Dorset dorpjes.

21 juni 2026.

We worden gewekt door het geloei van koeien, een dertigtal zwarte en een paar bruine. Ze staan achter de haag aan het eind van “ons” terrein en staren ons aan alsof ze iets van ons verwachten. Mooie beesten die nog kunnen stappen en lopen in uitgestrekte weiden, geen dikbillen.

Purse Caundle.

Na de stad gisteren (Sherborne)is het vandaag de beurt aan Dorset dorpjes. Te beginnen met Purse Caundle. Maar eerst een stilaan vertrouwde rit door smalle wegen met metershoge muren. Af en toe moeten we een paar tientallen meter achteruit, omdat er met een tegenligger geen andere oplossing mogelijk is. Haal je hier 40 per uur, dan heb je flink gereden met weinig of geen tegenliggers.

Purse Caundle is niet veel meer dan een twintigtal huizen langs een smalle straat. Er is een fotogenieke kerk uit de 16de eeuw en een “manor house” uit dezelfde periode. Die manor is privébezit. Zoals het een Engelse manor betaamt, zou het “haunted” – behekst – zijn. Kortom, dit dorpje is wat Engelsen “charming” noemen.

Shaftesbury.

De autorit naar de voet van Gold Hill in Shaftesbury is best uitdagend: niet alleen smal, maar ook nog een keer bochtig en stijgend. De beloning is niet mis. Gold Hill is een steile kasseiweg – gemiddelde helling 21% met stukken tot 25% – en oude huisjes. Gelukkig verkeersvrij! Boven wacht een ongelooflijk uitzicht: de pittoreske straat met op de achtergrond het diepgroene Dorset landschap.

Ook koffie wacht boven, op een terrasje waar Gold Hill splitst in twee kleine steegjes. We hebben een ongerept zicht op de straat, het landschap en de toeristen. Enkelingen stappen zuchtend en zwetend naar boven – temperatuur 25° C – zoals wij. De meesten komen uit een van de twee steegjes die beginnen op High Street, het drukke centrum van Shaftesbury. Je ziet de verbazing van die nietsvermoedende passanten. Meestal verschijnt er een glimlach op de lippen. Dan wordt de smartphone bovengehaald en geposeerd en “ge-selfied”. Het duurt een tijdje vooraleer onze koffie op is.

Shaftesbury is een stad, geen dorpje. Dat is o.a. te zien aan de drukte op High Street en de grootte van middeleeuwse St.Peter’s Church. Binnenin kun je draadloos en cashloos offeren. Wacht even: laten we dat met Apple pay proberen, gezien het betalingsprobleem bij Sainsbury’s. De minimum-donatie is 3 £. Vlot elektronisch betaald, alles werkt! God aanvaardt elke creditcard en alle manieren van betaling.

We wandelen naar Castle Hill. Een kasteel ontbreekt hier, maar het uitzicht over Dorset is subliem, zeker als de zon schijnt. De Abbey & Park walk brengt ons opnieuw langs de andere kant van de heuvel waarop Shaftesbury gebouwd is. De abdij uit 888 is niet meer dan een ruïne. Toegang tot tuin en abdij is betalend en slaan we over. Niettemin krijgen we felicitaties voor ons schoeisel – zware stap-schoenen – van de lokale gids. Het park waar we wel doorwandelen is het St. James park. Vandaag doen we in Engeland zoals de Engelsen: “Picnic on the green”, onze meegebrachte lunch verorberen in het park.

Ashmore.

Ashmore is het hoogste dorpje van Dorset (213 meter). Hoewel, dorpje? Met nog geen 200 inwoners heeft het meer weg van een gehucht of “hamlet” dan van een dorp. Eigenaardig, dat wel! Een vijvertje in het centrum met daaromheen oude huizen, sommige met een dak van gekamd tarwestro. Er zijn trouwens veel huizen met een strooien dak in Dorset. Een paradijs voor brandverzekeraars?

Daarmee besluiten we onze “Dorset dorpjes tour”. Tijd om wat te luieren in Bramble en te aperitieven.

De westelijke avondhemel kleurt karmijnrood. Morgen komt de Europese hittegolf naar Dorset …