13 augustus 2026.
Als de schrille roep van de Ibissen weerklinkt – 8 uur ‘s morgens – holt iedereen naar buiten: zon! De zon priemt zowaar door de wolken. Dit wordt eindelijk een dag om echt van de Drakensbergen te genieten.
Ukhlalamba.
Toen de voortrekkers op hun trek naar het noorden een lange bergketen tegenkwamen (1.000 km) met opeenvolgende pieken die leken op de staart van een draak, was de naam snel gekozen: Drakensbergen. Alvast origineler dan de naam in het Sotho: Maloti, wat letterlijk “bergen” betekent. In Zulu-taal is de naam: Ukhlalamba wat barrière van speren betekent. Kortom, er zijn hier hoge pieken, de hoogste tot bijna 3.500 meter. Zo hoog trekken we niet: Betty en ik blijven op 1.500 meter; de rest trekt omhoog de Ukhlalamba in.
Natural Pool.
Een wandeling van Sungubala naar de “Natural Pool” is gemakkelijk: niet te veel dalen en stijgen en heen en terug +/- 4 km. Nu met de zon die af en toe door de wolken komt, lijkt de omgeving nog specialer. En stil … voor ons, ongewoon stil! Tot we afdalen door het fijnbos en het lijkt alsof we voortdurend worden nagefloten. Het is de waterfiskaal, een Afrikaanse zangvogel. Op het modderige pad staan eland-hoefafdrukken.
De Natural Pool is een in glad gepolijste rotsen uitgesleten kom van ongeveer 50 bij 30 meter waar een bergriviertje in uitmondt. Uiteraard geen levende ziel in de buurt. We genieten van de stilte en de natuur …
Silent Woman.
Over stilte gesproken, we kunnen hier toch niet weggaan zonder Silent Woman te hebben gezien. Na de middag gaan Betty en ik opnieuw op zoek. De wandeling – in de zon dit keer – is een stuk aangenamer dan twee dagen geleden. En we boeken succes: de goed verborgen Silent Woman is gevonden! Terug in het kamp spotten we kleurrijke bee-eaters, insecten-etende vogeltjes met lange snavel: geel-groene en fluorescerende blauw-groene. Ook een Kaapse buulbuul, een bruine vogel met zwarte kop en kuifje. Nu nog wat luieren en een yoga-sessie doen in de zon in Sungubala Eco Camp.
Hlolela.
Onze vier reisgezellen beklimmen de 2.125 meter hoge Hlolela-berg. Blijkbaar een spectaculaire rondtour van 12 km met 800 hoogtemeters, alleen voor ervaren wandelaars, zegt internet. Hun pad gaat over houten ladders, smalle rotsrichels met afgrond aan beide kanten, ijzeren kabels … Op de top maken ze een sneeuwman en gooien ze – uiteraard – met sneeuwballen. Er zou een immens hoogplateau zijn waarop paarden grazen. In de verte merken ze kleine, amper bereikbare dorpen. Wat een prestatie voor de negenjarige Lou!
Het adrenaline-niveau is nog hoog bij hun terugkeer. Zo hoog dat ze ook nog in het niet-verwarmde zwembad willen, bij 11 °C buitentemperatuur! In verschillende stadia stappen ze het ijskoude water in, de ene al wat meer brullend dan de andere.
Morgen verlaten we de Drakensbergen. Een paar dagen meer zon hadden we geapprecieerd, maar « wie het kleine niet eert is het grote niet weerd ».
Ontdek meer van Blue Crane home.
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.