Verzamel reisherinneringen in plaats van "souvenirs".
Hangmatten. Het “nationale meubelstuk” van Cambodja is ongetwijfeld de hangmat. Elke hutje, elke paalwoning, elk huis, heeft meerdere hangmatten. Zelfs tuk-tuks hebben er één (alleen maar voor de chauffeur). In sommige restaurants geeft een lunch recht op één uur gratis hangmat-gebruik. En zoals we aan zee, strandstoelen installeren, worden hier hangmatten geplaatst aan de vijvers … Lees verder
Naar Kompong Pleuk. Krie (fonetisch geschreven) heet onze stilaan vaste taxi / tuk-tuk chauffeur. Vandaag brengt hij ons, met de auto, naar Kompong Pleuk. Of beter gezegd, naar de rand van het Tonlé Sap meer. Daar moeten we een boot nemen naar het paaldorp Kompong Pleuk. Kompong Pleuk. De rit naar de oevers van het … Lees verder
Siem Reap remorque. Iedereen noemt ze tuk-tuk maar de officiële naam is “remorque”, van het Frans. Neem een brommertje met daar achteraan een kar op twee wielen en je hebt een Cambodjaanse tuk-tuk. Die remorque kan je zo luxueus of zo spartaans aankleden als je wil. Er zijn er om toeristen te vervoeren (de meeste), … Lees verder
De reis. Brussel – Bangkok, vertrek 13u10. Aperitiefje na het opstijgen. Vliegtuiglunch met een wijntje. Voor je het weet ben je een paar uur verder en is het pikdonker. Naar het oosten vliegen heeft het nadeel dat de uren lijken te “versnellen”: we landen om 6 uur ’s morgens in Bangkok, Thailand maar onze interne … Lees verder
From 1975 to 1979 – through execution, starvation, disease and forced labor, the Khmer Rouge systematically killed an estimated two million Cambodians, almost a quarter of the country’s population. Uit “First they killed my Father” van Loung Ung, 2000. Khmer Rouge. Khmer … Rode Khmer … Pol Pot … Killing Fields … Cambodja … Is … Lees verder
Laten we vandaag de kleine dorpjes uit de streek verkennen. Die niet op de platgetreden paden liggen. Die waar weinig of geen toeristen komen. En die het niet tot in de toeristische folders of gidsen schoppen. Het echte Portugal, de echte Beira? Vila Pouca da Beira. Dat is er zo één: Vila Pouca. Alhoewel dit … Lees verder
Hernieuwde poging vandaag om het bos van Buçaco te bezoeken MET zon. Bij het ontbijt, zoals gewoonlijk op het terras van Casa Verde, is het al duidelijk warmer dan gisteren. Bovendien tekenen de contouren van de bergen zich weer duidelijk af tegen de immer-blauwe hemel. Dus wagen we het er op. Luso. Een lieflijk stadje … Lees verder
Na een stadsbezoek gisteren willen we vandaag weer de natuur opzoeken. We rijden naar Mata do Buçaco, het bos van Buçaco, of althans dat is onze bedoeling. Maar naarmate we meer naar het zuid-zuid-westen, richting Atlantische kust, rijden, komen we dichter bij bewolking …. waar we dan ook plots in belanden. Temperatuur zakt to 16° … Lees verder
Cachorro. Joggen in de Beiras is geen lachertje: 6,5 km en 220 meter hoogteverschil! En in het slaperige gehuchtje van Senhor das Almas maak ik alle slapende honden wakker. ’t Is dan ook nog maar 7 uur ’s ochtends. Op een bijna verlaten zandweggetje komt plots een woeste cachorro – kleine hond van het gemene … Lees verder
Azul, azuurblauw, is de kleur van de hemel boven de Beiras. Aangenaam weer: zon, 29° en een licht briesje. We trekken andermaal de Serra da Estrela in. Naar de hoogste bergtop van Portugal: de Torre, 1.993 meter. De weg voert van Oliveira do Hospital naar Seia. Vandaar begint het klimwerk, voor de auto weliswaar. Torre. … Lees verder