Glanscampe.

14 augustus 2026.

Alleen in de schaduw is het gras nog wit berijmd. Dat betekent dat de temperatuur deze nacht dicht bij het vriespunt lag. Maar ook dat de zon nu straalt. Een prachtige dag om te gaan « glanscampe », Afrikaans voor glamping. We verhuizen naar Africamps Gowan Valley, een kleine drie uur rijden.

Naar Howick.

Deze keer worden we niet alleen door elanden opgehouden, maar ook door een paar troepen bavianen die langs en over de weg paraderen. We rijden langs de besneeuwde toppen van de Drakensbergen in de verte. Dichter bij de weg is het beeld minder mooi: povere huisjes, op de rand af krotwoningen.

Naarmate we Winterton naderen, merken we grote opstijgende rookwolken over kilometers lang: gecontroleerd afbranden van uitgestrekte graslanden zodat het nieuwe gras beter schiet. De rook vormt echte wolken en een wazige mist. Ook het landschap zelf verandert: geen bergen maar zacht rollende heuvels en meer bomen: “woodland savanne” in plaats van “grasland savanne”.

Bij het naderen van Howick is het duidelijk: sloppenwijken zijn hier nog niet verdwenen. Er ligt zo een township naast een houtzagerij. Alle koterijen zijn uit hout gemaakt. Allemaal werknemers van de zagerij? Of meegescharreld hout?

Dit is trouwens “Sappi-country”. Sappi is een Zuid-Afrikaanse wereldwijde producent van papier-, pulp- en houtvezel-producten. De hellingen zijn hier bezaaid met eucalyptus aanplantingen van Sappi. Hier en daar liggen uniform gezaagde stammetjes verspreid als een grote mikado op een helling.

Highgate Wine Estate.

Lunchtijd en laten we dat een keer in stijl doen: op een wijndomein waar de koeien in de winter tussen de wijnranken grazen: Highgate Wine Estate. Er is zon en het is warm genoeg om buiten op het terras naast de wijgaard te lunchen.

Onze keuze: drie steak-eters, waaronder Lou; een lentesalade; een carpaccio van springbok; en een gerookte forel, eigenlijk meer zalmforel maar wel oké. Met drank, nog een paar desserts en koffie betalen we omgerekend een goede 100 €. En de bediening was vriendelijk; kan ook moeilijk anders als je naam “Happy” is.

Africamps Gowan Valley.

In de uitgebreide Superspar van Howick vinden we alles wat nodig is om de volgende twee dagen te overleven.

We gaan “glampen,” in Africamps,” Glanscampe”. Om het in het Afrikaans te zeggen: “die prentjiemoii plaas is perfek vir jou als jy ‘n bietjie van die stadsgejaag wil ontsnap”. Dat deden we al een keer eerder in Afrika. De tent op een houten dek, de ruime “living”, het houten meubilair, de kleine, efficiënte keuken met een minimum aan keukengerei, de kleine slaapkamers … het is allemaal vertrouwd.

Het zicht is oké, niet top. We zitten op de flank van een vallei – met ons zessen nemen we twee tenten in – kolkend riviertje beneden en op de tegenoverliggende helling een eucalyptusbomen-aanplant van Sappi. Maar de zon is van de partij! De jongere generaties gaan alvast het domein verkennen en komen enthousiast terug na een late boswandeling. Een donkere wolk stijgt op uit een brandhaard en verstoort de oranje-rode zonsondergang.

Er is een hot tub die voor onze aankomst al half lauw is gestookt. Een volle zak hout in de brander kappen en na ons croque-monsieur avondeten is de temperatuur perfect. Ik geef wijselijk forfait – ‘t is donker en opnieuw koud geworden – maar de rest van het reisgezelschap geniet luidruchtig!

Het wordt erg koud. Het vuur in de houtkachel in onze tent is uit gegaan. Slapen is de boodschap. Ondanks de donsdeken, ondanks de extra deken daar bovenop, ondanks thermisch ondergoed en sokken word ik voortdurend wakker van de kou. Dikke trui bij aantrekken … amper beter. Bovendien klinkt er af en toe een lawaai alsof een vliegtuig opstijgt, maar dan minuten aan een stuk. Vreemd?! In Betty’s bed ligt een soort elektrische matras. Die is er iets beter aan toe.

Tja, glamping in de winter in Kwazulu-Natal: misschien toch niet ideaal.