Nelson Mandela Capture Site.

15 augustus 2026.

64 jaar geleden op 2 augustus 1962: Nelson Mandela wordt gevangen genomen in Howick, Kwazulu-Natal. Op de precieze plek waar dat gebeurde is een monument, annex museum, gebouwd. Dat bezoeken we vandaag.

Maar eerst een paar mysteries uitklaren. Het luide lawaai van deze nacht is afkomstig van lange vracht-treinen op de helling tegenover Africamps. Niet zomaar een treintje: drie locomotieven trekken 47 wagons met zeecontainers, totale geschatte treinlengte: 600 meter!

Wat dat slapen en de kou betreft: blijkbaar had ik ook een elektrische matras, alleen was de bediening zoek onder het bed. Bovendien was er nog een extra deken EN hadden we onze kachel meer en langer moeten stoken. Vanavond herkansing.

Ik mag niet zeuren: als ik het al koud had, hoe moeten de zwarten in de huisjes van golfplaat of hout zich dan voelen?

Nelson Mandela Capture Site.

We zijn de eerste bezoekers, vandaag. Een albino-mevrouw toont ons de kassa (toegang 190 ZAR per persoon) en de ingang van het gloednieuwe (2020) museum. Aan de ingang staat een zwarte old-timer, een Austin Westminster, net zoals de auto waarin Mandela met zijn witte vriend en apartheidsactivist Cecil Williams reed bij zijn arrestatie.

Dan komen we in de reusachtige tentoonstellingsruimte met een dubbele, lange display-tafel. Die stap je af in tegenwijzerzin: vanaf 1962 volg je de belangrijke jaartallen in de anti-apartheidsstrijd en het leven van Mandela met duidelijke, korte uitleg, audio, beeldmateriaal. Rondom rond wordt een film over de zwarte strijd getoond. Alles indrukwekkend , leerrijk en … mag ik het woord « beklijvend » gebruiken?

Buiten doen we de « Long Walk to Freedom »: we stappen langs 27 metalen borden met belangrijke data uit het leven van Mandela. Ze symboliseren zijn 27 gevangenisjaren. Aan het eind van die wandeling staan 50 stalen kolommen die – als je op één bepaalde plek ervoor staat – precies het aangezicht van Mandela tevoorschijn toveren. Het doet een beetje denken aan het Samora Machel monument in Mbuzini.

Piggly Wiggly.

Een steenworp van de Nelson Mandela Capture Site liggen krottenwijken, « townships » heet dat zeker? Er is ook Piggly Wiggly, een soort luxe openlucht winkelcentrum met boetiekjes die artisanale producten verkopen. In het midden ligt een mini-golfterrein, en een smalspoor kindertreintje, en bankjes en bomen. Uiteraard veel drink- en eetgelegenheden. Charmant allemaal.

De bevolking van Zuid-Afrika bestaat voor 93% uit zwarte, Aziatische of andere, « coloured » mensen. Hier in Piggly Wiggly lijkt de verhouding omgekeerd, met de « niet-witten » vooral achter de toonbank. Dertig jaar na het afschaffen van de apartheid is er nog altijd veel ongelijkheid in Zuid-Afrika. Confronterend!

De pizza’s in Piggly Wiggly zijn uitstekend …

Forest Walk.

Op het terrein van Africamps leidt Lou ons (Betty en ik) de berghelling op, door een dichtbegroeid bos. De grote attractie hier is een schommel. Niet zomaar een schommel: het touw is 8 meter hoog in de vork van een boom vastgemaakt. Die schommel zwaait dan ook gevaarlijk uit over een diepe sloot. Geen probleem voor waaghals Lou. De rest van ons gezelschap jogt meerdere keren het 3 km lange circuit en is een keer gelijktijdig met ons aan de schommel. Ook de grote lummels en Evelien moeten de « swing » uitproberen tot groot jolijt van iedereen.

Het pad voert ons verder het bos uit, via een brugje over de rivier en verder langs de rivier, terug naar onze tenten. Het is het « gouden uur »: het ideale uur om foto’s te nemen.

Vanavond eten we in tent 2 – die van Pieter, Evelien, Lou en David – rijst met balletjes (eigenlijk « ballen ») in tomatensaus. Met dank aan kok Pieter. Tussendoor stookt David de kachel van onzetent 3 gloeiend heet. Nu moeten we de nacht alvast warmer doorbrengen.

P.S. Aan de receptie van Africamps hangt een schilderij van blauwe kraanvogels van ene B.Et. Lieverdink.