On Chesil Beach.

24 juni 2026.

Chesil Beach.

Voor het eerst kan ik de titel van een succesroman gebruiken als titel van een blogpost: “On Chesil Beach”, van één van mijn favoriete auteurs, Ian McEwan. Chesil Beach is een natuurlijke, bijna volledig rechtlijnige kiezelbarrière, 29 km lang aan de Jurassic Coast. Ze beschermt de stranden, het binnenland en een brak water lagune tegen overstromingen. Daar willen we vandaag naartoe, denkend: “Het wordt 35° C. Aan de kust is het koeler”.

Thomas Hardy.

Een foto nemen van het huis wordt ons niet gemakkelijk gemaakt. Eerst nemen we een verkeerd pad in Thorcombe Wood, een oud eiken- en beukenbos. Dan vinden we wel het juiste pad, maar het huis is goed verstopt; moeilijk te fotograferen. Verder trekken dan maar.

Maumbury Rings.

Naar de Maumbury Rings: een eigenaardige, cirkelvormige structuur, door onze neolithische voorouders gebouwd. De stad Dorchester heeft de structuur inmiddels volledig omsingeld. Maar er is een grote parking aan de overkant van de straat.

Hier zou de prehistorische mens naar kalk hebben gegraven, nodig om hutten te bouwen en voor rituele gebeurtenissen. Met de uitgegraven grond is de cirkelvormige constructie opgeworpen. Vermoedelijk was het ook de bedoeling om hier godsdienstige ceremonies te houden, een beetje zoals Stonehenge. Zover is het nooit gekomen. Dan arriveren de Romeinen, die er een amfitheater in zien en het prompt als dusdanig verbouwen en gebruiken. Nog later, tijdens de Engelse burgeroorlog (medio 17de eeuw), wordt de cirkel gebruikt als legerkamp en versterkte vesting. En nu … ligt het groen begroeid en ongerept, vrij toegankelijk in de stad.

We klimmen de groene helling op, wandelen … maar maken de cirkel niet rond. We dalen Halfweg af en kuieren over het centrale plein. Meer van dat.

Maiden Castle.

Amper 2 km verder ligt Maiden Castle, een heuvelfort uit de ijzertijd, veel groter en uitgestrekter en in het midden van het Dorset-platteland. Er zijn verschillende concentrische aarden verdedigingswallen die een gebied van meer dan 35 ha. omsluiten. In zijn bloeiperiode moeten hier honderden mensen gewoond hebben.

Stappen maar, tussen de natuurlijke grasmaaiers: schapen! Maar de zon brandt; er is geen plekje schaduw: alle vroegere houten constructies zijn verdwenen. Het wordt zwaar … we zijn hier alleen met de schapen. Helemaal boven nog even het 360° panorama overschouwen; dan snel terug naar de airco-auto. Op naar de koele(?) kust.

West Bay.

West Bay is een kuststadje aan de meest westelijke rand van Chesil Beach. Hier begint de kiezelbarrière eigenlijk. De Brit-rivier mondt er uit in zee. Er zijn wat fotogenieke plekjes. Er is een grote, uitstekend, diepbruine klif bij het strand van fijne kiezels (stapt moeilijk!). Voor de rest is het een badplaats met ijsjes-verkopers, fast-food restaurants, kermisattracties, terrasjes met helaas bitter weinig schaduw. Voor wie er van houdt: mooi! Maar niet echt ons ding, toch niet bij 35° C.

Een eindje verder ligt Bee Hive Beach aan de Jurassic Coast. Misschien moeten we daar even een kijkje nemen? Valt dat tegen: we worden al naar de “overflow-parking” geleid! Hier zijn veel mensen, badgasten en dus “fast-food” “fast-drinks” tenten. Toch even op het strand wandelen: fijne kiezels, moeilijk … en heet. Gelukkig vinden we een beter wegje: de kliffen op, met een beetje zeebries. “Far from the Madding Crowd” – ver van de gekke massa – om de succesroman van Thomas Hardy te parafraseren.

Terug naar “huis”. Probleem: Google Maps doet het niet, geen internet-bereik! Gelukkig na een tijdje wel op Betty’s iPhone. Snel “Ansty” invoeren en we zijn vertrokken. Alleen … er blijken drie Ansty’s te zijn in Engeland. Dat beseffen we te laat: we zijn op weg naar Antsy in Wiltshire! Vermoedelijk zo’n 25 km te ver gereden.

‘t Was een vermoeiende dag, ook en vooral door de hitte. Morgen rustig aan doen.