Boeda.

7 november 2026.

Nagyvásárcsarnok.

Gezond de dag beginnen, met een Granola bowl (Betty) en Zabkása (porridge met fruit) voor mij, in Café Brunch Budapest – Fővám tér. Dat ligt op een boogscheut van Nagyvásárcsarnok (de grote centrale markthal), nog net in Pest, dicht bij de Donau.

“Groot” is de hal zeker. Er zijn – naast eettentjes – kraampjes met kleren, souvenirs, prullaria, groenten en fruit, paddenstoelen, specerijen, vlees …. Vooral die slagerswinkels trekken onze aandacht. Hier verkopen ze runderpens – wit en een soort honingraatstructuur – en varkenspoten, varkenshuid, varkensoren, varkenstong … Mangolica – witte blokken die voornamelijk uit vet en een beetje spek van het beroemde Hongaarse Mangolica-varken bestaan – kost amper 5€ per kilo, een koopje! Maar we hebben geen tijd voor en ook geen nood aan inkopen.

We gaan naar Boeda. Daarvoor steken we de Donau over langs de groene, stalen, vrijheidsbrug, 333 meter lang. Die wordt bewaakt door vier monumentale torens, met op elke toren een turul, een mythische, Hongaarse roofvogel. We komen die nog wel tegen …

Gellértheuvel.

Pest is vlak, maar hier in Boeda botsen we al onmiddellijk op een 260 meter hoge rots. De naam – Gellértheuvel – is misleidend, ik noem het “berg”. Met een tandrad kun je naar boven, maar wij verkiezen te genieten van de stralende zon, de herfstkleuren van struiken en bomen op de berg en de tocht naar boven. Je bent jong en je wil wat … prachtige panorama’s van de Donau en Pest bijvoorbeeld.

Op de top van de Gellértheuvel prijkt het Hongaarse vrijheidsbeeld, een vrouw die vredelievend een palmtak verheft. De Sovjets hebben dit nog na WO II neergepoot, uiteraard niet als vrijheidsbeeld, maar ter ere van de heldhaftige Sovjetstrijders en uit “Hongaarse dankbaarheid”. Er stond oorspronkelijk ook nog een soldaat met rode vlag naast het beeld. Maar na 1989 bleek die Hongaarse “dankbaarheid” toch niet zo groot: de soldaat is weg …

Achter het Vrijheidsmonument ligt de “Citadella”, een 170 jaar oud, versterkt fort in witte steen. Netjes gerestaureerd, herbergt het nu een modern museum over de Hongaarse geschiedenis en een café. De koffie is er excellent, zoals overal tot nu toe. Het museum laten we voor wat het is. We verkiezen “verpozen op een bankje in de zon”. Naast ons arriveert een groepje middelbare-leeftijd-Hongaarse- toeristen. Iemand haalt likeurglaasjes uit een rugzak en een fles met een bruin vocht. Glaasjes vullen, achterover slaan en weg zijn ze weer.

Afdalen langs de andere kant van de Gellértheuvel is sneller dan stijgen … Door een herfstbos en een recent landschapspark ter ere van Nelson Mandela. Van een hoge witte zuil ter ere van de vrijheidsstrijders van 1956 is het cijfer 1 af gevallen. Van hier af krijgen we prachtige uitzichten op de Tabán.

Tabán.

Zo belanden we in die Tabán, de wijk onder de “burchtheuvel”; ja, opnieuw een hoge rots met daarop de Boeda-burcht of Boeda paleis. De Tabán wijk is één van de oudste delen van de stad, honderd jaar geleden nog zeer levendig en “bohemiaans” met winkeltjes, bars en cafés. Maar daar is weinig van over: een herbouwde Servisch-orthodoxe kerk, moderne appartementsblokken en een groot, nieuw aangelegd park.

Lange tijd waren de Ottomanen hier de baas. Een paar grafstenen met Turkse tulbanden herinneren hieraan.

Door het park – wat is dit deel van Boeda groen! – komen we tot wat meestal de top attractie van Boedapest wordt genoemd: het koninklijk paleis.

Budai Királyi Palota.

Deze keer hebben we de lift naar boven genomen. We wandelen rond … af en toe tussen hordes toeristen … sterk onder de indruk … wat een ego’s hadden de vroegere Hongaarse heersers toch. De wacht voor het Sándor-paleis wordt net afgelost. Het Sándor-paleis is de ambtswoning van pas verkozen nieuwe president van Hongarije, András Baka.

We dalen af want het is bijna 15:uur: dat wordt wel een erg late lunch! Onderweg passeren we het tandradbaantje naar de burcht. Beneden is het aanschuiven om daarmee nog naar boven te rijden.

Voor lunch, bestel ik Rántottás Pirítós (roerei met tomatensaus, allerlei kruiden en zuurdesem brood) maar blijkbaar is mijn Hongaarse uitspraak nog niet top. De ober begrijpt het wel maar corrigeert diplomatisch: meer “sjsj” op het einde van een woord en klemtoon waar het accent staat!

Na de lunch moeten we nog 2 km, terug naar het hotel. Eerst opnieuw over de Donau langs de kettingbrug. Dan doorheen het Elisabeth park, genoemd naar Sissi, officieel keizerin Elisabeth van Oostenrijk. Hier draait momenteel een verlicht reuzenrad. Plus, er staan allerlei kraampjes met handwerkjes, snuisterijen, koffie … Heel veel oog hebben we daarvoor niet meer: we zijn hondsmoe, andermaal 10+ kilometer. Tijd om uit te rusten. Wat is Boedapest vermoeiend.

Zo vermoeiend dat we beslissen om vanavond voor “takeaway sushi” te gaan. Die bestellen we ter plaatse in het piepkleine maar leuke Sushi Lotus Restaurant. Twee glaasjes witte wijn terwijl we wachten; extreem vriendelijke mevrouw; ook weer leuk!

En de sushi smaakt in ons hotel-appartement, hoewel … extreem straffe wasabi!