20 juni 2026.
De schuchtere avondnevel van gisteren is vanmorgen vroeg uitgegroeid tot een volwassen mist met motregen. Gelukkig stopt de regen snel. Ook de mist trekt langzaam op. Een geelgors en een witte kwikstaart komen alvast insecten uit het grasveld achter ons vakantiehuis zoeken.
Sherborne.
In vogelvlucht ligt Sherborne, een stadje in het noorden van Dorset, amper 18 km van Bramble. Maar langs de weg rijden we ruim 26 km of in tijd gerekend: 40 minuten. Op deze smalle wegen, soms niet breder dan een auto met twee meter hoge muren langs beide kanten, kan het moeilijk sneller. Deden we trouwens niet aan “slow travel”?
Sherborne is bekend om zijn abdij. Die zoeken we eerst. Alhoewel, veel zoeken is er niet aan: vanaf onze parkeerplaats op Old Market Yard zien we de donkergele, vierkante toren van de abdij. We wandelen door straatjes met huisjes in dezelfde goudgele kalksteen, typisch voor Dorset. Zowel de abdijkerk als het plein met grasveld ervoor zijn indrukwekkend.
Van hieruit wandelen we door Cheap Street, de historische hoofdstraat met enkele vakwerkhuizen en stokoude gebouwtjes. Een “local” ziet ons foto’s nemen en spreekt ons aan: “Thanks to you people, I realise again how beautiful my town is.” Zo gaat dat: van wat je gewoon bent, zie je vaak de schoonheid niet meer!
Sherborne kasteel.
We stappen verder langs Purlieu Meadow, – zoals de naam zegt: een grote open weide met wandelpaadjes, tot aan de ingang van het kasteeldomein van Sherborne. Bezoek aan tuinen en kasteel kost 20 £ p.p., niet min! Het kasteel moet met gids bezocht worden: volgende tour om 12.30 u.. We hebben tijd voor een koffie. Maar daarvoor moet je, langs de parking, door een tuincentrum wandelen. Plus: koffie wordt geserveerd in een serre. Inmiddels zijn mist en wolken verdwenen. ’t Is een aangename 21° C en een stuk warmer in de restaurant-serre.
Het kasteel dan. Eigenaardig is het minste wat je kan zeggen. Het oogt streng, militaristisch, een zogenaamd “Tudor-landhuis”. De gids mompelt een maar half verstaanbaar Engels. Hij leidt ons door een tiental kamers in verschillende stijlen en met steeds andere functies en vertelt anekdotes over Sir William Raleigh, 16de eeuwse bouwer en eerste eigenaar. Onze gidsbeurt loopt uit tot anderhalf uur! We hebben honger en wandelen terug naar Sherborne centrum.
Café D’Urberville.
Typischer Engels wordt het niet: Café d’Urberville in hartje Sherborne. De bar is op de tweede verdieping, te bereiken via een versleten, afgebladerde, houten trap. Houten vloer; allegaartje van houten meubels; ruwe muren met verschillende lagen pleister in vervagende kleuren; roestige, ijzeren ramen; attente bediening. De lunch is andermaal lekker: zalm met plattekaas en dille op een bagel met sla of avocado op zuurdesembrood met salsa verde.
Sherborne Old Castle.
Er zijn twee kastelen in Sherborne: het reeds bezochte Tudor-kasteel uit de 16de eeuw, maar ook een vierhonderd jaar oudere ruïne van een middeleeuwse versterkte burcht. Die moeten we ook nog zien. Alleen …. toegang tot het terrein van die fotogenieke overblijfselen kost nog een keer 7,50 £ en meer dan een ruïne is het niet. Vanuit het park van het Tudor-kasteel kun je wel naar “The Old Castle” wandelen, maar niet op het terrein of de ruïne ervan komen.
Die wandeling is prachtig! Langs de rand van het meertje in het park, doorheen het bos – ideaal in de schaduw, want de zon begint te branden – langs een beekje met waterval tot … een lange, hoge en oude muur: de muur van het oude kasteel. Het wandelpad loopt langs de muur en gelukkig is er op één plek een groot gat. Zo, we hebben onze foto’s van de ruïnes beet.
Tijd nu om inkopen te doen. Wie kon vermoeden dat dit zo stressvol zou zijn?
Cash.
Aan de kassa van supermarkt Sainsbury’s betaal ik zoals gewoonlijk met Apple Pay. Niet deze keer, want de transactie wordt geweigerd. Eigenaardig, dat werkte altijd. Bankkaart geprobeerd: geweigerd! Visa-creditcard geprobeerd: geweigerd! We hebben geen cash bij: al twee keer reisden we in Engeland zonder één pond op zak, en nu??? Apple Pay opnieuw ingesteld met mijn Nederlandse bankrekening. Deze keer verschijnt het bericht: deze betaalterminal aanvaardt dit soort kaarten niet! Kan het zijn dat hier bij Sainsbury’s Europese bankkaarten niet werken? Of alleen niet aan deze kassa? Hoe dan ook, we houden de file achter ons op. We zetten de volle winkelkar aan de kant en moeten op zoek naar cash!
Eerst een bankautomaat vinden. Wat doelloos rondlopen, vragen aan een passant: er blijkt een cashpunt buiten aan de supermarkt te zijn. Bankkaart proberen: transactie geweigerd! Nu worden we pas echt ongerust. Visa-creditcard proberen … spannend … joepie, er komt geld uit de muur! Engelse ponden, ze voelen aan als stijfgestreken boterhampapier. Maar we zijn wel gered!
’t Is bijna 18 uur als we op het terras van Bramble kunnen genieten van een wijntje en de zonsondergang.
