Hluhluwe-Umfolozi.

20 augustus 2026.

Wakker worden, gordijnen open trekken en uitkijken over savanne. Luttele minuten later passeert behoedzaam een “rooiduiker”, Afrikaans voor een “red duiker”, Afrika’s kleinste antilope. Dit is Afrika!

Helaas, het noodlot heeft toegeslagen: twee van onze reisgenoten hebben maagproblemen. Waarvan? Geen idee … kraantjeswater drinken we niet en we hebben met zijn zessen ongeveer hetzelfde gegeten. Overigens voldoet drinkwater dat de zuiveringsstations in Zuid-Afrika verlaat wel aan alle gezondheidsnormen. Maar de leidingen zijn dikwijls slecht en/of slecht onderhouden, zodat nieuwe bacteriële besmettingen kunnen optreden. Ook dat is Afrika!

Luie safari.

Gelukkig lopen dieren vrij rond in Kuleni. Je kunt dus vanuit je (ziek)bed rustig “beestje kijken”: parelhoen, nyala, zebra, giraf, wildebeest defileren al dan niet dichtbij voor de veranda van Chumbi-huis. Een soort luie safari voor de zieken.

’t Wordt wel een rustige ochtend: wat bekomen van de voorbije hectische dagen, yoga, joggen, wandelen, voor de gezonden van lijf en leden.

Active safari.

Met vieren trekken we ‘s namiddags naar het Hluhluwe-Umfolozi wildpark, het oudste natuurpark van Zuid-Afrika. Ook bij een “actieve safari” hoef je weinig te doen, behalve de chauffeur dan. Kijken, spotten. We scoren al onmiddellijk: een witte neushoorn met jong, amper een paar honderd meter van de park-ingang.

Een witte neushoorn is zo min wit als een zwarte neushoorn zwart is. Beiden zijn donkergrijs. “Witte neushoorn” is een vertaling van de slechte Engelse vertaling van het Afrikaanse “wijde renoster”, neushoorn met de brede lip. Die heeft de witte neushoorn nodig om te grazen. De “zwarte neushoorn” heeft een driehoekige bovenlip, nodig om bladeren van struikgewas te ritsen. Hluhluwe-Umfolozi heeft de witte neushoorn van de uitroeiing gered door een intensief kweekprogramma, zestig jaar geleden. Er zijn nu een kleine 2000 exemplaren in het park en dat hebben we geweten. We zien er minstens twintig, al dan niet met jong.

Wat nog? Warthog, impala, Afrikaanse buffel, nyala, zebra, giraf, olifant (weliswaar op grote afstand), krokodil in een poel. Een troep bavianen ligt lui in het midden van de weg. Een auto wil er voorbij, maar de grootste baviaan (leider?) beweegt geen centimeter. Alsof hij duidelijk wil maken wie hier de baas is. Uiteindelijk krast hij toch op.

Op een tak zit een majestueuze “crowned eagle”, een kroonarend.

Hluhluwe-Umfolozi is ook een prachtig landschapspark. Hoge bergen, diepe valleien, dichte “woodland savanne”, open grasland en drie rivieren: de zwarte en de witte Umfolozi en de Hluhluwe rivier.

Amper 20 minuten voor sluitingstijd zijn we weer bij de toegangspoort. Het is al bijna donker. Nu de status van de achterblijvers controleren en verslag uitbrengen.

21 augustus 2026.

De zieken zijn al aan de beterhand, nog niet 100%, maar toch. Ikzelf ben nu ook solidair en worstel met een ontstelde maag. Vandaag wordt een kopie van gisteren: bezoek aan Huhluwe-Umfolozi-wildpark, alleen vroeger op de dag.

Net zoals gisteren moet de auto eerst op een parking; dan te voet naar de receptie om daar te betalen. Geldt dat niet voor de “locals”? Die parkeren aan de receptie, recht voor de toegangspoort, zodat alle andere auto’s opgehouden worden. Zes volumineuze zwarte dames nemen bijna de hele receptie-ruimte in en babbelen luidruchtig in het isiZulu. Ze duwen me bijna omver bij het buitengaan … geen excuses.

Wat zien we meer dan gisteren? Nijlpaarden in de rivier. De hele reeks dieren van gisteren zien we opnieuw., alleen zijn er beduidend minder neushoorns. Gek hoe een dag het verschil maakt. Overigens is van alle neushoorns die we hebben gezien de hoorn afgezaagd: om stropen tegen te gaan. Om dezelfde reden wordt onze auto gecontroleerd bij het buitenrijden, inclusief kofferbak.

Nog even inkopen doen voor de volgende twee dagen. Betty en ik blijven in de auto en observeren het gebeuren bij één van de typisch kleine busjes: openbaar vervoer. Die vertrekken eens ze vol zitten. Het busje lijkt inderdaad vol te zitten. Niet zo, een vijftal schoolkinderen moet nog mee … en een mama met vier kleuters … en nog een man. Pas dan kan er vertrokken worden. Te gek!

Morgen is iedereen hopelijk weer 100%, want we trekken verder naar de warmte in het noorden. Naar Pongola, waar de internet-beschikbaarheid onzeker is. Digitale ontwenning?