Ballito.

18 augustus 2026.

Dieren-ochtend.

Dolfijn-alarm om 7.30 uur. Evelien heeft een grote pod dolfijnen gespot en brult iedereen wakker. Indrukwekkend inderdaad: tientallen en tientallen dolfijnen zwemmen al buitelend zuidwaarts langs de kust.

Tijdens het ontbijt verschijnt een troep vervet monkeys op – en rond – ons huis. Gisterenmiddag is hier al een “verkenner” komen controleren. Vandaag turen een paar apen naar binnen. Ramen en deuren gesloten houden is de boodschap. Overigens heet een vervet monkey in het Nederlands een groene meerkat; vreselijke naam, want het dier heeft niets met een kat te maken en is ook niet groen. Vervet-aap is een betere term.

Strand plezier.

Het wordt een luie dag; een beetje uitrusten van de voorbije, intense anderhalve week. Rusten is relatief: we wandelen opnieuw +/- 2 km in zuidelijke richting. Voorbij Sovereign Sands komt een grote rioolbuis uit op het strand. Een eindje verder is er een deels aangelegd, getijden-zwembad: volledig verzand. Een 30 centimeter grote, dode vis op het strand is vermoedelijk een Indo-Pacifische horsmakreel. We stappen tot de Palm Dune Beach Lodge, waar we op een leuk terras, onder palmbomen en met zicht op de oceaan, DE alcoholvrije cocktail van Zuid-Afrika ontdekken: de Rock Shandy.

’s Namiddags “spelen” aan het strand. Lou en David trotseren hand in hand de metershoge golven, worden op het strand gegooid, krabbelen weer recht met geschaafde benen en de broek vol zand en … beginnen opnieuw. Pieter graaft een put met een dam waarin hij bijna helemaal verdwijnt. Evelien “yogat”. Ik kijk wijselijk toe. Betty rust al even wijselijk uit in onze villa.

Polipetto.

Late namiddag: op naar Polipetto, een restaurant in Ballito, een stad een tiental kilometer zuidelijker dan KwaDukuza. Maar wat een verschil! Wat een cultuurschok opnieuw! Ballito lijkt een stukje Costa del Sol in Zuid-Afrika. Buildings van zes, zeven, acht verdiepingen hoog. Een wandelpad met tientallen joggers tussen gebouwen en strand. Prullaria-verkopers ruimen hun boeltje op. Druk maar – eigenaardig – de “witte mensen” begroeten ons bijna zonder uitzondering. Aan een muur hangt een “Shark Bite Kit”. Zijn hier dan haaien?

Het wordt donker. We drentelen wat rond op het Ballito-strand-wandelpad. Een behulpzame beveiligingsagent loodst ons met zijn badge door een parkeergarage, een ondergrondse speelhal, langs een wirwar van gangen tot op de derde verdieping van een hotel: Polipetto-restaurant. We eten onder andere “Wild East Coast oesters” – groot, zeer vast, oké – Kingklip, Sushi … lekker!

Rare, luidruchtige sfeer in het restaurant: het cliënteel is gemend wit – gekleurd, maar toch overwegend wit. Die laatste behandelen het uniform-zwarte personeel vriendelijk en met respect. De zwarte klanten daarentegen … Er is een familie met een koppel, ouma, oupa en drie jengelende kinderen. Brede, zware Afrikaners verorberen hele schotels zeevruchten. Bij een koppel met baby van een paar maanden is het de man die de baby de hele tijd draagt en sust – ze hebben geen draagzak, -stoel of wat dan ook mee – terwijl de mama aan haar telefoon gekleefd is. Tja, mensje kijken … een sport op zich.

Dan moeten we doen wat alle reisgidsen sterk afraden: ‘s nachts rijden in Zuid-Afrika. Uiteraard geen enkel probleem.

Morgen trekken we de “bush” in.