Kuleni.

19 augustus 2026.

Follow the Sun …

Song van Xavier Rudd

We volgen inderdaad de zon, die hier in tegenwijzerzin van oost naar noord naar west trekt. Op naar het warmere noorden, naar Kuleni Game Park, 2.30 uur rijden. De zon is en blijft van de partij.

Aanvankelijk loopt de N2 snelweg nog door suikerrietvelden. Die maken plaats voor eindeloze rijen eucalyptus bomen, in perfect rechte rijen opgesteld.

Zampillo market.

Pas als we Ophondweni naderen, wordt het landschap opnieuw echt Afrikaans: natuurgebied, savanne, dorpjes met rondavels. De Zampillo markt in Ophondweni is niet alleen een permanente, overdekte markt van vers fruit en groenten. Op lange tafels liggen producten van lokale kunstenaars en ambachtslui uitgestald. Kralen, armbanden, beeldjes, sleutelhangers, hoeden, manden, rieten tapijtjes, oorbellen … alleen … de draadjes van de oorbellen zijn verroest! Niet kopen. Fruit wel: een tros bananen, vier kleine ananassen, drie grote pompelmoezen (tenminste, ze zien er als pompelmoezen uit) en drie reuze-avocado’s (15 x 10 cm).

SuperSpar Hluhluwe.

De SuperSpar in Howick was een moderne, grote supermarkt. Maar in Zuid-Afrika is dat geen garantie voor dezelfde beleving in elke winkel van die keten. De supermarkt in Hluhluwe (spreek uit: “Sjloesjloewee”) is een belevenis op zich. Klanten en personeel zijn uniform zwart; wij uitgezonderd. Het is er enorm druk. Je koopt er een assortiment zelf samen te stellen kruiden. Of een 5 kg zak kippenpoten. Of een direct-klaarmaaltijd: een grote plastic bak rijst met ongedefinieerd vlees in een grijze saus.

Kuleni Game Park.

Drie uur: we staan aan het toegangshek van Kuleni. Vanaf daar rijden we nog 2 km tot “Chumbi-house”. Dat blijkt een geïsoleerd, lodge-achtig gebouw te zijn in het midden van de savanne. In de verte staren vier giraffen, waaronder een kleintje, onze richting uit. Een tijdje later verschijnen een paar wildebeest. Wat een zalige plek.

We krijgen al onmiddellijk bezoek van een “touroperator”, een mevrouw die uren in de wind naar sigaretten stinkt. Ze beveelt ons safari’s aan in het Hluhluwe-Umfolozi park. Hmm, daar zullen we nog even over nadenken, want je kunt ook “self-driven” in Hluhluwe.

Verdwaald.

De dag is nog niet ten einde. We splitsen op: 3 wandelaars (Betty, Lou en ik) en 3 joggers. Wij, wandelaars, starten de “Forest Walk” vanaf Chumbi. Een troep parelhoenders (guinea fowl) kijkt toe. Het is een dicht en laag bos met smalle paadjes. We moeten witte paaltjes volgen die … soms omvergevallen zijn of helemaal afgebleekt of … verdwenen. Maar geen probleem: het pad is duidelijk zichtbaar tussen kreupelhout. Plots botsen we bijna op een grote mannetjes-nyala. Wij zijn net zo verschrikt als het beest zelf

Een termietenheuvel! Lou en ik poken met een stok in de heuvel, of toch, proberen dat. De heuvel is steenhard. Verder dan maar tot een T-splitsing met twee bordjes: één wijst links, het andere rechts!? We kiezen links. Fout keuze blijkt als we na een tijdje aan dezelfde termietenheuvel komen. En de avond valt … snel. Rechts dan maar. Alles begint op alles te lijken, verdwaald! Maar … Betty heeft met iPhone contact met een airtag die in Chumbi-huis ligt. Gered: we weten welke richting uit en stappen door het savanne-gras recht op ons doel af. Het is zo goed als donker bij aankomst in Chumbi. Vijf minuten later komen ook de joggers aan. Dat was even spannend.

Voor de eerste keer deze op deze reis eren we buiten met zicht op … een pikdonkere nacht en Venus. Vier gekko’s houden de wacht bij de terraslampen … hopend op een insecten feestmaal.

P.S. De pompelmoezen en ananas zijn super lekker. De reuze-avocado’s daarentegen … steenhard!