Dombeya.

25 augustus 2026.

Dombeya is niet alleen de naam van een natuurpark, maar ook van een boom, de dombeya rotundifolia – ook wel wild pear genoemd (hoewel het geen echte perenboom is) en “Dombas” in het Afrikaans. Deze boom bloeit in de droge winter of het vroege voorjaar met grote trossen witte, heerlijk geurende bloemen en is geliefd bij bijen. De boom is bovendien belangrijk voor insecten, omdat hij vroeg in het seizoen veel nectar en stuifmeel levert. Die boom zoeken we vandaag.

Voor een wandeling doorheen Dombeya – er zijn geen “Big Five” in het park- splitsen we op in twee groepen: jongere wandelaars = grote tocht, oudere wandelaars = kortere tocht. Mooie natuur, goed vindbare paadjes via GPS en Ompas-app, maar wel veel in dicht bos, zodat we weinig wild zien. Impala’s, in een flits een rooiduiker-antiloopje en … drie maraboe’s op een grasveld in de verte. We naderen stilletjes, stap voor stap, maar helaas … ze worden opgeschrikt door een lege safari-kar die voorbij raast. Even verder, vanop een betonnen brandtoren krijgen we een mooi panorama over de streek. Tussen de natuur liggen hier en daar mega-pluimveebedrijven.

De andere wandelaars hebben meer geluk en zien giraf, wildebeest, schildpad en ook “onze” maraboes. De dombeya-boom vinden we niet, al uitgebloeid? Zij ontdekken een meertje met vogel-schuilhut, of beter “schuil-bunker” want de betonnen constructie is deels ingegraven. De kijkgaten liggen een tiental centimeter boven het waterniveau. Dat gaan wij deze namiddag ook nog een keer bekijken.

Maar natuur zit overal, ook bijna IN ons huis. Onder het dak, op een dwarsbalk van het terras, ongeveer 4 meter hoog, zit al de hele dag … een kikker! Hoe kan dat? Hoe is die daar geraakt? Mysterie. Met zijn bolle ogen, staart hij ons de hele dag vanuit de hoogte aan.

Het is een luie dag vandaag, maar we moeten wel inkopen doen, in Manzini. Betty en ik wandelen – arm om schouder – op het niet-verharde voetpad langs de weg naar de supermarkt. Een grote bus vertraagt; de chauffeur claxonneert luid; in de open deur van de bus kijkt iemand boos naar ons en gebaart nee, nee, nee. Ik was het vergeten, maar publieke uitingen van affectie worden in eSwatini niet geapprecieerd. Dan maar een meter van elkaar lopen. De SuperSpar supermarkt in Manzini is inderdaad super: groot, modern, verse producten, alles is er te vinden!

’s Avonds lost het kikker-mysterie vanzelf op. Ons kikkertje verlaat zijn schuilplaats, geplakt tegen de bakstenen, verticale muur. Hij (of zij?) heeft zuignapjes aan de poten. Het is een Afrikaanse boomkikker. Die kruipen ‘s morgens zonder probleem hoog in boomtoppen om ‘s nachts af te dalen en te jagen op insecten.