is inderdaad een rivierbedding, droog, althans in het begin: naarmate we verder rijden komen we meer in water terecht! Is dit wel de juiste weg? Het pad wordt nog moeilijker, niet meer te doen met een gewone auto. Stoppen en even rondkijken: natuur, bergen, water, kiezels … een verlaten en vervallen huis … verder geen weg meer te zien. We keren terug en … komen een andere “Jimny” tegen: de jonge Belgen van daarnet! Even samen overleggen: ‘t moet meer richting de zee zijn. We zijn bijna terug aan de “grote” weg als we een brug zien. Dat is de brug waarvan sprake in de e-mail. YES! We rijden onder de brug, verder door de nu half-droge river; komen zelfs een aluguer tegen!?; nog verder een mevrouw en meneer aan wie we bevestiging vragen dat dit de weg naar Palmeira is. Ja, dus. ‘t Is 17u30 als we Palmeira – eindelijk – bereiken.

Nu snel nog een drankje en een mooie zonsondergang meepikken. Palmeira da Cruz Ecolodge wordt uitgebaat door twee Belgen – Guy, die kookt en zijn vrouw Dany die ons rond leidt in onze kamer met ongelooflijk uitzicht op zee en bergen. Er zijn zes kamers, volzet op dit moment: een internationaal gezelschap van Belgen, een Duitser, een Russische … Samen eten, babbelen en de avond afsluiten met grogue. Guy biedt twee soorten aan: de heldere, basis grogue en een licht amber-kleurige die op eiken vaten heeft geslapen. Die laatste is de betere: ‘t smaakt een beetje rum-achtig. D’er is ook Pontche. Dat is grogue aangelengd en gezoet met honing. Geen amateurs.

Van al dat eiland hoppen wordt je moe. We zoeken in het pikdonker onze kamer op en hoppen in bed. Sweat dreams!